บทที่ 90 การประชุมประจำสัปดาห์ หลินอวี่สำแดงบารมี

วันนี้หลินอวี่ตื่นสายไปหน่อย พอเดินทางมาถึงกองกำกับการตำรวจก็จวนจะเริ่มประชุมพอดี

ทุกๆ สัปดาห์ กองกำกับการตำรวจจะมีการประชุมร่วมกันหนึ่งครั้ง โดยมีผู้กำกับการเป็นประธานในที่ประชุม

ผู้กำกับหวังจื้อกั๋วยังคงพูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก ตั้งแต่เรื่องความสงบเรียบร้อยทั่วไป ลากยาวไปถึงงานของแต่ละกองร้อย จนไปถึงสถานีตำรวจภูธรระดับล่าง

คนข้างล่างนั่งฟังจนง่วงนอนสัปหงก

หวังจื้อกั๋วอ่านตามคำกล่าวในกระดาษปึกหนาเตอะอย่างเป็นจังหวะจะโคน:

"สถานีตำรวจภูธรเมืองลู่เฉิงทั้งหมดของเรา ต้องตระหนักและเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า การเสริมสร้างงานของสถานีตำรวจเป็นมาตรการสำคัญในการปฏิบัติตามแนวทางของพรรค ถือเป็นข้อกำหนดที่จำเป็นในการรักษาความปลอดภัยของเมืองและความมั่นคงของสังคม ทั้งยังเป็นความต้องการอันเร่งด่วนในการผลักดันระบบการบริหารจัดการสังคมให้ทันสมัย..."

ผ่านไปสามสิบนาที

คนข้างล่างเริ่มจับกลุ่มกระซิบกระซาบพูดคุยกันเอง

สายตาของหลินอวี่กวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับข่งเหลี่ยง หัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำบลจางผู่ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันที

หมอนนี่คือสมุนคนสนิทของซุนต้าจื้อ

ตอนที่จางกวงหมิงเป็นหัวหน้าสถานี หมอนนี่ก็ไม่ลงรอยด้วย ต่อมาเพื่อจะไปประจบประแจงเลียแข้งเลียขารองผู้กำกับเฉาเชา ในการประชุมระดมพลโครงการเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย ข่งเหลี่ยงถึงกับกล้าพูดจาปีนเกลียวคัดค้านเขาต่อหน้าสาธารณชน!

ช่วงก่อนมัวแต่วุ่นอยู่กับการจัดการเฉาเชา เลยเกือบลืมหมอนนี่ไปซะสนิท!

แต่จะมาจัดการตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป!

พอคิดได้ดังนั้น หลินอวี่ก็เคาะโต๊ะเสียงดัง

หวังจื้อกั๋วหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองด้วยสีหน้ามึนงง

หลินอวี่ดึงไมโครโฟนมาพูดต่อ "ผู้กำกับครับ ท่านพูดเรื่องหลักการที่จับต้องไม่ได้พวกนี้ คนข้างล่างเขาไม่อยากฟังกันหรอกครับ ให้ผมพูดสักสองสามประโยคดีไหมครับ?"

หวังจื้อกั๋วเก็บกระดาษคำกล่าวเงียบๆ แล้วเอ่ยสรุป "ต่อไปให้รองผู้กำกับหลินกล่าวอะไรกับทุกคนสักหน่อยครับ"

หลินอวี่จับไมโครโฟน ปล่อยรังสีบารมีขุนนางออกมาเต็มพิกัด เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานและทรงพลัง "หัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำบลจางผู่มาหรือเปล่า?"

ข่งเหลี่ยงลุกขึ้นยืนด้วยความงุนงงสับสน

หลินอวี่ตวาดใส่ด้วยความเกรี้ยวกราด "ตำบลจางผู่ของพวกคุณมันเกิดอะไรขึ้น! เพิ่งผ่านพ้นปีใหม่มาได้ไม่ถึงสองเดือน มีคดีทะเลาะวิวาทฟาดฟันกันตั้งสองร้อยแปดสิบกว่าครั้ง ได้รับแจ้งเหตุจากประชาชนอีกกว่าแปดพันหน แก๊งมาเฟียฮ่องกงตีกันยังไม่ถี่ขนาดพวกคุณเลยนะ ประชาชนเขาเอือมระอาพวกคุณจะแย่อยู่แล้ว!"

ข่งเหลี่ยงกัดฟันเถียงข้างๆ คูๆ "พื้นที่จางผู่ของเรามันกว้างใหญ่ ประชากรก็เยอะ โดยเฉพาะประชากรแฝงที่มีโครงสร้างซับซ้อน เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นก็ถือเป็นเรื่องปกติครับ เมื่อก่อนตอนที่ผู้กำกับซุนยังอยู่..."

หลินอวี่ตวาดลั่นด้วยความโมโห "เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ซุนต้าจื้อเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกแล้ว! ยังจะมาหัวหมอเถียงข้างๆ คูๆ อีก ตำแหน่งหัวหน้าสถานีนี้แกยังอยากจะทำอยู่ไหม!"

หัวหน้าข่งโดนด่าเปิงต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ บนใบหน้าก็ฉายแววไม่ยอมจำนนอย่างชัดเจน

หลินอวี่หันหน้าไปบอก "ผู้กำกับครับ ผมเห็นว่าข่งเหลี่ยงไม่เหมาะสมที่จะดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีอีกต่อไป ท่านมีความเห็นว่ายังไงครับ?"

ข่งเหลี่ยงนึกไม่ถึงว่าหลินอวี่จะกล้าปลดเขาดื้อๆ ขนาดนี้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกตกใจ รีบร้องขอความช่วยเหลือ "ผู้กำกับครับ รองผู้กำกับหลินเขากลั่นแกล้งแก้แค้นส่วนตัว ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับผมนะคร้บ!"

เป็นแค่หัวหน้าสถานีตัวเล็กๆ ยังคิดจะลากฉันลงน้ำไปด้วยงั้นเหรอ?

หวังจื้อกั๋วตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "จะให้ฉันให้ความเป็นธรรมอะไรของแก ก็เห็นๆ อยู่ว่าแกทำงานไม่ได้เรื่องเอง ข้าราชการอย่างพวกเราต้องน้อมรับคำติติง ตกลงแกทำท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง ฉันเห็นด้วยกับที่รองผู้กำกับหลินพูดนะ ตำแหน่งหัวหน้าสถานีนี้แกไม่ต้องทำมันแล้ว"

ขนาดผู้กำกับการยังเลือกยืนอยู่ฝั่งหลินอวี่เลยเหรอ?!

孔亮ข่งเหลี่ยงเบิกตาค้าง เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

หลินอวี่แทบไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใต้ก้นของหัวหน้าข่งคนนี้ต้องสกปรกโสโครกแน่ บ่อนการพนันที่เขาเคยแอบเข้าไปแฝงตัวคราวก่อน เปิดกันอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น ถ้าไม่มีข่งเหลี่ยงคอยรู้เห็นเป็นใจด้วยก็คงแปลกพิลึก

พื้นที่ตำบลจางผู่นี้ มีธุรกิจผิดกฎหมายมากเกินไป แค่หยิบยกมาสักเรื่องก็เพียงพอจะส่งอีกฝ่ายเข้าไปนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าในคุกได้สบายๆ

ร่างของข่งเหลี่ยงสั่นเทิ้ม ทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง

หลินอวี่ส่งสัญญาณให้คนรอบข้างหามตัวเขาออกไป

ทุกคนในห้องประชุมต่างพากันหวาดผวาในความเฉียบขาดและเด็ดขาดของหลินอวี่

หัวหน้าข่งคนนี้ในยุคของซุนต้าจื้อ ก็เคยหยิ่งผยองพองขนอยู่ช่วงหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะถูกสอยร่วงลงมาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

หลินอวี่ตัดสินใจแต่งตั้งคนสนิทของตัวเองไปคุมจางผู่แทน

"ตำแหน่งหัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำบลจางผู่ ขอให้เจิ้งฮ่าวจากกองกำกับการสืบสวนไปรักษาการแทนชั่วคราว ผู้กำกับคงไม่มีข้อคัดค้านอะไรใช่ไหมครับ?"

หวังจื้อกั๋วครุ่นคิดแล้วกลืนคำพูดประท้วงลงคอไป ใจจริงเขาอยากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เพราะเจิ้งฮ่าวคนนี้มันไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย แต่ตอนนี้เขาต้องการรักษาความมั่นคงเอาไว้ และความมั่นคงที่ว่าก็คือการไม่ไปขัดใจหลินอวี่นั่นเอง

"ฉันไม่มีข้อคัดค้าน"

ทุกคนต่างตกตะลึงซ้ำสอง ตกลงใครกันแน่ที่เป็นผู้กำกับการ?

หลินอวี่เอ่ยถามต่อ "หัวหน้าสถานีตำรวจภูธรตำบลบาเฉิงมาหรือเปล่า?"

"มาครับ!" นายตักับตำรวจวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นยืน สีหน้าท่าทางดูเคร่งเครียดและหวาดวิตกมาก

หลินอวี่พูดเสียงเรียบ "ความสงบเรียบร้อยในพื้นที่บาเฉิงของพวกคุณก็น่าเป็นห่วงเหมือนกันนะ เมื่อวานผมกับเลขาธิการลู่ไปทานข้าวที่บาเฉิง ยังไปเจอพวกอันธพาลก่อเรื่องวุ่นวาย ช่างโอหังบังอาจเกินไปแล้ว!"

เลขาธิการลู่ที่ว่า คือเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองลู่เฉิงคนนั้นใช่ไหม?

น้ำเสียงของหัวหน้าสถานีบาเฉิงสั่นเครือ "ผู้บังคับบัญชาติติงได้ถูกต้องแล้วครับ พวกอันธพาลกลุ่มนั้นเราจับกุมตัวไว้หมดแล้ว ต่อจากนี้เราจะนำบทเรียนนี้ไปปรับปรุง และกวาดล้างพวกที่ทำผิดกฎหมายทำลายความสงบอย่างเด็ดขาดครับ"

"อืม!"

หลินอวี่พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วกล่าววิจารณ์ต่อ "เรื่องของพ่อแม่พี่น้องประชาชนไม่มีเรื่องเล็ก ตำรวจอย่างพวกเรามีหน้าที่ปกป้องผลประโยชน์ของประชาชน ตรงนี้ผมขอเน้นย้ำสักหน่อย สถานีตำรวจภูธรทุกแห่งของพวกคุณ หลังจากได้รับแจ้งเหตุจากประชาชน จะต้องลงพื้นที่ระงับเหตุภายในเวลาสามนาที ต้องจัดตั้งเรื่องนี้ให้เป็นกฎระเบียบข้อบังคับที่เคร่งครัด!"

ทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ และเริ่มก้มหน้าก้มตาจดบันทึกกันอย่างจริงจัง

หวังจื้อกั๋วมีสีหน้าซับซ้อนเหลือเกิน เมื่อกี้ตอนที่เขาพูด คนข้างล่างต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง บางคนถึงขั้นเดินออกไปเข้าห้องน้ำกลางคันด้วยซ้ำ แต่พอหลินอวี่พูดได้แค่ประเดี๋ยวเดียว คนข้างล่างกลับตั้งใจจดบันทึกกันเป็นล่ำเป็นสัน

"จางเยี่ยน!"

"มาค่ะ"

หลินอวี่ส่งสัญญาณให้เธอนั่งลงแล้วกล่าวว่า "ผมได้ประสานงานกับทางอัยการและศาลเรียบร้อยแล้ว จะมีการเปิดปฏิบัติการกวาดล้างครั้งใหญ่เป็นเวลาสามสิบวันในพื้นที่ตำบลฮวาเฉียวและตำบลรอบๆ หากจับกุมผู้กระทำความผิดทางกฎหมายได้ ให้ดำเนินคดีอย่างเด็ดขาด รวดเร็ว และลงโทษขั้นสูงสุด ทางกองกำกับการสืบสวน กองกำกับการตำรวจหน่วยรบพิเศษ และกองกำกับการปราบปรามจะคอยสนับสนุนพวกคุณอย่างเต็มที่ พวกคุณเองก็ต้องระดมกำลังประชาชนให้ช่วยกันแจ้งเบาะแสด้วย สำหรับคดีที่พยานหลักฐานมัดตัวชัดเจน ให้ส่งฟ้องศาล ศาลจะตัดสินโทษตามฐานความผิด พวกคุณเป็นด่านแรกของกระบวนการ ห้ามทำพลาดเด็ดขาด"

"ขอให้ผู้บังคับบัญชาวางใจได้เลยค่ะ ดิฉันเข้าใจแล้ว!" จางเยี่ยนขานรับเสียงดังฟังชัด

หลินอวี่หันหน้ากลับมาถาม "ผู้กำกับครับ ที่ผมพูดไปทั้งหมดนี้ ท่านไม่มีข้อคัดค้านอะไรใช่ไหมครับ?"

"ไม่มี!" หวังจื้อกั๋วรู้สึกว่าทุกครั้งที่หลินอวี่หันมาถาม มันเหมือนเป็นการทรมานและพิพากษาตัวเขาเองไม่มีผิด เขาจึงตัดบทประกาศออกไปตรงๆ "คำสั่งของรองผู้กำกับหลินก็คือความต้องการของฉัน ขอให้ทุกคนให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่!"

คราวนี้ทุกคนเข้าใจแจ่มแจ้งแดงแจ๋แล้ว ผู้กำกับการต้องฟังคำสั่งของรองผู้กำกับหลิน!

มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืนถาม "รองผู้กำกับหลินครับ ถ้าหากจับกุมบุคคลพิเศษได้ จะต้องจัดการยังไงครับ?"

"บุคคลพิเศษที่คุณพูดถึง หมายถึงอะไร?"

"อย่างเช่นพวกชาวต่างชาติครับ หรือถ้าหากจับคนมาแล้ว มีผู้บริหารระดับสูงมาช่วยพูดขอเคลียร์ให้ จะทำยังไงดีครับ?"

แกนี่ช่างกล้าถามจริงๆ นะ!

หลินอวี่มองจ้องอีกฝ่าย พยายามจดจำใบหน้าของเขาไว้ให้แม่นยำ

"ไม่ว่าเป็นใครหน้าไหน ขอแค่มีหลักฐานการกระทำความผิดชัดเจน ให้จัดการตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดเท่าเทียมกันหมด"

มีอีกคนพูดขึ้น "ผู้กำกับครับ กับพวกชาวต่างชาติพวกนั้น เราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?"

หลินอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ตอนนี้ไม่ใช่ยุคแปดชาติพันธมิตร และเมืองลู่เฉิงของเราก็ไม่ใช่เขตเช่าของต่างชาติ คนต่างชาติทำผิดกฎหมาย พวกคุณก็แค่จับกุมตัวมา ถ้าเบื้องบนจะเอาผิดลงโทษ ฉันกับผู้กำกับการจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ได้ยินชัดเจนกันไหม?"

หวังจื้อกั๋วอดไม่ได้ที่จะกลอกตาบนใส่ ในใจนึกอยากจะกลับกูซูเสียเหลือเกิน!

เมื่อบรรดาลูกน้องเห็นท่าทีที่เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ของหลินอวี่ ทุกคนก็เริ่มมีความมั่นใจและฮึกเหิมขึ้นมาทันที

"รับทราบครับ!"

"เลิกประชุมได้!"

หลินอวี่ลุกขึ้นยืน เห็นขาของหวังจื้อกั๋วกำลังสั่นพั่บๆ จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ผู้กำกับครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

หวังจื้อกั๋วใช้มือยันโต๊ะพยุงตัวพลางตอบ "ไม่มีอะไรหรอก แค่นั่งนานไปหน่อยน่ะ"

หลินอวี่กลั้นขำพูดยิ้มๆ "ผู้กำกับครับ ท่านควรจะออกกำลังกายบ้างแล้วนะคร้บ"