บทที่ 579 พ่อแม่คุยกัน เอาชื่อเข้าทะเบียนบ้านก็เพื่อเรื่องนี้งั้นเหรอ?

วันเปิดเทอมตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี วันที่ 1 กันยายน นักเรียนกลับเข้าโรงเรียน ซึ่งตรงกับวันหยุดพักผ่อนของหลินอวี่พอดี

ความจริงแล้วตามกฎระเบียบเวลาทำงานของข้าราชการ จะใช้ระบบการทำงานแปดชั่วโมง ทำงานสี่สิบชั่วโมงต่อสัปดาห์ วันเสาร์และวันอาทิตย์เป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ ตามทฤษฎีแล้วในหนึ่งเดือนจะสามารถพักผ่อนได้แปดวัน แต่ในระบบราชการ การให้ความสำคัญกับงานก่อนถือเป็นเรื่องปกติ หลินอวี่ไม่ได้สัมผัสกับวันหยุดสุดสัปดาห์แบบเต็มๆ มานานมากแล้ว

เนื่องจากหลินอวี่และภรรยาต่างก็ทำงานทั้งคู่ แถมยังดำรงตำแหน่งระดับผู้นำด้วยกันทั้งคู่ เด็กๆ จึงอยู่ในความดูแลของแม่ยายเป็นประจำ บางครั้งแม่ยายก็จะมารับไปอยู่ด้วย วันนี้มีเพียงหลินอวี่อยู่บ้านคนเดียว ตอนเที่ยงเขาวิดีโอคอลคุยกับแม่ ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไร สุดท้ายบทสนทนาก็มักจะวกกลับไปที่หลานสาวและหลานชายของพวกเขาอยู่ดี

เมื่อเห็นท่าทีของพ่อกับแม่ตอนที่บ่นคิดถึงเด็กๆ หลินอวี่ก็เข้าใจว่าพวกเขาคิดถึงหลานจริงๆ ในใจก็วางแผนไว้ว่าวันหยุดคราวหน้า ไม่ว่ายังไงก็ต้องพาเด็กๆ กลับไปหาพวกเขาสักรอบให้ได้

ทางบ้านกำลังยุ่งอยู่กับการห่อเกี๊ยว พ่อหลินกำลังคลึงแป้งอยู่ด้านข้าง ส่วนแม่หลินก็กำลังห่อไส้เกี๊ยวในมือไม่หยุด ตอนนั้นเอง จู่ๆ เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากพูดว่า ลูก ยังจำลุงหลี่ในหมู่บ้านเราที่ชอบขี้โม้ได้ไหม ลูกสาวของเขาก็ทำงานอยู่ที่เมืองหลวงเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เคยมีคดีความขึ้นโรงขึ้นศาล ตอนตรุษจีนปีที่แล้วแม่ยังเคยเล่าเรื่องนี้ให้ลูกฟังเลย