บทที่ 741 น้าสาวผู้ตื่นตูม

รถประจำตำแหน่งสีดำแล่นฉิวไปตามทางด่วน หลินอวี่และภรรยานั่งอยู่ที่เบาะหลัง แม้ไม่ได้เจอกันนานถึงครึ่งปี แต่กลับไม่รู้สึกห่างเหินเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ หลินอวี่ก็กุมมือหลี่ซินหรานไว้ สอดประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกัน แต่สายตากลับถูกเรียวขายาวที่ไขว่ห้างของเธอสะกดไว้ เส้นสายที่โค้งมนราวกับถูกวาดขึ้นอย่างประณีต เมื่อมองดูสัดส่วนที่ชวนให้ตะลึงนี้ หลินอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบชื่นชมในใจทุกครั้ง ทำไมถึงได้มีส่วนโค้งเว้าที่ลงตัวขนาดนี้นะ

ตลอดทาง ทั้งสองคนเริ่มพูดคุยถึงสารทุกข์สุกดิบของสมาชิกในครอบครัวของแต่ละฝ่าย ทางฝั่งหลินอวี่ไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษ จึงเน้นเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของน้าสาวให้หลี่ซินหรานฟัง

แม้ว่าเขาจะงานยุ่ง แต่ก็จัดแจงชีวิตประจำวันให้น้าสาวอย่างชัดเจน ทุกวันเธอนอนตื่นเอาตอนสายโด่ง กินข้าวเสร็จก็ออกไปเดินเล่น ไม่ค่อยได้พบปะผู้คนมากนัก มีเพื่อนผู้หญิงอยู่แค่สองสามคน ซึ่งหลินอวี่ก็สืบประวัติมาหมดแล้ว บางคนเป็นลูกหลานข้าราชการที่แต่งงานย้ายมาอยู่ที่นี่ บางคนก็มีการศึกษาสูงและทำงานอยู่ที่นี่ มีทั้งผู้บริหารระดับสูงในแวดวงธนาคารและการเงิน ทนายความ หรือแม้แต่ดีไซเนอร์ ปกติก็จะนัดกินข้าวพูดคุยกันตามประสาคนทั่วไป

หลี่ซินหรานฟังไปสักพักก็รู้แล้วว่า คนพวกนี้ล้วนเป็นเพื่อนสนิทของน้าสาวสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่เธอก็รู้จัก แต่แค่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่านั้นเอง