บทที่ 448 ผู้อำนวยการฉาง ชัดเจนว่าผมเป็นคนฟ้อง แต่ทำไมทุกคนถึงมาตำหนิผมล่ะ?

ช่วงหลายวันมานี้ หลินอวี่ต้องจัดการเรื่องราวมากมายในแต่ละวัน นอกจากงานที่สำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สองรับผิดชอบโดยตรงแล้ว ทางกระทรวงยังมอบหมายงานอื่นๆ ให้อีก คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง กระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคม กระทรวงโฆษณาการส่วนกลาง และหน่วยงานอื่นๆ รวม 11 หน่วยงาน ได้ร่วมกันจัดตั้ง 'โครงการหมื่นคน' ขึ้นมา

โครงการหมื่นคนนี้มีชื่อเต็มว่าโครงการสนับสนุนพิเศษสำหรับบุคลากรระดับสูงของชาติ เดิมทีก็ไม่เกี่ยวกับสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สองหรอก แต่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลางก็ตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมาเพื่อสนับสนุนการดำเนินการของโครงการนี้ด้วยเช่นกัน

โดยมีรองรัฐมนตรีจิ้นที่ดูแลงานประจำวันเป็นหัวหน้าคณะทำงาน และเลขาธิการใหญ่เซี่ยเป็นรองหัวหน้า

เนื่องจากได้รับการเสนอชื่อจากรัฐมนตรีจางและเลขาธิการใหญ่เซี่ย หลินอวี่จึงเป็นเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าคณะทำงานในฐานะผู้อำนวยการสำนัก ส่วนผู้อำนวยการหานแห่งสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สี่ยังเป็นแค่สมาชิกทั่วไปเท่านั้น

เนื่องจากหลินอวี่เข้ามามีส่วนร่วมในโครงการนี้ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่เพียงแต่ต้องดูแลสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สองเท่านั้น แต่บางครั้งก็ยังต้องไปประชุมที่สำนักอื่นๆ ในฐานะผู้นำอีกด้วย

โอกาสในการฝึกฝนทักษะแบบนี้หาได้ยากยิ่ง บางครั้งผู้นำจากกระทรวงอื่นก็เดินทางมาประชุมที่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง โดยมีผู้นำระดับรัฐมนตรีเป็นหัวหน้าคณะ และฝ่ายที่รับผิดชอบต้อนรับทางฝั่งคณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลางก็คือหลินอวี่นี่แหละ

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางเดือนมีนาคมอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ระดับแกนนำอย่างหลินอวี่ได้เตรียมงานขั้นต้นไว้เกือบจะสมบูรณ์แล้ว ผู้นำจากห้ากระทรวงหลักอย่างกระทรวงโฆษณาการส่วนกลาง กระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ก็เริ่มปรากฏตัว พวกเขาเดินทางมาประชุมหารือที่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง เพื่อเตรียมจัดตั้งแพลตฟอร์มการประเมิน โดยแต่ละฝ่ายจะรับผิดชอบการรับสมัครและการคัดเลือกเบื้องต้นของบุคลากรที่เกี่ยวข้อง

ตอนเที่ยง หลินอวี่ตรวจสอบอนุมัติรายชื่อการลงพื้นที่ตรวจสอบของสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สอง

ยังไม่ทันวางปากกา โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น พอมองดูเบอร์โทรศัพท์ก็ไม่รู้จัก แต่เบอร์ที่สามารถโทรตรงเข้าห้องทำงานเขาได้ ต้องเป็นคนรู้จักแน่นอน หลินอวี่จึงยกหูขึ้นรับ

"ผมหลินอวี่ครับ"

"ท่านผู้อำนวยการหลิน! พอมีเวลาว่างไหมครับ?"

"เลขานุการฟ่านเหรอ?"

"ผมเองครับ"

"ฮ่าฮ่า ในเมื่อเลขานุการฟ่านถามแบบนี้ ผมก็ต้องหาเวลาให้ได้อยู่แล้วครับ"

หลินอวี่หัวเราะรับคำ วันนี้รัฐมนตรีจากห้ากระทรวงหลักมาประชุมที่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง การที่เลขานุการฟ่านโทรมาหาเขา คงมีข่าววงในอะไรจะบอกแน่ๆ

เลขานุการฟ่านปลายสายลดเสียงลง "คุณไปล่วงเกินผู้อำนวยการฉางมาเหรอ?"

"ผู้อำนวยการฉาง?"

หลินอวี่ค่อนข้างสงสัย เรื่องเมื่อครึ่งเดือนก่อนดังไปถึงหูท่านรัฐมนตรีแล้วเหรอ?

"รีบมาด่วนเลยครับ เมื่อกี้ผู้อำนวยการฉางฟ้องเรื่องคุณต่อหน้าผู้นำครับ"

เลขานุการฟ่านราวกับเจอเรื่องเร่งด่วน รีบสั่งการเสร็จก็วางสายไปทันที

หลินอวี่ถือหูโทรศัพท์ค้างไว้ด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีคนหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ เขาประนีประนอมไม่ไปเอาเรื่องอีกฝ่ายก่อน แต่กลับโดนอีกฝ่ายชิงฟ้องซะงั้น!

เขาไปเอาความกล้ามาจากไหน?

หลินอวี่อัดอั้นตันใจไปหมด เขาทำงานในตำแหน่งอย่างขยันขันแข็ง อุทิศตนเพื่อองค์กรอย่างเต็มที่ ไม่ได้รางวัลก็ช่างเถอะ แต่กลับโดนฟ้องใส่ร้ายป้ายสีเนี่ยนะ

ระหว่างทางไปห้องทำงานของรัฐมนตรี หลินอวี่ก็ได้รับข้อความจากเลขานุการฟ่านอีกหลายข้อความ

ที่แท้ผู้อำนวยการฉางก็เป็นคนของรัฐมนตรีหลิวเพ่ยแห่งกระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคม การประชุมครั้งนี้รัฐมนตรีหลิวก็เข้าร่วมด้วย หลังการประชุม รัฐมนตรีท่านอื่นๆ ทยอยกลับกันหมดแล้ว แต่รัฐมนตรีหลิวยังอยู่คุยเรื่องงานอื่นกับรัฐมนตรีจางต่อ ซึ่งเกี่ยวกับสำนักข้าราชการพลเรือน และประจวบเหมาะกับที่ผู้อำนวยการฉางมารายงานความคืบหน้าพอดี รัฐมนตรีหลิวจึงได้กล่าวชมเชยผลงานในอดีตที่ผู้อำนวยการฉางเคยทำให้กับกระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมต่อหน้ารัฐมนตรีจาง ผลปรากฏว่าผู้อำนวยการฉางถือโอกาสพูดถึงฉินไวหลี่ อดีตผู้อำนวยการสำนักงานของรัฐมนตรีหลิวขึ้นมา

รัฐมนตรีหลิวก็เลยถามไถ่ไปตามน้ำ ผู้อำนวยการฉางจึงสบโอกาสฟ้องเรื่องของหลินอวี่ต่อหน้าผู้นำทั้งสองท่าน

หลินอวี่อ่านข้อความจบ ก็รู้สึกได้ว่าทั้งหมดนี้ถูกจัดฉากไว้แล้ว รัฐมนตรีหลิวนานๆ จะมาที่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลางสักครั้ง แถมยังบังเอิญให้ผู้อำนวยการฉางมาเจอเข้าพอดีอีก

แต่เขาเป็นถึงผู้อำนวยการของคณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง อาศัยบารมีของผู้นำกระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคม มาฟ้องใส่ร้ายเจ้าหน้าที่คณะกรรมการจัดตั้งส่วนกลาง เขาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วหรือไง?

เลขานุการฟ่านส่งข้อความมาอีกว่า: ผู้อำนวยการฉางกำลังจะย้ายไปรับตำแหน่งรองรัฐมนตรีบริหารที่คณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย ทางสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สี่ก็เตรียมจะดำเนินการตรวจสอบผู้อำนวยการฟางแห่งสำนักข้าราชการพลเรือนส่วนที่หนึ่ง เพื่อให้มารับตำแหน่งต่อจากผู้อำนวยการฉางแล้วล่ะ

หลินอวี่อ่านจบก็ถึงกับพูดไม่ออก

กำลังจะย้ายอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาทำเรื่องน่ารังเกียจใส่เขาก่อนไปอีก!

คนแบบนี้มันยังไงกันเนี่ย!

เชื่อไหมว่าฉันจะป่วนเรื่องเลื่อนตำแหน่งของนายให้พังไม่เป็นท่าเลย!

หลินอวี่โกรธจนลมออกหู อุตส่าห์ย้ายมาทำงานที่เมืองหลวง เพื่อให้คุณตาที่อายุมากแล้วไม่ต้องมานั่งเป็นห่วง เขาอุตส่าห์เก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้มากแล้ว ทุกวันยุ่งอยู่กับงาน จนแทบไม่มีเวลาอยู่กับครอบครัว ถ้าเป็นนิสัยแต่ก่อนของเขา ไม่เพียงแต่จะด่าสวนผู้อำนวยการฉางคนนั้น แต่ยังจะจัดการฉินไวหลี่ด้วย ผลปรากฏว่าเขาอุตส่าห์อดทนแล้ว แต่อีกฝ่ายที่กำลังจะเลื่อนจากรองระดับชาติเป็นระดับชาติเต็มตัว ก่อนไปยังจะมาสาดโคลนใส่เขาก่อนอีก

คิดว่าเขาเป็นพ่อพระหรือไง?

คุณอยากจะเลื่อนเป็นระดับชาติ ก็ต้องดูด้วยว่าผมยอมหรือเปล่า!

หลินอวี่อยากจะป่วนเรื่องเลื่อนตำแหน่งของผู้อำนวยการฉางก็ง่ายนิดเดียว!

การโอนย้ายและตรวจสอบตำแหน่งระดับรัฐมนตรีของกระทรวงต่างๆ เป็นหน้าที่ของสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สี่ เขากับผู้อำนวยการหานทางฝั่งนั้นก็คุยกันรู้เรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นผู้อำนวยการฉางคนนี้กำลังจะย้ายไปคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย อย่าว่าแต่ไม่มีประตูเลย หลินอวี่จะอุดหน้าต่างให้หมดเลยคอยดู!

เบอร์หนึ่งของคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายก็คือเลขาธิการพรรคฟู่ อดีตผู้บังคับบัญชาของเขาเอง!

พอหลินอวี่มาถึงหน้าห้องทำงานของรัฐมนตรี ก็ได้ยินมาว่าผู้นำกระทรวงท่านอื่นๆ กลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงรัฐมนตรีหลิวจากกระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมที่อยู่ข้างใน จึงบอกให้เลขานุการฟ่านเข้าไปรายงานตัวทันที

เลขานุการฟ่านตกใจ "คุณอยากจะเข้าไปเหรอ?"

หลินอวี่ตอบเสียงเข้ม "คุณเข้าไปรายงานก่อน บอกว่าผมมีเรื่องงานจะมารายงานให้ท่านผู้นำทราบ"

เลขานุการฟ่านเห็นหลินอวี่ยืนกราน ก็พยักหน้าอย่างจนใจ อันที่จริงถ้าเป็นเขา เขาจะหาโอกาสอธิบายให้ท่านรัฐมนตรีฟังเป็นการส่วนตัวทีหลังมากกว่า

การบุกเข้าไปในเวลาแบบนี้ ถ้าโดนผู้อำนวยการฉางฉีกหน้า แล้วโดนผู้นำจากกระทรวงทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมท่านนั้นตำหนิเอา มันจะได้ไม่คุ้มเสีย

ไม่นานเลขานุการฟ่านก็ออกมาแจ้งหลินอวี่ว่า ท่านรัฐมนตรีอนุญาตแล้ว

ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของรัฐมนตรี เลขานุการฟ่านเปิดประตูให้หลินอวี่ ในใจก็เริ่มคิดหาข้ออ้างกู้สถานการณ์เตรียมไว้แล้ว

หลินอวี่เดินเข้าไป เห็นรัฐมนตรีจางกับรัฐมนตรีหลิวกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟา

พอคุยถึงเรื่องสนุก ทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

หลินอวี่ก็เดินเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"สวัสดีครับท่านรัฐมนตรี!"

"สวัสดีครับรัฐมนตรีหลิว!"

ส่วนผู้อำนวยการฉางที่กำลังรินชาอยู่ข้างๆ หลินอวี่กลับทำเป็นมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้ผู้อำนวยการฉางที่เตรียมตัวจะยิ้มเยาะถึงกับโกรธจนตาขวาง เผลอทำน้ำชาหกออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

รัฐมนตรีหลิวเก็บรายละเอียดสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในสายตา เธอไม่รู้จักหลินอวี่ แต่ฉางฟ่านคือคนสนิทที่เธอเป็นคนบ่มเพาะขึ้นมากับมือ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเย็นชา "รัฐมนตรีจาง ดูท่าท่านผู้อำนวยการหลินท่านนี้จะมีบุคลิกที่โดดเด่นไม่เบาเลยนะคะ"

รัฐมนตรีจางยิ้มโดยไม่ตอบอะไร ซึ่งนั่นก็ถือเป็นการแสดงท่าทีอย่างหนึ่งเช่นกัน

ผู้อำนวยการฉางหัวเราะเยาะอย่างมีเลศนัย "ท่านรัฐมนตรีทั้งสอง ท่านผู้อำนวยการหลินของเราอายุน้อยแค่นี้ ก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้อำนวยการระดับสูงได้ มีนิสัยตรงไปตรงมาก็จริง แต่วิธีการทำงานก็อดไม่ได้ที่จะเผด็จการไปสักหน่อย ผมได้ยินมาว่าที่สำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สอง แค่เขากระแอมเสียงดังหน่อยเดียว ลูกน้องก็ไม่มีใครกล้าปริปากแล้ว รองผู้อำนวยการที่องค์กรส่งไปรับตำแหน่งก็เกือบสัปดาห์แล้ว แต่กลับยังไม่ได้รับการมอบหมายงานอะไรเลย"

รัฐมนตรีหลิวจงใจรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่ารัฐมนตรีจางเพียงแค่รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้อำนวยการหลินท่านนี้คงไม่ธรรมดา เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว รู้สึกว่าฉางฟ่านดูจะไม่ค่อยสุขุมแล้ว ไปล่วงเกินคนแบบนี้ทำไมกัน?

จู่ๆ หลินอวี่ก็สวนขึ้นมาว่า "ในเมื่อผู้อำนวยการฉางรู้เรื่องสำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สองของพวกเราดีขนาดนี้..."

ผู้อำนวยการฉางกลัวว่าเขาจะพูดเรื่องการชวนไปเป็นรองผู้อำนวยการบริหารออกมาอีก จึงรีบตัดบท "สำนักบริหารเจ้าหน้าที่ส่วนที่สองของพวกคุณผมก็ไม่ได้สนใจหรอก แค่บังเอิญได้ยินมาก็เท่านั้นเอง"

"งั้นผู้อำนวยการฉางบังเอิญได้ยินมาบ้างไหมครับ ว่ารองผู้อำนวยการฉินที่คุณเป็นคนจัดแจงส่งมา พอเพิ่งรับตำแหน่งก็เรื่องมากนู่นนี่นั่น จะเอาเลขานุการ จะเอารถประจำตำแหน่ง จะขอเปลี่ยนห้องทำงานใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม ผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าผู้อำนวยการฉางส่งเขามาที่สำนักสองของเราเพื่อมาทำงาน หรือว่ามาเสวยสุขกันแน่? คุณจะให้ผมสนับสนุนเขาเป็นรองผู้อำนวยการบริหาร งั้นก็ต้องขอโทษด้วยนะ คุณหาผิดคนแล้วล่ะ!" การโต้กลับของหลินอวี่นั้นเฉียบขาดมาก แฉความตั้งใจของอีกฝ่ายออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

เมื่อผู้อำนวยการฉางเห็นว่าหลินอวี่เอาเรื่องลับๆ มาพูดในที่แจ้ง ก็รีบขึ้นเสียงแก้ตัว "ข้าวจะกินซี้ซั้วได้ แต่พูดจาซี้ซั้วไม่ได้นะ หมายความว่ายังไงที่บอกว่ารองผู้อำนวยการฉินเป็นคนของผม นี่มันคือมติขององค์กรต่างหาก ผมก็ไม่เคยบอกให้คุณ..."

รัฐมนตรีจางตวัดสายตาขึ้นมอง พร้อมกับด่ากราด "ที่นี่มันที่ไหน มาส่งเสียงดังเอะอะโวยวายแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน ผมกับรัฐมนตรีหลิวกำลังหารือเรื่องงานกัน ไม่ได้มาฟังคุณทะเลาะกันนะ"

ผู้อำนวยการฉางคิดเอาเองว่าตัวเองอยู่ในระดับเดียวกับรัฐมนตรีจางและรัฐมนตรีหลิวไปแล้ว พอเห็นว่ารัฐมนตรีจางด่าแค่เขาคนเดียว ก็อดไม่ได้ที่จะพูดสวนขึ้นมา "รัฐมนตรีจาง ท่านจะมาเข้าข้างกันแบบนี้ไม่ได้นะ..."

"ยังไม่หุบปากอีก!" รัฐมนตรีหลิวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นคนสนิทเสียกิริยา ก็ขมวดคิ้วตวาดใส่ ปกติก็ดูเป็นคนสุขุมเยือกเย็นดี ไหงถึงแสดงความไม่เป็นผู้ใหญ่ออกมาแบบนี้ได้ แถมยังกล้าไปกล่าวหารัฐมนตรีจางว่าเข้าข้างกันอีก คำพูดแบบนี้แม้แต่เธอยังไม่กล้าพูดเลย

ผู้อำนวยการฉางตื่นจากภวังค์ทันที เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ชัดเจนว่าเขาเป็นคนฟ้องหลินอวี่ต่อหน้าท่านรัฐมนตรีทั้งสอง แต่ทำไมคนที่โดนตำหนิถึงกลายเป็นเขาซะเองล่ะ?