บทที่ 60 วีรบุรุษต้นแบบระดับสอง! เลื่อนยศเป็นร้อยตำรวจเอก!

หลินอวี่ได้รับรางวัลวีรบุรุษต้นแบบระดับสอง ซึ่งพิธีมอบรางวัลจะจัดขึ้นในวันนี้ ความจริงแล้วรางวัลนี้ทางกระทรวงความมั่นคงสาธารณะอนุมัติมานานแล้ว เพียงแต่ขั้นตอนการพิจารณารางวัลวีรบุรุษต้นแบบนั้นซับซ้อนกว่าความดีความชอบชั้นหนึ่ง จนกระทั่งถึงวันนี้ถึงได้มีการดำเนินการอย่างเป็นทางการ

ด้วยผลงานความดีความชอบชั้นหนึ่งถึงสามครั้ง ความดีความชอบชั้นสามอีกหนึ่งครั้ง บวกกับรางวัลวีรบุรุษต้นแบบในครั้งนี้ ทำให้หลินอวี่กลายเป็นดาวเด่นที่สุดในกองกำกับการตำรวจไปเรียบร้อยแล้ว มาถึงขั้นนี้แล้ว ในพิธีมอบรางวัลวันนี้ ยังไงก็ต้องเลื่อนยศตำรวจให้เขาเสียที ยศตำรวจถือเป็นปมในใจของหลินอวี่เลยก็ว่าได้ การเป็นถึงรองผู้กำกับการแต่กลับมียศต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้ ทำให้เขาเลือกที่จะใส่ชุดเสื้อคอจีนแทนที่จะใส่ชุดเครื่องแบบตำรวจเสียมากกว่า!

หลินอวี่เคยค้นหาข้อมูลมาแล้ว กรณีของเขาที่มียศต่ำแต่ได้ตำแหน่งสูงนั้นถือว่าพิเศษมาก ปกตินักเรียนนายร้อยตำรวจที่ฝึกงานครบกำหนดก็จะได้เลื่อนยศเป็นร้อยตำรวจตรีแล้ว แต่เขานับตั้งแต่เข้ากรมตำรวจมา ได้รับความดีความชอบชั้นหนึ่งถึงสามครั้ง ทุกครั้งที่สร้างผลงาน ผู้บริหารต่างก็เลื่อนตำแหน่งให้เขาแบบก้าวกระโดด ผลก็คือตำแหน่งสูงขึ้น แต่ยศตำรวจกลับหยุดนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยเหตุผลหลายประการ ตอนนี้ฝึกงานครบกำหนดแล้ว แถมยังได้รับรางวัลวีรบุรุษต้นแบบระดับสองจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ จะไม่ยอมเลื่อนยศให้เขาอีกเหรอ?

ภายในกองกำกับการสาขา "ยินดีด้วยครับรองผู้กำกับหลิน”

“ตั้งใจทำงานนะครับ!" หลินอวี่อารมณ์ดีมาก เห็นตำรวจที่เข้ามาทักทายก็พยักหน้าให้กำลังใจ "หลินอวี่ ยินดีด้วยนะ!”

“ขอบคุณครับ!”

“ยินดีด้วยครับรองผู้กำกับหลิน!”

“ดีมาก!" หลินอวี่ยิ้มแล้วก้าวขึ้นบันไดเข้าไปในโถงกลาง

ผู้กำกับการหวังจื้อกั๋วกำลังนำคนเดินออกมา พอเจอหลินอวี่ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น "หลินอวี่ ไม่ต้องขึ้นไปข้างบนหรอก เพิ่งได้รับโทรศัพท์มาว่าผู้กำกับเฉียนกำลังมาตรวจเยี่ยมที่เมืองลู่เฉิงของเรา" ทุกคนต่างเผยสีหน้าอิจฉา เฉียนเฟิงมาตรวจเยี่ยมในนามของการทำงาน แต่ความจริงก็คือมามอบรางวัลให้หลินอวี่นั่นแหละ หลินอวี่หลีกทางให้แล้วส่งสัญญาณให้ผู้กำกับเดินนำไปก่อน

หวังจื้อกั๋วชะงักไปนิดหนึ่ง เขารู้สึกได้ว่าแม้หลินอวี่จะหนุ่มแน่นและใจร้อน แต่เรื่องวางตัวและการทำงานกลับไม่มีที่ติเลยสักนิด ที่หน้าประตูทางเข้ากองกำกับการสาขา รอไม่ถึงกี่นาที รถตำรวจหลายคันก็ปรากฏขึ้นที่ปลายถนน แล้วค่อยๆ จอดตรงหน้าทุกคน เฉียนเฟิงลงจากรถเห็นเหล่าผู้บริหารกองกำกับการสาขาลู่เฉิงอยู่กันครบ สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หวังจื้อกั๋วและหลินอวี่

"ผู้กำกับเฉียน!”

“ผู้กำกับเฉียน!" ทั้งสองคนได้รับสัญญาณจึงรีบเข้าไปทักทาย "ไม่ต้องยืนกันที่ประตูหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะ" เฉียนเฟิงทักทายสั้นๆ แล้วเดินนำเข้ากองกำกับการสาขาไป พลางส่งสัญญาณให้หวังจื้อกั๋วและหลินอวี่ตามมา

หวังจื้อกั๋ววิ่งเหยาะๆ ตามเฉียนเฟิงไปติดๆ คอยปรนนิบัติไม่ห่างเหมือนที่เคยทำ ส่วนหลินอวี่เดินทิ้งห่างออกมาข้างหลัง เพราะเขาเห็นคนรู้จักเข้า "หัวหน้าสถานีเก่า?" เป็นจางกวงหมิงนั่นเอง ไม่ได้เจอกันพักใหญ่ เขาก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว รับช่วงต่อจากหวังจื้อกั๋วมาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานกองกำกับการตำรวจเมือง จางกวงหมิงยิ้มเย้าแหย่ "เจ้าหนู ได้เป็นรองผู้กำกับการแล้วนะ!" หลินอวี่ยิ้ม "เพราะบุญเก่าจากท่านนั่นแหละครับ"

ทั้งสองยืนคุยกันในโถงสักพัก จางกวงหมิงพูดถึงตัวเองอย่างติดตลก "ฉันไม่มีโชคขนาดนั้นหรอก ถ้ารู้ว่าอยู่ที่ตำบลอวี้ซานแล้วจะได้เป็นรองผู้กำกับการ ฉันคงไม่ย้ายออกมาหรอก" หลินอวี่ไม่เกรงใจ เอ่ยหัวเราะร่า "ตอนนี้ท่านก็ไม่เลวนะ เป็นผู้อำนวยการสำนักงานกองกำกับการ มือขวาของผู้กำกับเฉียน ว่าแต่ผู้กำกับการหวังของเราก็ขึ้นมาจากตำแหน่งนี้ไม่ใช่เหรอ ไม่แน่ว่าสักวันท่านอาจจะได้กลับมาผงาดเป็นผู้กำกับการก็ได้นะ!" จางกวงหมิงขำกลิ้ง ก่อนจะแอบเตือนหลินอวี่ "คนคนนี้ทำงานในหน่วยงานมาตลอดชีวิตคอยปรนนิบัติเจ้านาย ไม่เคยผ่านงานในพื้นที่ระดับรากหญ้ามาก่อน คนแบบนี้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ จะฉลาด แต่เรื่องใหญ่ๆ มักจะโง่เขลา แถมยังอาฆาตพยาบาท คุณคบหากับเขา ต้องระวังตัวไว้ให้ดี”

“รับทราบครับ ขอบคุณมาก"

หลินอวี่เห็นด้วยกับจางกวงหมิง คนประเภทนี้ก็เหมือนสำนวนที่ว่า 'คนพาลและผู้หญิงนั้นเลี้ยงยากที่สุด' "รองผู้กำกับหลิน ท่านผู้บริหารเรียกคุณครับ!”

“ครับผม!" ที่ห้องทำงานของผู้กำกับการ หวังจื้อกั๋วยังคงปรนนิบัติชงชาให้เฉียนเฟิงเหมือนเคย "ผู้กำกับครับ นี่เป็นชาใหม่ของปีนี้ เดี๋ยวขากลับท่านนำไปให้ภรรยาดื่มสักหน่อย ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผมนะครับ”

“เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว!”

“ที่ให้คุณมาที่ลู่เฉิง ไม่ใช่ให้มาคอยรับสินบนหรือประจบสอพลอ!" เฉียนเฟิงถลึงตาใส่ คำเตือนนั้นชัดเจนมาก หวังจื้อกั๋วรีบอธิบาย "ท่านครับ ชาพวกนี้ผมซื้อด้วยเงินตัวเองครับ คนอื่นเอาของขวัญมาให้ ผมไม่เคยรับเลยนะครับ"

สีหน้าของเฉียนเฟิงดูอ่อนลงเล็กน้อย จึงพูดต่อ "รู้ไหมว่าทำไมถึงให้คุณมาเป็นผู้กำกับการที่นี่?" หวังจื้อกั๋วยิ้ม "แน่นอนว่าเป็นเพราะท่านเมตตา ท่านวางใจได้เลยครับ ผมจะไม่ทำให้ท่านขายหน้าแน่นอน" เฉียนเฟิงเตือน "คุณเพิ่งจะมาใหม่ สิ่งสำคัญที่สุดคือการสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานให้ดี เมืองลู่เฉิงนี้ลึกซึ้งกว่าที่เห็น คุณต้องประพฤติตนให้ดี!"

หวังจื้อกั๋วปรนนิบัติเฉียนเฟิงมานานพอที่จะเข้าใจความหมายในชั่วพริบตา จึงลองหยั่งเชิง "ท่านหมายถึงหลินอวี่เหรอครับ?”

“หลินอวี่คือหัวใจสำคัญที่จะทำให้คุณยืนหยัดในเมืองลู่เฉิงได้!" เฉียนเฟิงกำชับเป็นครั้งที่สอง ที่เขาส่งหวังจื้อกั๋วมาเมืองลู่เฉิง ส่วนหนึ่งคือเพื่อเลื่อนตำแหน่งคนสนิท อีกส่วนหนึ่งก็เพราะหวังจื้อกั๋วเป็นคนเชื่อฟัง สามารถประสานงานกับหลินอวี่เพื่อทำภารกิจที่เลขาธิการลู่มอบหมายได้ ความจริงแล้วเฉียนเฟิงก็มีความคิดส่วนตัวของเขาเอง ถึงแม้เขาและเลขาธิการลู่จะเป็นระดับฟู่ถิงเหมือนกัน แต่เลขาธิการลู่เป็นถึงคณะกรรมการพรรคประจำเมืองกูซู ถือเป็นผู้บังคับบัญชาของเขา การรักษาความสัมพันธ์อันดีกับอีกฝ่ายย่อมเป็นผลดีต่อตัวเขาแน่นอน

หวังจื้อกั๋วเหงื่อแตกพลั่ก เขากังวลว่าหลินอวี่จะเข้ามาฟ้องเรื่องที่เขาก่อไว้ เฉียนเฟิงดูนาฬิกา แล้วเตือนเป็นครั้งสุดท้าย "หลินอวี่เองก็เป็นคนที่เลขาธิการลู่ให้ความสำคัญ คุณต้องรักษาความสัมพันธ์กับเขาให้ดี มันเป็นผลดีกับตัวคุณเอง”

“เลขาธิการลู่?" หวังจื้อกั๋วเข่าอ่อนจนเกือบจะทรุดลงไปกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ทำไมถึงเกี่ยวพันกับเลขาธิการลู่อีกแล้วล่ะ? เฉียนเฟิงกล่าว "ได้เวลาแล้ว พอพิธีมอบรางวัลจบ ผมจะกลับเมืองไปทันที ที่ลู่เฉิงไม่ต้องจัดเลี้ยงอะไรทั้งนั้น"

หวังจื้อกั๋วยังคงตกอยู่ในอาการวิญญาณหลุดลอย เขาเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าลู่เฉิงมันลึกซึ้งขนาดไหน! วันแรกที่เข้ารับตำแหน่ง ก็ไปทำให้ผู้บริหารเบอร์หนึ่งไม่พอใจเสียแล้ว!

หลินอวี่เปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "ผู้กำกับเฉียน คุณเรียกผมเหรอครับ" เฉียนเฟิงตอบ "ก่อนเริ่มพิธีมอบรางวัล ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ หลังจากที่ทางกระทรวงพิจารณาแล้ว ยศตำรวจของคุณถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว" หลินอวี่ฟังแล้วใจชื้นขึ้นมาทันที รอฟังข่าวดีอย่างใจจดใจจ่อ ความประทับใจที่ท่านผู้บัญชาการฉีมีต่อเขานั้นคือความใจกว้าง!

เฉียนเฟิงยิ้ม "เดิมทีผมคิดว่าให้เป็นร้อยตำรวจโทก็พอแล้ว ถึงแม้คุณจะทำความดีความชอบชั้นหนึ่งมาสามครั้ง แต่ระยะเวลาที่ผ่านมามันสั้นเกินไป กฎเกณฑ์การเลื่อนยศตำรวจก็ระบุไว้ชัดเจนว่าไม่ควรทำอะไรที่ดูเกินตัว แต่ท่านผู้บัญชาการฉีสั่งมาว่า ให้เป็นกรณีพิเศษ ดูแลคนเก่งเป็นพิเศษ ด้วยคำสั่งเพียง 12 คำนี้ ท่านอนุมัติเลื่อนยศให้คุณเป็นร้อยตำรวจเอก!"

ร้อยตำรวจเอก! นั่นเทียบเท่ากับระดับเจิ้งเคอเลยนะ! ท่านผู้บัญชาการฉีสุดยอดจริงๆ! หลินอวี่พยายามสะกดความตื่นเต้นไว้แล้วขอบคุณท่านผู้บัญชาการฉี ความแตกต่างระหว่างร้อยตำรวจโทกับร้อยตำรวจเอกบนบ่าอาจจะห่างกันแค่ดาวดวงเดียว แต่สวัสดิการและระดับตำแหน่งที่รองรับนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว! ยศร้อยตำรวจโทไปสุดได้แค่ระดับฟู่เคอ! ส่วนยศร้อยตำรวจเอกนั้นเทียบเท่ากับระดับเจิ้งเคอ! ก่อนหน้านี้เขายังกังวลอยู่เลยว่าร้อยตำรวจโทจะไปไม่ถึงระดับเจิ้งเคอ แล้วต้องรออาวุโสอีกนานไหม แต่ตอนนี้ท่านผู้บัญชาการฉีช่วยทุบกำแพงนี้ทิ้งให้เขาแล้ว ต่อไปถ้ามีโอกาส ตำแหน่งระดับเจิ้งเคอก็คงจะเป็นเรื่องง่ายๆ แล้ว

"ขอบคุณท่านผู้บัญชาการฉีครับ!" หลินอวี่กล่าวขอบคุณอย่างตื่นเต้น ไม่ลืมที่จะขอบคุณผู้บังคับบัญชาตรงหน้า "ขอบคุณผู้กำกับเฉียนด้วยครับ!" เฉียนเฟิงก็ยิ้ม เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมท่านผู้บัญชาการฉีถึงได้ดันหลินอวี่ขนาดนี้ ปกติการเลื่อนตำแหน่งแบบก้าวกระโดดแบบนี้จะต้องมีผลกระทบตามมา หากหลินอวี่เกิดทำอะไรพลาดขึ้นมา ตามหลักการแล้วท่านผู้บัญชาการฉีก็ต้องรับผิดชอบไปด้วย

หวังจื้อกั๋วรู้สึกเสียใจยิ่งกว่าเดิม ท่านผู้บัญชาการฉีทุ่มทุนสร้างขนาดนี้จริงหรือเนี่ย ในขณะที่เขาซึ่งเป็นผู้กำกับการตำรวจกลับมียศเพียงร้อยตำรวจตรี สูงกว่าหลินอวี่แค่ขั้นเดียวเท่านั้น! หลินอวี่เริ่มตั้งตารอพิธีมอบรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ

พิธีจัดขึ้นที่หอประชุมใหญ่ วันนี้พระเอกมีเพียงคนเดียวคือหลินอวี่ เริ่มต้นด้วยผู้บริหารกล่าวสุนทรพจน์เช่นเคย เฉียนเฟิงสรุปประสบการณ์จากคดี 3.21 ก่อนจะเอ่ยชมหลินอวี่ชุดใหญ่ ความหมายชัดเจนว่าหลินอวี่คือคนที่เขาให้ความสำคัญ คำพูดเหล่านั้นทำเอาหวังจื้อกั๋วนั่งไม่ติดที่ พอถึงคราวตัวเองขึ้นพูดบ้าง ก็กล่าวไปไม่กี่คำก็จบลงอย่างรวบรัด แปะๆๆๆ! ทุกคนปรบมือกันอย่างเอาเป็นเอาตาย นับตั้งแต่หลินอวี่ขึ้นมาเป็นรองผู้กำกับการ พวกเขาก็เข้าใจสัจธรรมแล้วว่า ถ้าไม่มีหัวหน้าหลิน ก็คงจับตัวคนร้ายคดี 3.21 ไม่ได้ และเมืองลู่เฉิงก็คงต้องกลายเป็นตัวตลกของทั้งประเทศแน่ๆ ความรู้สึกที่มีต่อหัวหน้าหลินจึงมีแต่ความเลื่อมใสศรัทธา

"ลำดับต่อไป ขอเชิญสหายหลินอวี่ วีรบุรุษต้นแบบระดับสองระดับประเทศ ขึ้นรับรางวัลบนเวทีครับ!" หลินอวี่คล้องสายสะพายสีแดงก้าวขึ้นบนเวที ที่ชุดเครื่องแบบประดับด้วยเหรียญกล้าหาญความดีความชอบชั้นหนึ่งสีทองถึงสามเหรียญ และเหรียญความดีความชอบชั้นสามสีทองแดงอีกหนึ่งเหรียญ "ขอเชิญผู้กำกับเฉียนมอบเกียรติบัตรให้กับผู้ได้รับรางวัลครับ!"

เฉียนเฟิงก้าวขึ้นบนเวที ด้านหลังมีตำรวจถือกล่องรางวัลเดินตามมา แปะๆๆๆ! พอเห็นภาพนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะปรบมืออีกครั้ง เฉียนเฟิงมอบเกียรติบัตรให้หลินอวี่ก่อน หลินอวี่ทำวันทยหัตถ์แล้วใช้สองมือรับเกียรติบัตรมา เฉียนเฟิงประดับเหรียญวีรบุรุษต้นแบบระดับสองให้กับหลินอวี่ พอเห็นเหรียญความดีความชอบชั้นหนึ่งสีทองสามเหรียญบนหน้าอกหลินอวี่ ก็รู้สึกตื้นตันใจ ในยุคสมัยนี้ เหรียญรางวัลเหล่านี้ล้วนแลกมาด้วยความสามารถที่แท้จริงของตำรวจ บางเหรียญถึงกับแลกมาด้วยชีวิต! ไม่มีการใช้เส้นสายใดๆ ทั้งสิ้น!

พอติดเหรียญเสร็จ หลินอวี่ก็ทำวันทยหัตถ์อีกครั้ง เฉียนเฟิงทำวันทยหัตถ์ตอบ แล้วประดับบ่ายศร้อยตำรวจเอกให้กับหลินอวี่ หลินอวี่หันไปทำวันทยหัตถ์ให้กับทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย แปะๆๆๆ! เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปถึงขีดสุด ทุกคนต่างอิจฉาหลินอวี่ แต่ในขณะเดียวกันก็อยากจะกลายเป็นหลินอวี่คนต่อไป!