บทที่ 94 คลี่คลายคดีในครึ่งวัน

หลักฐานชิ้นสำคัญอย่างถุงยางอนามัยก็เป็นเบาะแสที่ไม่ควรมองข้าม

การตรวจ DNA จากอสุจิกลายเป็นเรื่องพื้นฐานในสังคมปัจจุบันไปแล้ว การที่ฆาตกรทิ้งหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ในที่เกิดเหตุ แสดงให้เห็นว่าในตอนนั้นเขาลุกลี้ลุกลนแค่ไหน

การฆาตกรรมไม่ได้อยู่ในแผนการของเขา หลังจากพลั้งมือฆ่าคนตายด้วยความตื่นตระหนก จึงนำศพมาทิ้งที่นี่

ฆาตกรคงตั้งใจจะซ่อนศพไม่ให้ใครพบ ถึงได้ขับรถมายังสถานที่แบบนี้ นั่นแสดงว่าที่นี่ต้องมีที่ซ่อนศพอยู่

อย่างน้อยฆาตกรก็คิดเช่นนั้น แต่เขากลับทำไม่สำเร็จ

เหตุผลก็คือศพหญิงไร้หัวถูกทิ้งไว้ในป่ารกร้าง และถูกคนเดินผ่านไปมาพบเข้าในวันรุ่งขึ้นจนต้องแจ้งตำรวจ!

หลินอวี่จำลองเหตุการณ์การทิ้งศพของฆาตกรในหัว เขาอุ้มศพลงจากรถ หาจุดที่คิดว่าจะซ่อนศพได้ แต่พอลงมือทำจริงกลับพบอุปสรรคมากมาย อาจจะยัดหัวเข้าไปได้แล้ว แต่ลำตัวกลับยัดไม่ลง

ใช่แล้ว!

รอยถลอกบนไหล่ก็เกิดจากสาเหตุนี้นี่เอง

ตอนนั้นฆาตกรคงรีบร้อนมาก หัวอาจจะติดแหงกอยู่ ทำให้ดึงไม่ออกดันไม่เข้า ด้วยความร้อนรนจึงตัดสินใจตัดหัวทิ้ง...

สุดท้ายก็เหลือเพียงศพหญิงไร้หัว ฆาตกรอุ้มศพไว้ ความหวาดกลัวในใจก็ยิ่งทวีคูณ อยากจะหาที่ซ่อนชิ้นส่วนที่เหลือให้พ้นสายตา

แต่ฟ้าก็เริ่มมืดลงทุกที ฆาตกรมองดูศพหญิงไร้หัว ในที่สุดก็สติแตก ทิ้งศพไว้กลางป่าแล้วขับรถหนีไป

หลินอวี่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างชัดเจน คดีนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย

สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องหาหัวของศพหญิงคนนั้นให้พบ เพื่อระบุตัวตนของผู้ตาย

ติงจื้อหย่วนรับสายโทรศัพท์ เสร็จแล้วก็เดินเข้ามารายงาน "รองผู้กำกับหลิน สถานีตำรวจในตำบลใกล้เคียงหลายแห่งแจ้งว่า ไม่มีการรับแจ้งความเรื่องหญิงสาวหายตัวไปเลยครับ"

หลินอวี่ถาม "ระบุเวลาเกิดเหตุที่แน่ชัดได้หรือยัง?"

ติงจื้อหย่วนตอบ "ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบศพแล้ว สันนิษฐานว่าเวลาตายน่าจะประมาณสี่โมงเย็นของเมื่อวานซืน ส่วนเวลาที่พบศพคือเที่ยงวันเมื่อวานครับ"

หลินอวี่ดูเวลา ตอนนี้บ่ายสองโมงแล้ว เขาขมวดคิ้ว "ผ่านไปตั้ง 46 ชั่วโมงแล้ว!"

"ครับ" ติงจื้อหย่วนก้มหน้าลง ถ้าเขารายงานให้หลินอวี่ทราบเร็วกว่านี้ คดีอาจจะคลี่คลายไปแล้วก็ได้ แต่ในเมืองลู่เฉิงแต่ละวันมีคดีเกิดขึ้นมากมาย เขาจะเอะอะอะไรก็วิ่งไปรายงานเจ้านายทุกเรื่องไม่ได้ ไม่งั้นลูกน้องอย่างพวกเขาก็ดูจะไร้ประโยชน์เกินไป

หลินอวี่ถามต่อ "ที่ดินผืนนี้มีเจ้าของไหม?"

ที่ดินผืนนี้ตั้งอยู่ในเขตรอบนอกของตำบลโจว แต่บริเวณโดยรอบปลูกต้นพ็อปลาร์ไว้จำนวนมาก การสอบถามคนที่ปลูกต้นไม้อาจจะได้เบาะแสอะไรบ้าง

ติงจื้อหย่วนตอบ "มีครับ! เราสอบปากคำเขาแล้ว เขามีพยานที่อยู่ยืนยันชัดเจน สามารถตัดผู้ต้องสงสัยรายนี้ออกไปได้เลย..."

หลินอวี่พูดแทรก "คุณไปถามเขาดูสิว่า แถวๆ ที่พบศพผู้หญิงน่ะ มีที่ซ่อนศพได้ไหม ที่ตรงนั้นไม่ได้กว้างมาก หรือจะบอกว่าแคบเลยก็ได้ แต่ลึก"

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น หลินอวี่จึงทำมือจำลองความกว้างให้ดู ประมาณยี่สิบถึงสามสิบเซนติเมตร

"แบบนี้มันบ่อน้ำชัดๆ" ติงจื้อหย่วนนึกถึงบ่อน้ำขึ้นมาทันที

เขาพักอาศัยอยู่ในบ้านแบบเก่า เมื่อเดือนก่อนเพิ่งจะลงขันกับเพื่อนบ้านขุดบ่อน้ำขึ้นมาบ่อหนึ่ง ลักษณะตรงกับที่เจ้านายอธิบายเป๊ะเลย

หลินอวี่เกิดความคิดขึ้นมา "มีความเป็นไปได้สูง คุณลองโทรไปถามดูนะ ถ้ามีสถานที่ลักษณะนั้น ก็ส่งคนไปค้นหาให้ทั่วเลย"

"ได้ครับ!" ติงจื้อหย่วนรีบสั่งการให้ตำรวจไปตรวจสอบทันที แล้วเดินตามหลินอวี่ไปหาเบาะแสต่อ

หลินอวี่ยืนอยู่ตรงจุดที่พบรอยเท้าจุดที่สองครู่หนึ่ง มองตามทิศทางที่รถขับออกไปแล้วพูดว่า "คุณส่งคนไปตระเวนถามตามเส้นทางนี้ดูว่ามีใครหายตัวไปบ้างไหม โดยเฉพาะตามสถานที่ที่ผู้หญิงสาวๆ มักจะไปกันบ่อยๆ อย่างเช่น แหล่งเริงรมย์ บาร์ ร้านอาหาร โรงแรม โรงงาน เป็นต้น ไปถามให้ครบทุกที่เลยนะ"

"รับทราบครับ" ติงจื้อหย่วนพยักหน้า การทำงานกับหลินอวี่นี่แทบไม่ต้องใช้สมองเลย เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าคดีนี้ใกล้จะปิดฉากลงแล้ว

ตอนนั้นเอง ตำรวจที่รับหน้าที่ไปสอบปากคำเจ้าของที่ดินก็วิ่งกระหืดกระหอบมารายงาน

ที่นี่มีบ่อน้ำอยู่จริงๆ ด้วย!

เดิมทีที่ดินผืนนี้ใช้สำหรับปลูกผักในโรงเรือน คนที่เช่าที่ดินได้ขุดบ่อน้ำไว้ใกล้ๆ เพื่อใช้รดน้ำผัก แต่ต่อมารัฐบาลได้ขายที่ดินผืนนี้ให้กับนักลงทุนชาวไต้หวัน บ่อน้ำแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างไป

"ไป ไปดูกัน" ตอนที่หลินอวี่ไปถึง ตำรวจก็ได้ค้นพบตำแหน่งของบ่อน้ำ และยังเจอหลักฐานชิ้นสำคัญอีกด้วย

พบคราบเลือดบริเวณขอบบ่อน้ำ

ติงจื้อหย่วนตำหนิตำรวจที่รับผิดชอบคดี "ทำไมถึงไม่เจอเบาะแสนี้ตั้งแต่แรกล่ะ?"

พวกตำรวจต่างก้มหน้างุด ไม่กล้าปริปากเถียง

หลินอวี่สังเกตร่องรอยอยู่อึดใจหนึ่ง พลางจินตนาการถึงภาพการทิ้งศพในหัว "หัวศพน่าจะอยู่ข้างในนั้นแหละ ให้คนลงไปงมขึ้นมาเถอะ"

เมื่อพบเบาะแส ความหวังในการคลี่คลายคดีก็ปรากฏขึ้น ทุกคนต่างก็มีกำลังใจในการทำงาน

ใช้เวลาวุ่นวายอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็งมหัวศพขึ้นมาได้ เป็นหัวของผู้หญิงสาวคนหนึ่ง

อาจจะเพราะบ่อน้ำแห้งขอด หัวศพจึงเริ่มเน่าเปื่อย แต่ไม่ได้บวมน้ำแต่อย่างใด

คนที่ขวัญอ่อนต่างเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองตรงๆ

ติงจื้อหย่วนเร่งเร้า "มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบถ่ายรูปแจกจ่ายให้ตำรวจทุกคน แล้วระดมกำลังไปตามหาตัวตนของเธอให้เร็วที่สุด!"

หลินอวี่กลับไปที่รถ ดื่มน้ำแล้วล้างมือให้สะอาด

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ติงจื้อหย่วนก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา

"รองผู้กำกับหลิน ข่าวดีครับ! ยืนยันตัวตนของผู้ตายได้แล้วครับ เป็นพนักงานเสิร์ฟของร้านอาหารแห่งหนึ่งในตำบลโจวจวง ชื่อหลี่ซิ่วเยี่ยน ไม่มาทำงานตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ"

หลินอวี่ถาม "ให้คนในร้านดูรูปยืนยันแล้วใช่ไหม?"

ติงจื้อหย่วนพยักหน้า "คนในร้านยืนยันกันหมดแล้วครับ ว่าผู้ตายคือเธอแน่นอน!"

หลินอวี่พยักหน้า ส่งสัญญาณให้รายงานต่อ

ติงจื้อหย่วนกล่าว "ภาพจากกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ได้ว่า ตอนที่หลี่ซิ่วเยี่ยนออกจากร้าน เธอขึ้นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งไป แต่ภาพจากกล้องมันค่อนข้างเบลอ เลยมองทะเบียนรถไม่เห็นครับ"

หลินอวี่บอก "ง่ายนิดเดียว ไปสอบถามคนรู้จักของผู้ตายดู ว่ามีผู้ชายคนไหนขับรถเก๋งสีดำบ้าง"

ขอแค่ตีกรอบผู้ต้องสงสัยได้ ก็แทบจะปิดประตูหนีแล้ว แถมในที่เกิดเหตุยังมีถุงยางอนามัยตกอยู่อีก จับตัวมาตรวจ DNA ใช้หลักฐานมัดตัวไปเลย

ติงจื้อหย่วนยิ้ม "ผมให้คนไปสืบแล้วครับ รองผู้กำกับหลิน คดีนี้ใกล้จะปิดได้แล้วล่ะครับ!"

หลินอวี่สั่งการอย่างใจเย็น "อย่าเพิ่งชะล่าใจไป เราเคลื่อนไหวเอิกเกริกตามหาคนซะขนาดนี้ คนร้ายต้องไหวตัวทันแน่ ผมสงสัยว่ามันกำลังเตรียมตัวหนี คุณจัดคนไปดักซุ่มตามด่านเก็บเงินบนทางด่วน สถานีรถไฟ และสถานีขนส่งผู้โดยสาร พอระบุตัวคนร้ายได้เมื่อไหร่ ให้สั่งปิดสถานที่พวกนี้ทันที"

"ได้ครับ!"

ติงจื้อหย่วนรีบโทรศัพท์สั่งการให้จัดกำลังตำรวจไปดักซุ่มตามจุดต่างๆ ทันที

คดีนี้เริ่มกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!

ไม่จำเป็นต้องอยู่สถานที่เกิดเหตุอีกต่อไป หลินอวี่จึงขึ้นรถกลับกองกำกับการตำรวจ ระหว่างทางก็ได้รับรายงานว่า ล็อกเป้าผู้ต้องสงสัยได้แล้ว เป็นชายวัยสี่สิบปี ชื่อฟ่านอิง

ติงจื้อหย่วนนำทีมตำรวจสืบสวนไปบุกจับที่บ้านผู้ต้องสงสัยด้วยตัวเอง แต่กลับคว้าน้ำเหลว

หลินอวี่รับสายโทรศัพท์ ถามกลับไปว่า "แน่ใจนะว่าไม่อยู่บ้าน?"

"แน่ใจครับ ตอนนี้พวกเราอยู่กันที่หมู่บ้านของผู้ต้องสงสัย ค้นจนทั่วแล้วแต่ไม่เจอตัวเลยครับ"

หลินอวี่ถาม "แล้วรถล่ะ อยู่ไหม?"

"รถเหรอ?" ติงจื้อหย่วนพยายามนึกทบทวน แล้วตอบว่า "ไม่เห็นรถเลยครับ"

หลินอวี่รีบเตือน "รีบไปที่ด่านเก็บเงินทางด่วนด่วนเลย!"

ติงจื้อหย่วนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ การระดมกำลังค้นหาอย่างหนักหน่วงต้องทำให้คนร้ายไหวตัวทันแน่ เขาจึงรีบโทรหาตำรวจที่ดักซุ่มอยู่ตรงด่านเก็บเงินทางด่วน แล้วนำกำลังมุ่งหน้าไปยังทางด่วนที่ใกล้ที่สุดทันที

ตอนที่พวกเขานำรถตำรวจไปถึง ผู้ต้องสงสัยก็ถูกสกัดไว้ได้เรียบร้อยแล้ว

เนื่องจากตำรวจต้องตรวจค้นรถเก๋งสีดำทุกคันอย่างละเอียด ทำให้เสียเวลาไปบ้าง รถคันใหญ่คันเล็กจึงต่อคิวกันยาวเหยียด ผู้ต้องสงสัยถูกบล็อกอยู่ตรงกลาง ต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่พ้น

ถูกรวบตัวได้คาด่านเก็บเงินบนทางด่วนเลย!

ตอนที่หลินอวี่ได้รับข่าวดี เขาเดินทางมาถึงกองกำกับการตำรวจพอดี