บทที่ 563 ไปเยี่ยมคุณตา คุยเรื่องงานเดินสวนสนาม

ท้องฟ้าหลังฝนตกราวกับถูกชะล้างจนสะอาด สีฟ้าใสกระจ่างตา มีเมฆขาวสองสามริ้วลอยอ้อยอิ่งอยู่ไกลๆ อากาศเต็มไปด้วยความสดชื่น

รถเก๋งสีดำจอดอยู่ที่หน้าประตูบ้านสี่เรือนล้อมลาน

หลินอวี่ลงจากรถเดินอ้อมหน้ารถไปอุ้มเด็กสองคนออกมาจากคาร์ซีทเบาะหลัง เดินพูดคุยหัวเราะร่าเข้าไปในบ้านของคุณตา อากาศในลานบ้านมีกลิ่นอายความชื้นของดินผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นไม้ใบหญ้า สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วทำให้คิดถึงกลิ่นอายในวัยเด็ก

เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังกึกกักวิ่งออกมาจากห้องด้านใน คุณน้าเล็กนั่นเอง วันนี้เธอมัดผมหางม้าสูง ปลายเสื้อยืดสีขาวผูกปมไว้อย่างน่ารัก พอเห็นหลินอวี่กับหลี่ซินหรานก็รีบโบกมือไม้ให้ทันที ก่อนจะหันขวับไปตะโกนบอกทางห้องหนังสือ ตาเฒ่า เหลนสุดที่รักของพ่อมาแล้ว

หลินอวี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ ผู้อาวุโสฉู่ตามสายเลือดแล้วคือคุณตาของหลี่ซินหราน เป็นคุณตาทวดของเด็กทั้งสองคน คำเรียกของคุณน้าเล็กนั้นมีจุดบกพร่องอยู่บ้าง แต่เขาก็ขี้เกียจจะแก้คำผิด ด้วยความรักที่คุณตามีให้เด็กๆ จะเรียกยังไงก็ไม่ถือว่าเกินไปหรอก