บทที่ 451 คุกเข่าขอร้องให้ช่วย แต่มันสายไปแล้ว!

หลังการประชุมสิ้นสุดลง สายตาที่ทุกคนมองหลินอวี่ก็เปลี่ยนไป มันเป็นความเคารพที่แฝงไปด้วยความยำเกรง เวลาเดินผ่านเขาก็ต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ในจำนวนนั้นรองผู้อำนวยการจ้าวมีการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด เริ่มใช้คำสุภาพ และระมัดระวังคำพูดคำจาอย่างถึงที่สุด

นี่แหละคือผลลัพธ์ที่หลินอวี่ต้องการ ทำให้คนเคารพยังไม่สู้ทำให้คนยำเกรง ตอนนี้เขาเริ่มมีความรู้สึกเหมือนตอนเป็นผู้บัญชาการตำรวจที่เมืองกูซูแล้ว

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน หลินอวี่ก็ได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่งจากบ้านเกิด

"พ่อเหรอครับ?"

"เสี่ยวอวี่ ยุ่งอยู่หรือเปล่าลูก?"