บทที่ 81 ความซาบซึ้งใจของนายกเทศมนตรีหลี่

เด็กถูกช่วยชีวิตจนฟื้นแล้ว รถพยาบาลถึงเพิ่งจะมาถึงอย่างอืดอาด หลินอวี่จัดการให้หงลู่พาเหยียนเหม่ยหลิงและลูกสาวไปส่งที่โรงพยาบาล

พระอาทิตย์ตกดิน

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ

ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดมา ทำเอาหลินอวี่สั่นสะท้านด้วยความหนาว เมื่อกี้ลงน้ำจนเสื้อผ้าเปียกโชก ตอนช่วยคนมัวแต่ลุ้นเลยไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนาวจับใจ

"ซี๊ด! กลับกันเถอะ!" หลินอวี่ร้องบอก พร้อมกับส่งข้อความให้เสี่ยวหลิวขับรถมารับที่หน้าประตูเขตก่อสร้าง

จังหวะที่ทุกคนกำลังจะขึ้นรถ ติงจื้อหย่วนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"รองผู้กำกับหลิน ข่าวดีครับ!"

"คดีคลี่คลายแล้วครับ!"

"เป็นวัยรุ่นกลุ่มนี้แหละครับที่ลักพาตัวหลานสาวของรองนายกเทศมนตรีไป!" ติงจื้อหย่วนวิ่งพลางตะโกนบอกข่าวดีพลาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"เชอะ!"

"พวกเรารู้ตั้งนานแล้ว!"

"รองผู้กำกับหลินคลี่คลายคดีไปเรียบร้อยแล้วเว้ย!"

เจิ้งฮ่าวและคนอื่นๆ ต่างผลัดกันพูด ทำเอาติงจื้อหย่วนฟังแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

เขาอุตส่าห์คิดว่ามีแค่ตัวเองที่รู้คำตอบ เลยรีบร้อนกลับมาเพื่อจะบอกข่าวดีกับทุกคน นึกไม่ถึงว่าความคืบหน้าทางฝั่งนี้จะไปไกลกว่าเขาเสียอีก

หลินอวี่เรียก "ขึ้นรถแล้วค่อยคุยกันเถอะ"

แอร์ในรถเปิดความร้อนไว้สูงสุด ทันทีที่หลินอวี่เข้ามาก็สัมผัสได้ถึงลมร้อนที่พัดมาปะทะ รู้สึกสบายตัวสุดๆ

"สบายจัง!"

หลินอวี่ปล่อยให้ลมร้อนเป่าหน้าและลำตัว รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก พอหันไปเห็นเสี่ยวหลิวโดนลมร้อนเป่าจนเหงื่อแตก

"ร้อนล่ะสิ?"

"ไม่เป็นไรครับ ผมร้อนหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกครับ" เสี่ยวหลิวถอดเสื้อคลุมออก แล้วถามว่า "เจ้านายครับ พวกเราจะกลับกองกำกับการเลยไหมครับ?"

หลินอวี่บอก "ไปศาลาว่าการเมือง"

"ได้เลยครับ!"

เบาะหลัง ติงจื้อหย่วนและเจิ้งฮ่าวที่ตามขึ้นมา ก็พร้อมใจกันถอดเสื้อคลุมออกโดยไม่ได้นัดหมาย

หลินอวี่ถามขึ้น "วัยรุ่นพวกนั้นถูกจับมาหมดแล้วใช่ไหม?"

ติงจื้อหย่วนรายงาน "จับมาหมดแล้วครับ หน่วยหกกำลังสอบปากคำอยู่ ไอ้เด็กพวกนี้มันเลวระยำจริงๆ เพื่อเงินแค่นิดเดียว ถึงกับจงใจหลอกเด็กผู้หญิงไปที่สระน้ำแล้วผลักลงไป แถมยังบอกอีกว่าพวกมันยังเด็ก ฆ่าคนก็ไม่ผิดกฎหมาย ผมล่ะอยากจะซัดหน้าพวกมันจริงๆ"

หลินอวี่พูดเสียงเรียบ "คราวหน้าอยากซัดก็ซัดเลย มีเรื่องอะไรผมรับผิดชอบเอง"

ติงจื้อหย่วนอึกอักอยากจะพูดแต่ก็เงียบไป เขารู้สึกว่ามันไม่จำเป็น จะพลอยทำให้อนาคตของหลินอวี่ต้องมัวหมองเปล่าๆ

เจิ้งฮ่าวร่วมด่าทอด้วย "ไอ้เด็กเปรตพวกนี้ทำคนอื่นเกือบตาย แถมยังทำให้รองผู้กำกับหลินของเราต้องกระโดดลงน้ำกลางหน้าหนาวอีก"

พูดจบเจิ้งฮ่าวก็หันไปบอกติงจื้อหย่วน "นายไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉินแค่ไหน พวกเรานึกว่าเด็กผู้หญิงตายแน่ๆ แล้ว แต่รองผู้กำกับหลินของเราก็ยื้อชีวิตเธอกลับมาได้เฉยเลย!"

หลินอวี่สั่งให้เขาหุบปาก คุยโวกับคนกันเองมันจะได้อะไร เดี๋ยวพอไปหานายกเทศมนตรี ดูซิว่านายยังจะกล้าพูดแบบนี้อยู่อีกไหม

"จื้อหย่วน สี่แยกหน้านายลงไปเลยนะ ไปเค้นสอบพวกเด็กไม่บรรลุนิติภาวะพวกนี้ให้ดี ผมต้องการรู้รายละเอียดการก่ออาชญากรรมของพวกมันทั้งหมด แล้วก็สอบสวนด้วยว่าเมื่อก่อนเคยไปก่อเรื่องอะไรมาบ้างหรือเปล่า!"

ตอนนี้อาชญากรเยาวชนได้รับความคุ้มครองทางกฎหมาย ต่อให้ฆ่าคนตาย ก็จะได้รับการยกเว้นโทษทางอาญา

กฎหมายเดิมทีมีไว้เพื่อคุ้มครองเยาวชน แต่ปัจจุบันกลับกลายเป็นข้ออ้างในการก่ออาชญากรรมของเด็กเลวไปเสียแล้ว

ศาลาว่าการเมือง

หลินอวี่พาเจิ้งฮ่าวไปที่ห้องทำงานของรองนายกเทศมนตรีบริหาร

หลี่เฉิงพอเห็นหลินอวี่ ก็รีบถามทันที "หาเด็กเจอไหม?"

หลินอวี่รายงาน "นายกเทศมนตรีหลี่ครับ คดีคลี่คลายแล้วครับ!"

หลี่เฉิงถามด้วยความตื่นเต้น "หาเจอแล้วเหรอ?"

หลินอวี่พยักหน้าตอบรับ

หลี่เฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจิ้งฮ่าวเห็นว่านายกเทศมนตรีไม่แม้แต่จะเอ่ยปากชม จึงอธิบายอยู่ข้างๆ "นายกเทศมนตรีหลี่ครับ หลานสาวของท่านถูกเด็กเลวกลุ่มหนึ่งลักพาตัวไป พวกมันเพื่อจะแย่งเงินแต๊ะเอียของพั่นพั่น ถึงกับฆ่าปิดปากเลยนะครับ! ตอนที่พวกเราไปเจอ หลานสาวของท่านก็อยู่ในสระน้ำร้างแล้วครับ"

"อะไรนะ!"

หลี่เฉิงพอได้ยินคำว่าฆ่าปิดปาก คนอยู่ในสระน้ำ ก็แทบจะโรคหัวใจกำเริบ อารมณ์ร่วงหล่นจากสวรรค์ลงสู่ขุมนรก

หลานสาวฉันตายแล้วเหรอ?

ที่พวกคุณเจอคือศพงั้นเหรอ?

หลี่เฉิงรู้สึกโลกหมุนคว้าง ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ความเศร้าโศกถาโถมเข้ามาในจิตใจ

เจิ้งฮ่าวสะดุ้งตกใจ กลัวว่านายกเทศมนตรีจะช็อกตายเพราะตัวเอง รีบเตือนสติ "ด้วยความพยายามอย่างสุดความสามารถในการช่วยชีวิตของรองผู้กำกับหลินเรา ตอนนี้หลานสาวของท่านปลอดภัยแล้วครับ"

หลี่เฉิงถามเสียงสั่น "พั่นพั่นไม่เป็นไรแล้วเหรอ?"

หลินอวี่ตอบ "ครับ โชคดีที่ไปเจอสถานที่ที่หลานสาวท่านถูกทำร้ายได้ทันเวลา ถ้าช้าไปอีกไม่กี่นาที ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดาครับ!"

"ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" พอหลี่เฉิงได้ยินว่าหลานสาวเกือบถูกฆ่าตาย ก็อดรนทนไม่ไหวอยากจะรู้ความจริง

หลินอวี่ส่งสัญญาณให้เจิ้งฮ่าวเป็นคนอธิบาย ที่พาเขามาด้วยก็เพื่อการนี้นี่แหละ

เจิ้งฮ่าวเล่าว่า "ท่านนายกเทศมนตรี! ตอนนั้นพวกเราทุกคนนึกว่าหลานสาวท่านจมน้ำตายไปแล้ว แค่กๆ... เป็นรองผู้กำกับหลินของเราที่กระโดดลงน้ำไปช่วยคนเป็นคนแรก ใช้เวลาช่วยชีวิตอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ถึงยื้อหลานสาวท่านกลับมาจากประตูยมบาลได้ พอหมอมาถึงก็ยังร้องอุทานว่าเป็นปาฏิหาริย์ บอกว่าถ้าช้าไปอีกแค่นาทีเดียว หลานสาวของท่านก็อาจจะไม่รอดแล้วครับ!"

อารมณ์ของหลี่เฉิงราวกับนั่งรถไฟเหาะตีลังกา แม้เขาจะไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ก็สัมผัสได้ว่าตอนนั้นชีวิตหลานสาวแขวนอยู่บนเส้นด้าย รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ถ้าไม่ได้เจอกับหลินอวี่ เกรงว่าชาตินี้เขาก็คงให้อภัยตัวเองไม่ได้

การระบุชื่อให้หลินอวี่มาทำคดี ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของเขา!

หลี่เฉิงรู้สึกโชคดีที่หลานสาวรอดชีวิตมาได้ และซาบซึ้งใจหลินอวี่เป็นอย่างมาก น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "รองผู้กำกับหลิน ขอบคุณมากนะครับ!"

หลินอวี่บอก "นายกเทศมนตรีหลี่เกรงใจไปแล้วครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว"

หลี่เฉิงยืนกราน "คุณคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหลานสาวผม ผมจะจดจำไว้ในใจตลอดไปครับ"

พอได้ยินคำมั่นสัญญาจากรองนายกเทศมนตรีบริหาร เจิ้งฮ่าวก็ยิ้มออก ที่เขาทำไปก็เพื่อให้ท่านนายกเทศมนตรีได้รับรู้ว่า รองผู้กำกับหลินของพวกเขาให้ความช่วยเหลือไปมากขนาดไหน

เรียกได้ว่าถ้าไม่มีรองผู้กำกับหลิน เด็กคนนี้ตายแน่ๆ หากไปช้ากว่านี้อีกไม่กี่นาที ต่อให้หาคนเจอ แต่ถ้าขาดออกซิเจนเป็นเวลานานก็คงช่วยไม่ได้อยู่ดี

หลี่เฉิงจับมือหลินอวี่แน่น รู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นไปโหวตคัดค้านในที่ประชุมคณะกรรมการประจำพรรค

เขาเกือบจะทำลายคนเก่งๆ ไปคนหนึ่งแล้ว!

หลินอวี่กล่าว "เด็กอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนหมายเลขหนึ่งครับ พักผ่อนสักสองสามวันร่างกายก็ฟื้นตัวแล้ว"

หลี่เฉิงโทรหาลูกสะใภ้เพื่อสอบถามอาการของหลานสาว พอได้ฟังเหตุการณ์อันน่าระทึกขวัญจากปากของเหยียนเหม่ยหลิงอีกครั้ง เขาก็ยิ่งซาบซึ้งใจหลินอวี่มากขึ้นไปอีก

หลินอวี่ยิ้มบอก "ถ้านายกเทศมนตรีหลี่ไม่มีอะไรจะสั่งการแล้ว ผมขอตัวกลับกองกำกับการก่อนนะครับ ผู้ต้องสงสัยพวกนั้นกำลังถูกสอบปากคำอยู่ ถ้ามีข่าวคืบหน้า ผมจะแจ้งให้ท่านทราบทันทีครับ"

หลี่เฉิงพยักหน้า แล้วให้เลขาเดินไปส่งหลินอวี่

พอกลับถึงกองกำกับการฟ้าก็มืดแล้ว

หลินอวี่บังเอิญเจอผู้กำกับหวังจื้อกั๋วที่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี

หวังจื้อกั๋วเองก็แปลกใจ เหลือบมองเวลาแล้วถามด้วยความงุนงง "เพิ่งผ่านไปสองชั่วโมงกว่าเอง คดีคลี่คลายแล้วเหรอ?"

"ครับ คดีคลี่คลายแล้ว" หลินอวี่อธิบายรายละเอียดคดีสั้นๆ

หวังจื้อกั๋วพอได้ยินว่าหลานสาวนายกเทศมนตรีเกือบจมน้ำตายแล้วถูกช่วยชีวิตไว้ได้ ก็เกิดอาการตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบพูดว่า "คุณทำได้ดีมาก เดี๋ยวฉันจะไปรายงานท่านนายกเทศมนตรีหลี่เดี๋ยวนี้แหละ!"

หลินอวี่ตอบไปตามตรง "ไม่ต้องหรอกครับ ผมเพิ่งกลับมาจากที่ทำงานท่านนายกเทศมนตรีหลี่"

หวังจื้อกั๋วถึงกับมึน อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม "เวลาแค่นิดเดียว คุณไม่เพียงแต่คลี่คลายคดีได้ แต่ยังไปรายงานท่านนายกเทศมนตรีเสร็จแล้วด้วยเหรอ?"

หลินอวี่พยักหน้า ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ

หวังจื้อกั๋วจ้องมองหลินอวี่อยู่นาน รู้สึกพูดไม่ออก คุณจะเก่งกาจเกินไปแล้วนะ!

หลินอวี่ถาม "ผู้กำกับครับ ท่านจะออกไปข้างนอกเหรอครับ?"

หวังจื้อกั๋วตอบเสียงอู้อี้ "เลิกงานกลับบ้าน!"

หลินอวี่เห็นผู้กำกับการเดินปึงปังจากไปอย่างอารมณ์เสีย จึงหันไปถามหัวหน้าหยาง "เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ?"

หัวหน้าหยางตอบยิ้มๆ "ยินดีด้วยครับรองผู้กำกับหลิน คดีคลี่คลายแล้ว ท่านนายกเทศมนตรีหลี่ต้องดีใจมากแน่ๆ ครับ"