บทที่ 521 ต้มชาสนทนาเรื่องนายกเทศมนตรี?

การพบกันระหว่างหลินอวี่กับเลขาธิการเซิ่ง เลือกสถานที่จัดขึ้นที่ร้านชาแห่งหนึ่งใกล้กับโรงพยาบาล

ลูกค้าในร้านชาช่วงบ่ายมีไม่มากนัก บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบ เหมาะแก่การพูดคุยเป็นอย่างยิ่ง

พนักงานเสิร์ฟสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดกี่เพ้าประคองถาดชาเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว ฝีเท้าของเธอแผ่วเบาไร้เสียง เธอโค้งตัวลงจัดวางถ้วยชาเคลือบสีขาวเรียบหรูอย่างระมัดระวัง โดยให้ปลายนิ้วหลีกเลี่ยงการสัมผัสปากถ้วย จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนเบาะรองนั่ง ท่วงท่าสง่างามทว่าไม่ดูแข็งกระด้าง เธอหยิบใบชาจากกล่องรูปดอกบัว ใช้ช้อนชาตักตวงลงในป้านชาดินเผาจื่อซาอย่างแผ่วเบา

ตอนที่เธอรินน้ำเดือด ข้อมือของเธอตวัดขึ้นเบาๆ สายน้ำไหลโค้งลงสู่ป้านชา ทำให้เกิดละอองน้ำเล็กๆ กระเซ็นขึ้นมาแต่ไม่หกเลอะเทอะออกนอกถ้วย จากนั้นก็รีบปิดฝาป้านชา รินน้ำราดป้านชาและอุ่นถ้วยชา ท่วงท่าที่ต่อเนื่องนั้นดูงดงามน่ามองเป็นอย่างยิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ยกป้านชาขึ้น รินน้ำชาลงในเหยือกพักชาก่อนเพื่อกรองกากชาทิ้ง แล้วจึงรินแบ่งลงในถ้วยแต่ละใบอย่างเท่าเทียมกัน น้ำชามีสีใสแจ๋ว ค่อยๆ ไหลรินลงไปตามผนังถ้วยโดยไม่เกิดคลื่นคลี่คลายแม้แต่น้อย สุดท้ายเธอก็เลื่อนถ้วยชาเคลือบสีขาวไปตรงหน้าหลินอวี่และเลขาธิการเซิ่ง พร้อมกับกล่าวเสียงเบาว่า "เชิญดื่มให้อร่อยนะคะ" ตลอดกระบวนการนั้นสีหน้าของเธอราบเรียบสงบนิ่ง ทำให้บรรยากาศในห้องส่วนตัวเพิ่มความรู้สึกดื่มด่ำมากยิ่งขึ้น

เลขาธิการเซิ่งยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เธอออกไปเถอะ ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องเข้ามากวนนะ"