บทที่ 76 หลินอวี่เข้ารับตำแหน่ง ข้าราชการระดับเจิ้งเคอ!

เช้าตรู่วันนี้มีประกาศการโยกย้ายบุคลากรใหม่หลายรายการ

หนึ่งในนั้นคือเรื่องของหลินอวี่

จากมติที่ประชุม มีคำสั่งแต่งตั้งให้สหายหลินอวี่ดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการบริหาร กองกำกับการตำรวจลู่เฉิง!

ตัวหนังสือสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว แต่กลับเปลี่ยนให้หลินอวี่กลายเป็นข้าราชการระดับเจิ้งเคออย่างเป็นทางการ!

ในกองกำกับการตำรวจลู่เฉิง มีข้าราชการระดับเจิ้งเคอเพียงสองคนเท่านั้น

คนหนึ่งคือผู้กำกับหวังจื้อกั๋ว อีกคนก็คือหลินอวี่

คนหนึ่งแก่ชราไร้เรี่ยวแรง ดั่งพระอาทิตย์ยามอัสดง ส่วนอีกคนหนุ่มแน่นเปี่ยมไปด้วยพลัง ดั่งพระอาทิตย์เจิดจ้ากลางสวรรค์!

ณ ห้องทำงานผู้กำกับการ

ตอนที่หลินอวี่รับมอบเอกสารแต่งตั้งจากมือหวังจื้อกั๋ว ราวกับเป็นการส่งมอบอำนาจให้กัน

หวังจื้อกั๋วรู้สึกซับซ้อนในใจ ตอนแรกคิดว่าหลินอวี่คงต้องใช้เวลาอีกสักปีสองปีกว่าจะตามเขาทัน นึกไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้!

หรือว่าที่เจ้านายเก่าส่งเขามาที่ลู่เฉิง ก็เพื่อจะให้มาจองที่ไว้ให้หลินอวี่ล่วงหน้า?

"ยินดีด้วยนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็คือผู้บริหารเบอร์สองของกองกำกับการแล้ว" หวังจื้อกั๋วยิ้มแสดงความยินดี พร้อมกับเน้นเสียงหนักตรงคำว่า 'ผู้บริหารเบอร์สอง'

หลินอวี่แอบขำในใจ แต่ภายนอกยังคงสงวนท่าที "ต้องขอบคุณที่ท่านผู้กำกับช่วยเสนอชื่อครับ ท่านวางใจได้เลย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเพื่อแบ่งเบาภาระของท่านครับ"

"คนหนุ่มทำงานก็อย่าหักโหมนักล่ะ นายยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม เรื่องแต่งงานคือเรื่องสำคัญของชีวิต จะปล่อยปละละเลยไม่ได้นะ วันข้างหน้าถ้านายได้เลื่อนเป็นระดับรองผู้อำนวยการ ทางองค์กรก็จะต้องประเมินเรื่องครอบครัวและการแต่งงานของนายด้วย" หวังจื้อกั๋วฝืนยิ้ม ถ้าหลินอวี่มาขอลาแต่งงานสักสองสามเดือน เขาจะอนุมัติให้ทันทีเลย!

"ขอบคุณท่านผู้กำกับที่เป็นห่วงครับ"

ตอนนี้กำลังเป็นช่วงขาขึ้นในหน้าที่การงานของผม ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ผมได้เลื่อนตำแหน่งช้าลง!

หลินอวี่ไม่หยุดอยู่แค่ระดับเจิ้งเคอหรอก ระดับรองผู้อำนวยการคือเป้าหมายต่อไปที่เขาจะไปให้ถึง

เส้นทางที่ดีที่สุดก็คือการขึ้นรับตำแหน่งผู้กำกับการ จากนั้นก็ควบตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีเมืองลู่เฉิงในฐานะผู้กำกับการตำรวจ!

หวังจื้อกั๋วไม่ได้รับการยอมรับจากเลขาธิการลู่ การจะเลื่อนเป็นระดับรองผู้อำนวยการก็เลยยังไม่สำเร็จ แต่หลินอวี่นั้นต่างออกไป เขามีเส้นสายคอยหนุนหลัง ที่ลู่เฉิงมีเลขาธิการลู่ ที่กองกำกับการตำรวจเมืองก็มีผู้กำกับเฉียน ที่กองบัญชาการมณฑลก็มีท่านผู้บัญชาการฉี เขาแค่ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างจริงจัง ก็ไม่มีใครขัดขวางความก้าวหน้าของเขาได้!

หลินอวี่วางแผนอนาคตไปพลาง เดินกลับห้องทำงานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พอไปถึงก็เห็นคนยืนเข้าแถวรออยู่ตรงทางเดินหน้าห้องยาวเหยียด

เฉิงหมางรีบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทีประจบประแจง "ท่านผู้กำกับครับ"

หลินอวี่เดินเข้าห้องไปแล้วถึงถาม "ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?"

เฉิงหมางยิ้มตอบ "พวกเขาตั้งใจมารายงานผลการปฏิบัติงานให้ท่านผู้กำกับฟังน่ะครับ!"

รายงานผลการปฏิบัติงานงั้นเหรอ? หลินอวี่ทำหน้าประหลาดใจ เขานึกถึงตอนที่ซุนต้าจื้อยังเป็นผู้กำกับการ ก็เคยมีฉากคล้ายๆ แบบนี้เกิดขึ้นที่หน้าห้องทำงานเหมือนกัน

เฉิงหมางรอให้เจ้านายนั่งลงเรียบร้อย ก็พูดแสดงความขอบคุณอยู่ข้างๆ "วันนี้ทางองค์กรเลื่อนตำแหน่งให้ผมเป็นรองหัวหน้าฝ่ายสนับสนุนงานตำรวจ ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะบารมีของท่านครับ"

"อืม" หลินอวี่พยักหน้ารับรู้

ฝ่ายสนับสนุนงานตำรวจมีหน้าที่ดูแลเรื่องงบประมาณ การจัดการเงิน และงานสนับสนุนยุทโธปกรณ์ของหน่วยงานตำรวจทั่วทั้งเมือง เฉิงหมางเป็นหัวหน้าสำนักงานของเขา การที่เขาจะได้ควบตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

เฉิงหมางรินน้ำชามาเสิร์ฟ ก่อนจะพูดประจบประแจงอย่างระมัดระวัง "ท่านผู้กำกับครับ ผมได้ยินจากเสี่ยวหลิวว่าท่านยังพักอยู่กับพ่อแม่ ผมว่ามันน่าจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ กองกำกับการของเรามีบ้านพักอยู่หลายหลัง ให้ผมช่วยเลือกให้สักหลังเอาไว้เป็นที่พักชั่วคราวดีไหมครับ"

หลินอวี่ถามด้วยความสงสัย "เขาปฏิรูประบบที่อยู่อาศัยกันไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ หน่วยงานรัฐไม่ได้แจกบ้านเป็นสวัสดิการแล้วนี่ แล้วกองกำกับการของเรายังมีบ้านพักอยู่อีกเหรอ?"

เฉิงหมางยิ้มอธิบาย "ท่านผู้กำกับอาจจะยังไม่ทราบ มีนโยบายเบื้องบนก็ย่อมมีวิธีรับมือจากเบื้องล่าง รัฐบาลไม่อนุญาตให้แจกบ้านเป็นสวัสดิการก็จริง แต่กองกำกับการของเราเป็นกรณีพิเศษ มีตำรวจใหม่เพิ่งเข้าทำงาน หรือข้าราชการที่ถูกย้ายมาจากที่อื่น จะให้พวกเขาไปพักโรงแรมตลอดก็ไม่ได้ เพื่อเป็นการดูแลความเป็นอยู่ขั้นพื้นฐานให้กับบุคลากรเหล่านี้ กองกำกับการของเราก็จะเตรียมบ้านพักสำรองไว้หลายหลังครับ"

"งั้นเหรอ?"

หลินอวี่ครุ่นคิด หรือว่าเมื่อก่อนตำแหน่งของเขายังไม่สูงพอเลยไม่รู้เรื่องนี้?

"ผมจำได้ว่าหัวหน้าฝ่ายสนับสนุนงานตำรวจคือหัวหน้าหยางไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ครับ หัวหน้าสำนักงานของผู้กำกับหวังนั่นแหละครับ"

"งั้นผู้กำกับหวังล่ะ?"

"บ้านที่ผู้กำกับหวังพักอยู่ตอนนี้ก็เป็นบ้านพักสวัสดิการของหน่วยงานเราครับ"

"อ้อ"

หลินอวี่พยักหน้า สรุปคือเขาแค่ไม่ได้ใช้สิทธิพิเศษเหมือนคนอื่นสินะ

เฉิงหมางลองหยั่งเชิง "ท่านผู้กำกับครับ ผมเตรียมบ้านพักไว้ให้เรียบร้อยแล้วนะครับ อยู่ใกล้กับกองกำกับการของเราเลย"

"ตกลง"

หลินอวี่รับข้อเสนอ

สวัสดิการแบบนี้มีให้ก็ต้องรับไว้สิ เอาไว้เป็นที่พักผ่อนชั่วคราว ส่วนบ้านที่พี่สะใภ้หาให้ ก็เอาไว้ใช้เป็นที่นัดพบสายข่าวแทน เพราะการทำงานใต้ดินมันก็ต้องเก็บเป็นความลับหน่อยนี่นา

เฉิงหมางถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดเขาก็ประจบเจ้านายสำเร็จสักที

หลินอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งว่า "อย่าให้คนข้างนอกรอนานเลย ใครมีธุระอะไรก็ให้เข้ามา"

"รับทราบครับท่านผู้กำกับ"

พอเฉิงหมางเดินออกไปข้างนอก ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มประจบประแจงเปลี่ยนเป็นความเย่อหยิ่ง

คนที่รอรายงานอยู่ข้างนอกก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบเหมือนฝูงผึ้ง

"หัวหน้าเฉิง ผมมารอตั้งนานแล้วนะครับ"

"หัวหน้าเฉิง ผมมาก่อนใครเพื่อนเลยนะ"

"เหล่าเฉิง พวกเราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันจากโรงเรียนพรรคนะ"

"เพื่อนร่วมรุ่นเหรอ ถ้างั้นนายเข้าไปก่อนเลย"

"ขอบใจมาก!"

ชายคนนั้นผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทีเกร็งๆ

"สวัสดีครับรองผู้กำกับหลิน ผมเสี่ยวฉินจากแผนกตรวจคนเข้าเมืองครับ"

หลินอวี่มองอีกฝ่ายจนพูดไม่ออก

อายุสี่สิบกว่าแล้ว ยังจะเรียกตัวเองว่าเสี่ยวฉินอีกเหรอ?

แล้วแผนกตรวจคนเข้าเมืองมีธุระอะไรต้องมารายงานเขาล่ะเนี่ย?

เจอสายลับหรือมีคนลักลอบหนีออกนอกประเทศงั้นเหรอ?

"เสี่ยวฉิน นั่งสิ!"

"ขอบคุณครับท่านผู้กำกับ"

หัวหน้าฉินนั่งแค่ครึ่งก้น เปิดสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ ออกมา แล้วรายงานอย่างระมัดระวัง "ตามคำชี้แนะของรองผู้กำกับหลิน แผนกของเราได้ทำการตรวจสอบชาวต่างชาติในเมืองลู่เฉิงใหม่อีกครั้ง และสามารถจับกุมชาวต่างชาติที่ไม่มีหนังสือเดินทางได้ 4 คนครับ..."

หลินอวี่ส่งสัญญาณให้หยุด ถามอย่างงุนงง "ผมไปชี้แนะพวกคุณตอนไหน?"

หัวหน้าฉินยิ้มตอบ "ผลงานทั้งหมดที่แผนกตรวจคนเข้าเมืองทำได้ ล้วนเป็นผลมาจากความเป็นผู้นำของคณะกรรมการพรรคประจำกองกำกับการครับ ท่านเป็นถึงรองเลขาธิการพรรค แน่นอนว่าต้องเป็นผลงานความดีความชอบของท่านอยู่แล้วครับ"

หลินอวี่พูดยิ้มๆ "งั้นผู้กำกับการที่เป็นเลขาธิการพรรค ก็ต้องมีความดีความชอบมากกว่าผมสิ?"

หัวหน้าฉินรีบประจบ "ความดีความชอบของผู้กำกับการ ก็คือความดีความชอบของท่านนั่นแหละครับ"

หลินอวี่ขี้เกียจฟังแล้ว จึงตัดบท "พวกที่ไม่มีหนังสือเดินทางก็ส่งตัวกลับประเทศให้หมด โดยเฉพาะพวกคนดำ ต้องตรวจสอบให้เข้มงวดเป็นพิเศษ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับไปได้แล้ว"

"รับทราบครับท่านผู้กำกับ" หัวหน้าฉินเก็บสมุดโน้ต แล้วก้มหัวปะหลกๆ เดินออกไป

หลินอวี่ทั้งขำทั้งเอือมระอา อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ทำตัวต่ำต้อยขนาดนี้ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไง?

เฉิงหมางเดินเข้ามาถาม "ท่านผู้กำกับครับ หัวหน้าฉินเขา..."

หลินอวี่รู้สึกว่าการเรียกเข้ามาพบทีละคนแบบนี้มันเสียเวลาเปล่า "ข้างนอกมีใครบ้าง?"

เฉิงหมางตอบ "มีหัวหน้าโอวจากฝ่ายการเมือง หัวหน้ากองกำกับการตรวจการตำรวจ หัวหน้าจ้าวจากฝ่ายตรวจสอบภายใน หรือที่เมื่อก่อนเรียกว่าฝ่ายประเมินผลการปฏิบัติงาน แล้วก็มีฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายรักษาความปลอดภัยทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม..."

หลินอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "เรียกหัวหน้าโอวเข้ามาแล้วกัน"

"รับทราบครับท่านผู้กำกับ"

ไม่นาน โอวชิ่งหมินจากฝ่ายการเมืองก็เดินเข้ามาในห้อง

"สวัสดีครับรองผู้กำกับหลิน"

"นั่งสิ"

"ขอบคุณครับ"

ฝ่ายการเมืองถือเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจมากในกองกำกับการ

ดูแลเรื่องงานด้านการเมืองและอุดมการณ์ของตำรวจทั้งเมือง รับผิดชอบการประเมินผล แต่งตั้ง ถอดถอน โยกย้าย รับสมัครตำรวจ บริหารจัดการยศตำรวจ ดูแลแฟ้มประวัติข้าราชการ เงินเดือน และยังรับหน้าที่รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนด้วย

ในตอนที่ไม่มีผู้ชี้แนะ หัวหน้าโอวคนนี้ก็เปรียบเสมือนผู้ชี้แนะเงาดีๆ นี่เอง

หลินอวี่ยิ้มบอก "พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้นแหละ"

"เป็นรองผู้กำกับหลินที่เลื่อนตำแหน่งได้เร็วมากครับ" คำพูดของหัวหน้าโอวแฝงความอิจฉาอยู่นิดๆ ตอนที่ประชุมมอบรางวัล มีคนเสนอให้เลื่อนยศหลินอวี่เป็นร้อยตำรวจตรี แต่เขาเป็นคนคัดค้านเอง ให้เลื่อนแค่หนึ่งขั้นตามเกณฑ์ปกติของตำรวจ นึกไม่ถึงว่าคนที่เคยมองข้ามในวันนั้น จะกลายมาเป็นรองผู้กำกับการบริหารที่กุมอำนาจทั้งกองกำกับการในวันนี้

หลินอวี่หัวเราะเบาๆ "งานด้านการเมืองและอุดมการณ์เป็นเรื่องสำคัญ กองกำกับการของเราต้องเสริมสร้างงานด้านนี้ให้เข้มแข็ง ภาระบนบ่าของคุณไม่เบาเลยนะ"

หัวหน้าโอวรีบแสดงจุดยืน "พวกเราพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของรองผู้กำกับหลินอย่างเคร่งครัดครับ"

หลินอวี่ถาม "กองกำกับการของเรายังมีโควตาบรรจุผู้ช่วยตำรวจให้เป็นตำรวจเต็มตัวเหลืออีกกี่อัตรา?"

เขาตั้งใจจะบรรจุให้หงลู่ เพราะยังไงก็ติดตามเขามาตั้งนาน ตอนนี้ยังเป็นแค่ผู้ช่วยตำรวจอยู่ในกองกำกับการสืบสวนเลย

หัวหน้าโอวตอบตามสัญชาตญาณ "โควตาใช้หมดแล้วครับ"

หลินอวี่ถามด้วยความสงสัย "เพิ่งจะผ่านปีใหม่มา โควตาก็หมดแล้วเหรอ?"

หัวหน้าโอวอธิบาย "โควตาพวกนี้ถูกจัดสรรไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วครับ"

หลินอวี่ตอบเสียงเรียบ "โอเค ไม่มีอะไรแล้ว คุณกลับไปเถอะ"

หัวหน้าโอวแอบงุนงง เรื่องเล็กน้อยอย่างการบรรจุผู้ช่วยตำรวจ เจ้านายก็ให้ความสนใจด้วยเหรอ?