บทที่ 735 ข่าววงในที่หลั่งไหลมาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเห็นคุณตาโกรธ ฉู่หว่านเยว่ก็รีบยื่นมือไปลูบหลังคุณตาเบาๆ เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณพ่อคะ ใจเย็นๆ ก่อนเถอะค่ะ ขืนโกรธจนเสียสุขภาพไปจะไม่คุ้มเอานะคะ"

ไฟโกรธในอกของคุณตาแทบจะพ่นออกมาเป็นสายไฟ ฝ่ามือตบลงบนที่วางแขนโซฟาอย่างแรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับเหล็กที่ตีไม่เป็นเหล็กกล้า "ตอนนั้นที่พวกเรายอมเสี่ยงชีวิตต่อสู้เพื่อแย่งชิงแผ่นดินมา ก็เพื่อให้ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพื่อให้คนพวกนี้มาใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงรังแกคนอื่น ถ้าเป็นเมื่อหลายสิบปีก่อน ไอ้พวกสวะแบบนี้ ถูกลากไปยิงเป้าทิ้งตั้งนานแล้ว!"

ชั่วพริบตาเดียว รังสีอำมหิตอันเยือกเย็นก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องนั่งเล่น คำพูดของคุณตาราวกับเข็มเหล็กที่แช่แข็ง ทุกถ้อยคำล้วนแฝงไปด้วยความดุดันเกรี้ยวกราดในสมัยที่ยังกรำศึกสงคราม ทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบไปในพริบตา

ทุกคนต่างก็ก้มหน้าไม่กล้าปริปากพูด แม้แต่หลี่หงเทาที่ดำรงตำแหน่งสำคัญ ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากในเวลานี้ เพราะเกรงว่าจะไปสุมไฟโกรธของคุณตาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก

แต่จู่ๆ น้าสาวกลับตบมือแปะๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "คุณตาคะ คำพูดของคุณตาเท่สุดๆ ไปเลยค่ะ ต้องสั่งสอนให้คนพวกนั้นรู้สำนึกซะบ้าง"