บทที่ 67 เงื่อนไขของหลินอวี่ รวบอำนาจผู้กำกับการ!

คนร้ายก่อเหตุสองครั้งส่งผลกระทบอย่างเลวร้าย! หลินอวี่ยังคงควบตำแหน่งหัวหน้ากองกำกับการสืบสวนสอบสวนอาชญากรรมอยู่ เขารู้สึกว่าคดีนี้ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกมาถึงมือเขาแน่นอน ดังนั้นหลินอวี่จึงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า เขาไปที่กองกำกับการสืบสวนเพื่อทำความเข้าใจคดี คดีนี้เขาสัมผัสได้ถึงเบาะแสสำคัญในการปิดคดีลางๆ แล้ว เพียงแต่คดีถูกเฉาเชาแย่งไปต่อหน้าต่อตา เขาจึงไม่ได้สืบสวนต่อ

ติงจื้อหย่วนอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งที่สองว่า "การก่อเหตุของคนร้ายในครั้งนี้ดูเชี่ยวชาญกว่าครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด เป็นการยิงในระยะประชิดเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ลงมือกลางถนนเลย หยิบกระเป๋าของเหยื่อแล้วก็ไป ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงห้าวิ คนรอบข้างยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็หนีไปแล้วครับ"

ภาพจากกล้องวงจรปิดกำลังฉายเหตุการณ์ทั้งหมด เหมือนกับที่ถ่ายได้ในครั้งแรก เนื่องจากระยะห่าง ใบหน้าที่ถ่ายได้จึงไม่ชัดเจน อีกทั้งคนร้ายยังจงใจใช้ปกเสื้อปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่งด้วย หลินอวี่สังเกตเห็นว่าท่าทีก้มหยิบเงินของคนร้ายดูไม่เหมือนกับที่ถ่ายได้ในครั้งแรก จึงถามขึ้นว่า "ปล้นไปได้เท่าไหร่?"

ติงจื้อหย่วนตอบ "ประมาณสามแสนกว่าหยวนครับ!"

"ครั้งนี้ดูเหมือนเป็นการสุ่มเลือกเป้าหมายแฮะ!"

"มีความเป็นไปได้สูงมากครับ!" ติงจื้อหย่วนก็เห็นด้วยกับข้อสรุปนี้

หลินอวี่สั่งการ "เปิดวิดีโอตอนที่คนร้ายปล้นครั้งแรกให้ดูอีกทีสิ" ตำรวจสืบสวนที่อยู่ข้างๆ รีบเปิดวิดีโอทันที ในวิดีโอ คนร้ายยิงต่อเนื่องสามนัด สองนัดปลิดชีพเถ้าแก่ที่ถือเงิน อีกหนึ่งนัดยิงเข้าที่หน้าท้องของชายอีกคน จากนั้นก็ก้มลงเปิดกระเป๋าถือที่ใส่เงินไว้

หลินอวี่พูดขึ้น "หยุด!" ภาพหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ทันที!

ติงจื้อหย่วนถามด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอครับ?" ตำรวจสืบสวนคนอื่นๆ ที่ร่วมหารือคดีต่างก็มองมาที่หลินอวี่ วิดีโอนี้พวกเขาแต่ละคนดูมาแล้วหลายรอบ แม้จะถ่ายติดครึ่งหน้า แต่ก็ทำได้แค่วาดภาพสเก็ตช์ หมายจับก็ออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย

หลินอวี่พูดประโยคที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึง "เขาเพิ่งยิงไปทั้งหมดสามนัด นัดสุดท้ายเป็นการยิงซ้ำเข้าที่หัวของเถ้าแก่ แสดงว่าเขาไม่คิดจะปล่อยให้รอดชีวิต แต่น้องเขยคนนั้นกลับรอดมาได้ นี่คือจุดน่าสงสัยจุดแรก!"

ติงจื้อหย่วนอธิบาย "ปัญหานี้ผู้เชี่ยวชาญที่รองผู้กำกับเฉาเชิญมาได้วิเคราะห์แล้วครับ ข้อสรุปที่ได้คือคนร้ายกลัวเสียเวลา แถมตอนนั้นน้องเขยคนนั้นก็นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น เขาเลยไม่ได้ยิงซ้ำครับ"

หลินอวี่ส่ายหน้า เขาไม่เห็นด้วยกับคำอธิบายนี้ เขามองไปที่ภาพที่หยุดนิ่งแล้วพูด "พวกคุณดูสิ คนร้ายกำลังทำอะไร?"

ตำรวจสืบสวนคนหนึ่งที่นั่งฟังอยู่ตอบ "กำลังตรวจดูเงินสดในกระเป๋าครับ!"

"พูดได้ถูกต้อง!" หลินอวี่ชื่นชมและเห็นด้วย เขาพูดกับทุกคนต่อ "การที่คนร้ายยังตรวจสอบเงินสดได้หลังจากฆ่าคนไปแล้ว นี่มันแสดงให้เห็นว่าอะไร? แสดงว่าเขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลย นั่นก็หมายความว่าการที่เขาไม่ยิงซ้ำ คือการจงใจปล่อยให้มีชีวิตรอด แต่พอลงมือครั้งที่สอง เขากลับหยิบกระเป๋าไปโดยไม่แม้แต่จะมอง พวกคุณไม่รู้สึกเหรอว่า การลงมือครั้งนี้เฉียบขาดมาก แต่ดูไม่เหมือนว่าทำไปเพราะเงินเลย!"

ไม่ได้ทำไปเพราะเงินแล้วเพราะอะไรล่ะ? ทุกคนต่างงุนงง หรือว่าเพื่อฆ่าคนงั้นเหรอ? หลินอวี่คิดว่าการที่คนร้ายก่อคดีที่สอง ก็เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจ! คดีแรกหลินอวี่อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย ตอนนั้นเขาก็รู้สึกทะแม่งๆ สงสัยว่าจะเป็นฝีมือคนใกล้ตัว คนร้ายอาจจะจงใจก่อเหตุซ้ำเพื่อปกปิดจุดนี้ ทำให้ตำรวจคิดว่าเขาแค่สุ่มเลือกเหยื่อ แม้จะเพิ่มความเสี่ยงในการถูกเปิดเผย แต่ก็ทำให้เขาหลุดพ้นจากสายตาของตำรวจได้เช่นกัน

ขณะนั้น หวังจื้อกั๋วได้มายืนอยู่ที่ประตู

"ผู้กำกับ!" ตำรวจสืบสวนต่างพากันลุกขึ้นหลีกทางให้ หวังจื้อกั๋วฟังอยู่ครู่เดียวก็รู้สึกได้เลยว่าเฉาเชาเทียบหลินอวี่ไม่ได้เลยจริงๆ เขายิ้มให้ทุกคน "ฉันมาหารองผู้กำกับหลินของพวกนายหน่อย"

"พวกนายออกไปก่อน!" หลินอวี่เคลียร์คนออกจากห้อง ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าหวังจื้อกั๋วทนรับแรงกดดันจากเบื้องบนไม่ไหว ถึงได้อยากให้เขาออกโรงช่วย หวังจื้อกั๋วเห็นในห้องมีแต่เอกสารคดีเต็มไปหมด จึงยิ้มพูด "เมืองลู่เฉิงของเรามีแค่รองผู้กำกับหลินคนเดียวเท่านั้นแหละที่คลี่คลายคดีนี้ได้!"

หลินอวี่พูดอย่างห่างเหิน "ผู้กำกับหวังมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ ผมยังมีธุระรอให้ไปจัดการอยู่"

หวังจื้อกั๋วยิ้มเจื่อน "น้องชายเอ๊ย อย่าโกรธพี่เลยนะ คดีนี้ยิ่งปิดได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเราทุกคนเท่านั้น"

หวังจื้อกั๋วลดตัวลงมา "น้องชาย เห็นแก่ผู้กำกับเฉียน ช่วยพี่สักครั้งเถอะนะ!"

หลินอวี่แค่นหัวเราะ "ผู้กำกับเฉียนรู้ไหมว่าคุณทำแบบนี้?" หวังจื้อกั๋วฝืนยิ้มอย่างจนใจ เขาดูออกแล้วล่ะว่าถ้าไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทน ก็คงเชิญเทพองค์นี้ไม่ลง

"ขอน้องชายยอมรับทำคดีนี้ ต่อไปเรื่องในกองกำกับการ เราค่อยๆ ปรึกษากัน นี่ก็เป็นความต้องการของผู้กำกับเฉียนเหมือนกัน"

หลินอวี่พูดเสียงเรียบ "ผมคิดว่ารองผู้กำกับเฉาไม่เหมาะที่จะดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการอีกต่อไปแล้ว ท่านผู้กำกับมีความเห็นว่ายังไงครับ?"

หวังจื้อกั๋วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้ารับปาก หลินอวี่จึงตอบกลับไป "ในเมื่อผู้กำกับตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ ผมก็ตกลงครับ!"

หวังจื้อกั๋วรีบถามอย่างร้อนรน "คุณใช้เวลาคลี่คลายคดีนานแค่ไหน?"

หลินอวี่ตอบอย่างมั่นใจ "หนึ่งวัน!"

หลินอวี่ส่งผู้กำกับการกลับไป แล้วเรียกติงจื้อหย่วนมา "คุณรีบไปสืบประวัติน้องเขยคนนั้นด่วนเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องสถานะทางการเงิน"

ติงจื้อหย่วนถามด้วยความสงสัย "แต่เขายังอยู่โรงพยาบาลนะครับ"

หลินอวี่ครุ่นคิด "ผมสงสัยว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้อง เอางี้ คุณหาตำรวจสักสองสามนายไปเล่นละครตบตาเขาหน่อย บอกว่ามือปืนที่ก่อเหตุหอบเงินหนีข้ามมณฑลไปแล้ว ถ้าพวกมันเป็นพวกเดียวกัน เขาจะต้องหาทางติดต่อคนร้ายแน่ แต่ถ้าไม่ใช่ คุณก็ปล่อยข่าวออกไปเลยว่า ตอนที่เขาแกล้งตาย เขาจำหน้าคนร้ายได้แม่น แบบนี้คนร้ายอาจจะไปฆ่าปิดปากเขาที่โรงพยาบาล!"

ติงจื้อหย่วนถาม "รองผู้กำกับหลินครับ แล้วถ้าเกิดคนร้ายมาฆ่าคนตายจริงๆ ความรับผิดชอบนี้..."

หลินอวี่ปรายตามองเขา เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "ไอ้หนุ่ม นี่คุณไปอยู่กับเฉาเชาไม่กี่วันก็ติดเชื้อความโง่มาด้วยใช่ไหม ใครกำหนดว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ต้องเป็นคนป่วยล่ะ!"

ติงจื้อหย่วนถึงกับบางอ้อ "รองผู้กำกับหลิน ผมเข้าใจแล้วครับ!"