บทที่ 70 ท่านผู้บัญชาการฉีกล่าวชม เตรียมปั้นหลินอวี่เป็นแบบอย่าง

การคลี่คลายคดีใช้อาวุธปืน 112 สร้างผลกระทบอย่างมหาศาล!

ภายในเวลาเพียงสองสามวัน หลินอวี่ก็ได้รับเกียรติยศมากมาย!

คนร้ายรายนี้ก่อคดีอุกฉกรรจ์ หลบหนีข้ามมณฑล ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนหลายคนต้องออกโรง แต่ก็ยังจับตัวไม่ได้ กลายเป็นความผิดหวังของพวกเขา

ผลสุดท้าย หลินอวี่ที่อายุยังน้อยกลับสามารถคลี่คลายคดีนี้ได้!

บรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างรู้สึกเหลือเชื่อ พากันยื่นข้อเสนอทาบทามหลินอวี่ หวังให้เขาเข้าร่วมแวดวงของพวกเขา

คำเชิญในลักษณะนี้มีมาไม่ขาดสาย!

แม้แต่ตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าจากหลายมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ก็ยังอยากให้เขาไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้

หลินอวี่ปฏิเสธไปทั้งหมด เขาตั้งใจจะจัดการเรื่องที่ผู้กำกับการคนดังของมณฑลเจ้อเจียงปิดคดีปลอมๆ โดยจะไปรายงานเรื่องนี้กับท่านผู้บัญชาการฉีด้วยตัวเอง

หลินอวี่สรุปคำให้การของคนร้ายคร่าวๆ ให้ฟัง

"ท่านผู้บัญชาการครับ เรื่องราวก็เป็นแบบนี้แหละครับ!"

ท่านผู้บัญชาการฉีสรุปความ "คุณกำลังจะบอกว่าไอ้ฆาตกรคนนี้เคยฆ่าคนตายที่เมืองหยูหัง กองกำกับการตำรวจหยูหังจับคนร้ายไม่ได้ แต่กลับประกาศปิดคดีงั้นสิ!"

"ใช่ครับ!"

"ไอ้เฒ่าจี๋เล่นตุกติกอะไรของมันเนี่ย!"

หลินอวี่รู้ว่าผู้บัญชาการกองบัญชาการมณฑลเจ้อเจียงแซ่จี๋ แต่เขาควบตำแหน่งรองผู้ว่าการมณฑลด้วย ระดับตำแหน่งจึงเป็นระดับรองรัฐมนตรี

ท่านผู้บัญชาการฉีกล่าว "หลินอวี่ ข้อมูลที่คุณให้มานี้สำคัญมาก หลายปีมานี้กองบัญชาการมณฑลเจ้อเจียงโปรโมตผู้กำกับการหญิงคนนั้นอย่างหนัก จนได้หน้าไปเต็มๆ ทางกระทรวงก็ส่งเอกสารมาให้พวกเราศึกษาเป็นแบบอย่างตั้งหลายครั้ง คราวนี้ถึงตามณฑลเจียงซูของเราได้เชิดหน้าชูตาบ้างแล้ว"

หลินอวี่เห็นว่าท่านผู้บัญชาการฉีจะหยิบยกเรื่องนี้มาเล่นงาน จึงถ่อมตัวกล่าวว่า "เป็นประโยชน์ต่อท่านผู้บัญชาการก็ดีแล้วครับ"

ท่านผู้บัญชาการฉีผลักดันคนมาก็เยอะ แต่คนที่รู้ใจแบบหลินอวี่ไม่มีคนที่สองแน่นอน ท่านจึงเอ่ยปาก "ความจริงแล้วคุณก็คลี่คลายคดีใหญ่ๆ มาเยอะนะ แถมยังจับผู้ต้องหาที่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะขึ้นบัญชีดำไว้ได้อีก ฉันจะปั้นคุณให้เป็นแบบอย่าง พวกเราจะได้โปรโมตกันสักหน่อย"

เดิมทีหลินอวี่ตั้งใจจะทำตัวเงียบๆ ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศึกระหว่างเจียงซูและเจ้อเจียง นึกไม่ถึงว่าท่านผู้บัญชาการฉีจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขาโดยตรง

"ขอบคุณครับท่านผู้บัญชาการ!"

ท่านผู้บัญชาการฉีตอบกลับอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติ "จะขอบคุณอะไรกันล่ะ ถ้าจะขอบคุณ ก็ควรจะเป็นฉันที่ต้องขอบคุณคุณ ท่านผู้บัญชาการสวีที่คุณแนะนำให้รู้จักคราวก่อน อาจจะได้ย้ายไปรับตำแหน่งที่กระทรวง เรื่องนี้ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณนะ"

"ขออวยพรให้ท่านผู้บัญชาการฉีได้เลื่อนเป็นรองรัฐมนตรีไวๆ นะครับ!"

"เจ้าหนู... ตั้งใจทำงานให้ดีๆ ล่ะ ฉันฝากความหวังไว้ที่คุณนะ!"

หลินอวี่รอจนได้ยินเสียงสัญญาณวางสายจากอีกฝั่ง จึงค่อยวางสายลง

เสี่ยวหลิว คนขับรถเคาะประตูเข้ามาในห้องทำงาน

"รองผู้กำกับหลินครับ!"

"อืม"

เสี่ยวหลิวรายงาน "เมื่อกี้ฝ่ายสนับสนุนเปลี่ยนรถให้รองผู้กำกับหลินครับ ผมเลยมาขอคำปรึกษาว่าเราควรรับไว้ไหมครับ?"

หลินอวี่เปิดดูแฟ้มคดีพลางถาม "แค่รถคันเดียว จะตื่นเต้นอะไรนักหนา"

เมื่อก่อนเขาเป็นหัวหน้ากองกำกับการสืบสวน รถประจำตำแหน่งคือรถออดี้ธรรมดาๆ ตอนนี้เลื่อนเป็นรองผู้กำกับการ ได้เปลี่ยนรถก็เป็นเรื่องปกติ

เสี่ยวหลิวขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบเตือน "รถคันนั้นเดิมทีฝ่ายสนับสนุนจะจัดให้ท่านผู้กำกับการครับ แต่พอรองผู้กำกับเฉาถูกปลด ฝ่ายสนับสนุนก็เลยแบ่งรถมาให้เรา ท่านผู้กำกับการจะไม่พอใจหรือเปล่าครับ?"

หลินอวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ผู้กำกับการไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้นหรอก!"

ถึงจะไม่พอใจก็ต้องทน!

หลินอวี่รู้ดีว่า คนอย่างหวังจื้อกั๋ว ให้สีหน่อยก็คิดจะเปิดโรงย้อมผ้า สู้เอาเวลาไปข่มขวัญเขาบ่อยๆ ยังจะดีกว่าไปทำดีด้วย

เสี่ยวหลิวตอบอย่างดีใจ "รับทราบครับท่านผู้กำกับ"

เขาเรียกหลินอวี่ว่าท่านผู้กำกับตรงๆ เลย!

หลินอวี่นึกอะไรขึ้นมาได้ "คุณพอมีเวลาว่างไหม ไปทำธุระให้ผมหน่อยสิ?"

เสี่ยวหลิวตื่นเต้นขึ้นมาทันที

การไปทำธุระให้เจ้านาย ถือเป็นภารกิจทางการเมืองที่สำคัญที่สุด ต่อให้มีเรื่องใหญ่ระดับชาติมาขวางก็เทียบไม่ได้

"เจ้านายสั่งมาได้เลยครับ!"

หลินอวี่พูดเสียงเรียบ "ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ตู้ซืออวี่ ญาติผู้น้องของผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง เธอเล่าให้ผมฟังว่าช่วงนี้มีคนมาคอยรังควาน คุณช่วยไปดูให้หน่อยนะ แล้วก็คุยกับครูใหญ่ให้รู้เรื่องด้วย"

เสี่ยวหลิวรับคำโดยไม่ต้องคิด

"ไม่มีปัญหาครับท่านผู้กำกับ!"

หลินอวี่เปิดดูแฟ้มคดีต่อ พอตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วก็เซ็นชื่อกำกับ ส่งให้เฉิงหมางเอาไปเก็บเข้าแฟ้ม

เฉิงหมางรับแฟ้มคดีไปแล้ว แต่ยังไม่ยอมออกไป ยิ้มแล้วพูดขึ้นมา "เมื่อกี้ผมเห็นเสี่ยวหลิวครับ เห็นเขายิ้มหน้าบาน พอผมถามก็ทำเป็นมีความลับ"

หลินอวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ผมให้เขาไปทำธุระส่วนตัวให้นิดหน่อยน่ะ"

เฉิงหมางรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้อำนวยการสำนักงานที่บกพร่องต่อหน้าที่!

เจ้านายมีธุระส่วนตัว ดันไปเรียกใช้คนขับรถ!

เฉิงหมางรีบประจบประแจงด้วยรอยยิ้ม "เจ้านายมีธุระ ผมก็จัดการให้ได้นะครับ เสี่ยวหลิวเขาเป็นคนขับรถ ปล่อยให้เขาตั้งใจขับรถรับใช้เจ้านายเถอะครับ"

หลินอวี่เงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะพูดเสียงเรียบ "คุณมีความตั้งใจอยากทำงานน่ะ เป็นความคิดที่ดีนะ..."

เฉิงหมางรับประกันอย่างหนักแน่น "ผมจะตั้งใจทำงานที่เจ้านายมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงอย่างสุดความสามารถเลยครับ"

หลินอวี่เปิดโอกาสให้เขา "คุณรู้จักตำบลฮวาเฉียวไหม?"

เฉิงหมางพยักหน้าพลางหยั่งเชิง "คดีฆาตกรรมใช้อาวุธปืน 112 ก็เกิดขึ้นที่ฮวาเฉียว เจ้านายมีความประสงค์ว่า..."

หลินอวี่ต้องการสืบหาข้อมูลไว้ล่วงหน้า เพื่อเตรียมรับมือกับคำสั่งของเลขาธิการลู่ จะได้ไม่ลุกลี้ลุกลน

"ไม่เกี่ยวกับคดีนั้นหรอก ผมได้ข่าวมาว่าชาวบ้านที่นั่นมีปัญหากับเรื่องเวนคืนที่ดิน คุณลองไปสืบดูหน่อยนะ ไปหาข้อมูลเรื่องผลประโยชน์ของแต่ละฝ่ายให้ชัดเจน แล้วช่วงนี้ทางกองกำกับการก็จะมีปฏิบัติการกวาดล้างผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ฮวาเฉียว อย่างน้อยก็ต้องรู้แหล่งกบดานของพวกคนร้ายพวกนี้ให้ได้นะ!"

เฉิงหมางสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป รับปากหนักแน่น "เจ้านายวางใจได้เลยครับ ผมจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน"

หลินอวี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะพูดเสริม "อย่าให้คนอื่นรู้ตัวล่ะ เดี๋ยวพวกคนร้ายมันจะไหวตัวทันเตรียมรับมือซะก่อน"

เฉิงหมางรับปากอีกครั้ง ก่อนจะแอบบอกใบ้ "เจ้านายครับ เรื่องที่ท่านให้ผมไปสืบข้อมูลน่ะทำได้ง่ายมาก แต่เรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้สิครับที่น่าจะยาก!"

หลินอวี่บอก "อธิบายมาให้ชัดเจนสิ!"

เฉิงหมางพูดอย่างระมัดระวัง "ผมได้ข่าวมาว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการเวนคืนที่ดินหลายคนมีเส้นสายกับคนในศาลาว่าการเมือง เมื่อหลายปีก่อนตอนที่รัฐบาลมีโครงการจะเวนคืนที่ดิน มีหลายคนรู้ข่าวล่วงหน้า ก็เลยใช้เส้นสายไปกว้านซื้อที่ดินในฮวาเฉียวมาไว้เก็งกำไร ชาวบ้านที่รอรับเงินชดเชยอยู่ในตอนนี้ ส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาๆ หรอกครับ มีผลประโยชน์ทับซ้อนกันวุ่นวายไปหมด"

หลินอวี่พยักหน้า "ที่ผมส่งคุณไป ก็เพื่อสืบหาข้อมูลเรื่องเส้นสายพวกนี้นี่แหละ!"

เฉิงหมางรีบตอบ "ในเมื่อเจ้านายมีความมุ่งมั่น ผมก็ไม่มีปัญหาครับ"

"ไปเถอะ!"

"ครับ!"

หลินอวี่จมอยู่ในความคิด

เรื่องนี้ดูท่าจะรับมือยากกว่าที่เขาคิดไว้ ตอนแรกเขานึกว่าเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาที่ต่อต้านการเวนคืน นึกไม่ถึงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้!

แต่ในเมื่อเขารับปากเลขาธิการลู่ไว้แล้ว ต่อให้ยากแค่ไหนก็ต้องทำ

ถ้าเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้ เลขาธิการลู่คงไม่เจาะจงเลือกเขาหรอก

โทรศัพท์มือถือมีข้อความเข้า

พอเปิดดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากพี่สะใภ้ใหญ่ ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องด่วนอะไรอีกเนี่ย?

ที่ห้องโถง หลินอวี่เห็นผู้กำกับการกำลังสั่งการให้คนขนของอยู่

"ผู้กำกับครับ!"

หวังจื้อกั๋วหันขวับกลับมา ยิ้มหน้าบาน "รองผู้กำกับหลิน นี่ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว ผมว่าจะแจกของขวัญให้เพื่อนร่วมงานในกองกำกับการสักหน่อยน่ะ"

การแจกของขวัญช่วงปีใหม่ ทุกหน่วยงานเขาก็ทำกันทั้งนั้น!

เรื่องแบบนี้เบื้องบนไม่ได้ห้าม หลินอวี่ก็ไม่คิดจะขัดขวางหรอก

"ผมไม่ขัดข้องครับ ทุกคนทำงานหนักกันมาทั้งปีแล้ว"

หวังจื้อกั๋วยิ้มอย่างพึงพอใจ

ในฐานะผู้กำกับการ การแจกของขวัญให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง

ตอนซื้อของอาจจะเผลอซื้อเผื่อมาเยอะหน่อย ก็เป็นเรื่องปกติแหละเนอะ

เอาของที่ซื้อเผื่อไว้ไปมอบให้ผู้บังคับบัญชา ใครก็คงหาข้อจับผิดไม่ได้หรอกมั้ง

หลินอวี่เห็นว่าในกองของขวัญมีทั้งโสมอเมริกา ยาดองกระดูกเสือ ปลิงทะเล ก็ถึงกับพูดไม่ออก นี่คือของขวัญสำหรับลูกน้องเหรอเนี่ย?

"ผู้กำกับครับ ของพวกนี้ก็เป็นของขวัญสวัสดิการด้วยเหรอครับ?"

"ถ้ารองผู้กำกับหลินชอบ ก็เอาไปเพิ่มอีกสักสองสามกล่องสิ!" หวังจื้อกั๋วใจป้ำมาก เมืองลู่เฉิงของพวกเขาไม่เคยขาดแคลนเงิน งบประมาณของกองกำกับการตำรวจมีให้ไม่อั้น!

พูดเป็นเล่น!

คนอย่างผมต้องพึ่งพาของพวกนี้ในการทำงานด้วยเหรอ?

"ผมขอรับน้ำใจของผู้กำกับไว้ก็แล้วกันนะครับ"

หวังจื้อกั๋วมองตามหลังหลินอวี่ที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบ พลางส่ายหน้าเบาๆ ในใจ จะไปทุ่มเททำงานหนักแลกกับเงินเดือนน้อยนิดนั่นไปเพื่ออะไร!

นั่งตากแอร์เย็นๆ ในห้องทำงานแบบเขาไม่ดีกว่าหรือไง

แต่พอเห็นหลินอวี่ก้าวขึ้นรถคันใหม่ สีหน้าของหวังจื้อกั๋วก็เปลี่ยนไปทันที

หัวหน้าหยางแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ก้มหน้าก้มตาเช็กของขวัญต่อไป

หวังจื้อกั๋วอยากจะกระโดดเตะหัวหน้าหยางสักที "รถที่ฉันอนุมัติเงินซื้อ ทำไมหมอนั่นถึงได้ไปขับล่ะ?"

หัวหน้าหยางหลบเลี่ยงไม่ได้ จึงลุกขึ้นอธิบาย "ผู้กำกับครับ รถของรองผู้กำกับหลินเสีย ซ่อมไม่ได้แล้วครับ แล้วเขาก็รีบใช้รถด้วย ในกองกำกับการก็มีรถคันนี้เป็นรถใหม่คันเดียว..."

ไอ้หน้าซื่อใจคด แอบไปประจบหลินอวี่ลับหลังฉันใช่ไหม!

ตกลงแกเป็นผู้อำนวยการสำนักงานของใครกันแน่?

หวังจื้อกั๋วโกรธจนพูดไม่ออก

หัวหน้าหยางรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้คนกุมอำนาจในกองกำกับการไม่ใช่ผู้กำกับการแล้ว ถ้าทำให้ผู้กำกับการไม่พอใจก็ยังมีโอกาสแก้ไข แต่ถ้าทำให้รองผู้กำกับหลินไม่พอใจล่ะก็...

จุดจบของรองผู้กำกับเฉาก็เห็นๆ กันอยู่!