บทที่ 99 พ่อหลินน้ำตาคลอ ลูกชายได้เลื่อนขั้นอีกแล้ว

หลังจากถูกหลินอวี่ตักเตือน ประธานอู่ก็มีท่าทีนอบน้อม เสมือนยอมลดตัวลงมาเป็นลูกน้องด้วยความเต็มใจ

"เลขาธิการหลิน คำแนะนำที่ท่านเสนอมาล้วนเป็นประโยชน์ต่อศาลของเรามาก ผมขอเสนอให้เราหาสถานที่ทานอาหารกันสักหน่อย เพื่อจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันต่อครับ"

"เรื่องกินข้าวเอาไว้ก่อนเถอะครับ"

หลินอวี่ปฏิเสธคำเชิญของประธานอู่ไป เพราะไหนๆ ก็เพิ่งจะได้กลับบ้านในรอบกว่าครึ่งเดือน เขาอยากจะอยู่ทานข้าวมื้อค่ำกับครอบครัวมากกว่า

"พวกคุณกลับกันไปเถอะ ถึงผมจะพักอยู่ที่นี่ แต่วันนี้คงไม่สะดวกชวนพวกคุณอยู่ทานข้าวด้วยกัน"

ประธานอู่และคนอื่นๆ ต่างก็หัวเราะ ก่อนจะทยอยกันเข้ามาจับมือบอกลาหลินอวี่ทีละคน

แม่ของหลินอวี่บังเอิญเจอลูกชายที่หน้าประตูพอดี ก็ยิ้มหน้าบานเอ่ยชม "ลูก วันนี้โชคดีจริงๆ ที่มีลูกอยู่ด้วย"

หลินอวี่เปิดประตูให้แม่เดินเข้าไปก่อน แล้วยิ้มบอก "เป็นเพราะทางศาลทำงานไม่รอบคอบเองแหละครับ"

แม่ถามขึ้น "มื้อค่ำอยากกินอะไรล่ะลูก?"

หลินอวี่ตอบ "กินอะไรก็ได้ง่ายๆ ครับ เดี๋ยวตอนค่ำผมต้องกลับไปนอนที่หน่วยงาน"

แม่จึงเดินเข้าครัวไปวุ่นวายกับการเตรียมอาหาร

ตู้ซืออวี่เอ่ยทักทาย "พี่คะ กลับมาแล้วเหรอ"

หลินอวี่พยักหน้าถามกลับ "เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง?"

ตู้ซืออวี่ตอบอย่างมั่นใจ "สอบจำลองเมื่อสัปดาห์ก่อน หนูได้ 588 คะแนนค่ะ"

หลินอวี่ทำหน้าประหลาดใจ "ก้าวหน้าขึ้นเยอะเลยนี่นา แบบนี้สอบเข้าวิทยาลัยการแสดงกลางได้สบายเลย!"

ตู้ซืออวี่เองก็ดีใจมาก เธอเดินเข้าไปช่วยรับเสื้อคลุมของลูกพี่ลูกน้องมาแขวนไว้ที่ระเบียง

หลินอวี่อดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจลูกพี่ลูกน้องของตนเอง ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร รูปร่างสมส่วนดูดี เครื่องหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ขอแค่จับแต่งตัวสักหน่อย รับรองว่าสวยไม่แพ้ดาราดังๆ เลยทีเดียว!

ตู้ซืออวี่หันกลับมาบอก "พี่คะ คืนนี้หนูนอนโซฟาเอง"

หลินอวี่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา "ไม่ต้องหรอก กินข้าวเสร็จพี่ก็จะไปแล้ว พรุ่งนี้ที่หน่วยงานมีประชุมเช้า พี่เป็นผู้บริหาร จะไปสายไม่ได้"

ตู้ซืออวี่บอกอย่างว่าง่าย "งั้นหนูนวดไหล่ให้พี่นะคะ"

พูดจบเธอก็เดินไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหลินอวี่ แล้วเริ่มลงมือนวดไหล่ให้ตามแบบที่เคยเห็น

หลินอวี่ยิ้มน้อยๆ พลางปล่อยตัวให้ผ่อนคลาย "อยู่ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ยังมีใครมารังแกเธออีกไหม?"

ตู้ซืออวี่ตอบ "ไม่มีแล้วค่ะ ครูใหญ่ย้ายหนูไปอยู่ห้องเด็กหัวกะทิแล้ว แถมยังฝากความคิดถึงมาให้พี่ด้วยนะคะ"

หลินอวี่พยักหน้า "หน้าที่ของเธอในตอนนี้ก็คือตั้งใจเรียนให้ดี อย่าไปวอกแวกกับเรื่องอื่น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในฝันให้ได้ ถือเป็นความสำเร็จแรกในชีวิตของเธอนะ"

ตู้ซืออวี่พยักหน้ารับคำ ภายในใจรู้สึกซาบซึ้งในความช่วยเหลือของหลินอวี่เป็นอย่างมาก

"พี่คะ ขอบคุณมากนะคะ"

หลินอวี่เงยหน้าขึ้นถาม "ขอบคุณพี่เรื่องอะไรกัน?"

ตู้ซืออวี่หน้าแดงระเรื่อ "หนูไปช่วยคุณอาล้างผักก่อนนะคะ"

ในห้องครัว

พ่อของหลินอวี่กำลังช่วยล้างจานชามและผักอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

แม่หยิบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งออกมาจากตู้เย็น พลางหาจังหวะสอบถามความรู้เรื่องแวดวงราชการจากผู้เป็นสามี

"ตาเฒ่า ตำแหน่งรองเลขาธิการนี่มันคืออะไรเหรอ?"

พ่อหันหน้ากลับมาถาม "รองเลขาธิการอะไรล่ะ?"

แม่รีบเล่าด้วยความตื่นเต้น "ก็ลูกชายเราไง เขาได้เป็นรองเลขาธิการอะไรสักอย่างนี่แหละ วันนี้ตอนอยู่บ้านพี่หวัง ลูกชายเราดูน่าเกรงขามที่สุดเลยนะ!"

พ่อถามด้วยความตกตะลึง "ได้เลื่อนขั้นอีกแล้วเหรอ?"

แม่เหลือบมองหลานสาวที่เดินเข้ามาช่วยงานในครัว ก็รีบดึงมาดผู้ใหญ่กลับคืนมาทันที หั่นเนื้อไปพลางทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ "ทำไม! ลูกได้เลื่อนขั้น คุณไม่ดีใจหรือไง?"

พ่อถอดแว่นตาออกมาเช็ดเงียบๆ พร้อมกับปาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าไปด้วย

แม่อดไม่ได้ที่จะกระซิบถามต่อ "รองเลขาธิการกับนายกเทศมนตรีตำบล ตำแหน่งไหนใหญ่กว่ากันล่ะ?"

พ่อสวมแว่นตากลับเข้าไป แล้วเริ่มอธิบายเรื่องระบบราชการให้ภรรยาฟัง "ก็ต้องดูว่าเป็นรองเลขาธิการของหน่วยงานไหน ถ้ามีอำนาจสั่งการศาลได้ก็น่าจะเป็นคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย"

"ใช่ๆ ตำแหน่งนี้แหละ" พอได้ยินคำว่าคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย แม่ก็จำได้ขึ้นมาทันที ชื่อหน่วยงานนี้เรียกยากชะมัด

พ่อหัวเราะแล้วบอก "คณะกรรมการการเมืองและกฎหมายไม่ใช่ชื่อตำแหน่งนะ มันเป็นชื่อหน่วยงาน"

แม่เร่งเร้า "คุณก็บอกมาตรงๆ เลยสิว่า ตำแหน่งของลูกน่ะมันใหญ่แค่ไหน?"

พ่อใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย เป็นหน่วยงานที่ดูแลควบคุมระบบตำรวจ อัยการ และศาลของเมืองลู่เฉิง"

แม่ถามต่อ "แล้วระบบตำรวจ อัยการ ศาลนี่มันคืออะไรล่ะ?"

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของพ่อ เขาอธิบายอย่างใจเย็น "ก็คือกองกำกับการตำรวจ สำนักงานอัยการ ศาล แล้วก็ยังมีสำนักงานยุติธรรมกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติด้วย ในภาพรวมแล้ว ทุกหน่วยงานที่ว่ามาล้วนอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย ตำแหน่งรองเลขาธิการก็คือผู้บริหารหมายเลขสองของคณะกรรมการ ลูกชายเราก็คือคนที่ดำรงตำแหน่งนี้นี่แหละ!"

แม่ที่ไม่มีความรู้เรื่องระบบราชการเลยสักนิด ฟังมาตั้งนานก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ จึงถามออกไปตรงๆ "ถ้างั้นเอาไปเทียบกับนายกเทศมนตรีที่บ้านเกิดคุณ ตำแหน่งใครใหญ่กว่ากันล่ะ?"

พ่อตอบด้วยน้ำเสียงดูแคลน "นายกเทศมนตรีในชนบทห่างไกล มีชาวบ้านให้ดูแลรวมกันแค่ไม่กี่หมื่นคนเอง แต่หน่วยงานที่ลูกเราดูแล แค่กองกำกับการตำรวจที่เดียวก็มีตำรวจตั้งหลายพันนายแล้ว ถึงระดับขั้นจะเท่ากัน แต่นายกเทศมนตรีเมืองเล็กๆ จะมีอำนาจมาเทียบชั้นลูกชายเราได้ยังไง!"

แม่รู้สึกพอใจแล้ว ตำแหน่งลูกชายใหญ่กว่านายกเทศมนตรีตำบลเสียอีก!

ตู้ซืออวี่ร่วมวงสนทนาด้วย "พี่หลินอวี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอคะเนี่ย!"

แม่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "แหงล่ะสิ ขนาดประธานศาลยังต้องฟังคำสั่งพี่เขาเลย!"

พ่อส่ายหน้าแย้ง "ก็ไม่เสมอไปหรอกนะ ศาลก็ถือเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจเด็ดขาดเหมือนกัน ถึงจะอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย แต่ก็มีความเป็นอิสระในการทำงานสูงมากทีเดียว"

แม่เถียงกลับ "คุณจะไปรู้อะไรล่ะ ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลยนะ ประธานอู่อะไรนั่นน่ะ ยืนโค้งคำนับให้ลูกชายเราปะหลกๆ ถ้าไม่ใช่ลูกน้องแล้วจะเป็นอะไรล่ะ?"

ตู้ซืออวี่เริ่มจินตนาการภาพลูกพี่ลูกน้องของตนเองกำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าด่าประธานศาลอยู่ในหัว

จังหวะนั้นหลินอวี่ก็เดินเข้ามาในครัว เปิดก๊อกน้ำล้างผลไม้พอดี

พ่อเอาไหล่สะกิดลูกชายเบาๆ "ได้เลื่อนตำแหน่งตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

หลินอวี่ถามกลับงงๆ "เลื่อนอะไรนะครับ?"

พ่อขยายความ "ก็เลื่อนเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายเมื่อไหร่น่ะสิ!"

หลินอวี่ถึงอ้อ ยิ้มตอบ "ก็ไม่นานเท่าไหร่หรอกครับ เพิ่งจะมีการลงมติในการประชุมคณะกรรมการประจำพรรคเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง"

พอพ่อได้ยินคำว่าการประชุมคณะกรรมการประจำพรรค ก็รู้ทันทีว่าลูกชายกำลังเป็นที่โปรดปรานของผู้บริหาร จึงเริ่มสงสัยว่าผู้บริหารคนไหนกันแน่ที่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากขนาดนี้

"เลขาธิการพรรค หรือว่านายกเทศมนตรีเมืองล่ะ?"

หลินอวี่เห็นแม่กับลูกพี่ลูกน้องทำทีเป็นหั่นผักล้างผักไปเรื่อยเปื่อย ทั้งที่ความสนใจพุ่งเป้ามาที่บทสนทนา ก็กลั้นขำตอบกลับไป "เลขาธิการพรรคครับ"

พ่อทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง "ดูเหมือนว่าเลขาธิการพรรคเมืองลู่เฉิงของเราจะแซ่ลู่นะ"

"ครับ ลู่ชิงหยุน"

หลินอวี่ตอบเพื่อคลายความสงสัยของคนในครอบครัว

พ่อเอ่ยปากตักเตือนลูกชาย "ลูกได้เลื่อนขั้นเร็วขนาดนี้ ยิ่งต้องทำตัวให้ติดดินเข้าไว้นะ อย่าไปมีเรื่องบาดหมางกับเพื่อนร่วมงานล่ะ เวลาเจอเรื่องอะไรก็อดทนไว้หน่อย ถอยให้กันได้ก็ถอยให้กันบ้าง การพูดจาการกระทำต้องให้มันหนักแน่นเข้าไว้ อย่าทำตัวให้คนอื่นจับผิดได้เชียว"

หลินอวี่แอบเถียงในใจ ถ้าเขาทำตัวแบบนั้นจริงๆ ป่านนี้เขาก็คงยังเป็นแค่ตำรวจต๊อกต๋อยอยู่ที่สถานีตำรวจภูธรนั่นแหละ!

แม่นึกถึงเรื่องอัดอั้นตันใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็เลิกคิ้วสูงตวาดแว้ด "หยุดเอาวิธีคิดแบบนั้นไปสอนลูกเลยนะ ถ้ายอมคนแล้วมันได้ดี ป่านนี้คุณจะได้เป็นแค่หัวหน้าฝ่ายบัญชีมาตั้งยี่สิบปีเหรอ? ลูกเราได้เลื่อนขั้นเร็วกว่าเต่าอย่างคุณตั้งเยอะแยะ ไม่ต้องให้คุณมาสอนหรอก!"

พ่อเหมือนถูกไม้กระบองฟาดเข้าที่หัวอย่างจัง เพิ่งจะตระหนักได้ว่าวิธีเอาตัวรอดในสังคมแบบของตนเองนั้น ไม่สามารถใช้เป็นบันไดไต่เต้าให้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้เลย เขาตอบเสียงอ่อย "ผมก็แค่พูดเตือนสติไปงั้นแหละ คุณจะโมโหทำไมเนี่ย"

แม่ชี้หน้าคาดโทษ "คุณน่ะเลิกสอนลูกให้ทำนู่นทำนี่ได้แล้ว"

พ่อยอมจำนนแต่โดยดี ภายในใจยังคงไม่เข้าใจว่า ทำไมการที่ไม่ไปแย่งชิงหรือขัดแย้งกับใคร แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างซื่อสัตย์สุจริต ถึงไม่สามารถทำให้เลื่อนตำแหน่งในแวดวงราชการได้?

หลินอวี่รีบห้ามทัพ "พ่อครับแม่ครับ ปกติก็ระวังๆ กันหน่อยนะครับ อย่าให้กระทบกับการเรียนของซืออวี่ล่ะ"

พ่อกับแม่ต่างก็หันไปมองตู้ซืออวี่

ตู้ซืออวี่รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ไม่เลยค่ะ หนูคิดว่าคุณอากับคุณอาเขยรักกันดีออก ดูมีความสุขกว่าที่บ้านหนูซะอีก"

แม่ยิ้มให้กำลังใจ "ตั้งใจสอบเข้านะลูก วันหน้าถ้าพี่เขาก้าวหน้าเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ ก็จะไม่มีใครกล้ามารังแกหนูแล้ว!"

พ่อก็ช่วยพูดเสริม "วงการบันเทิงไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่หรอก มีพี่ชายคอยคุ้มครอง วันข้างหน้าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะได้จัดการได้ง่ายๆ"

หลินอวี่ก็แสดงจุดยืนเช่นกัน เขายิ้มให้ลูกพี่ลูกน้อง "ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือในอนาคต ขอแค่มีปัญหาที่แก้ไม่ตก ก็มาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ กฎหมู่แอบแฝงอะไรนั่น พี่ไม่เห็นมันอยู่ในสายตาหรอก ต่อให้อีกสิบปีข้างหน้า แค่พูดชื่อพี่ออกไป รับรองว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอแน่นอน"

ตู้ซืออวี่ซาบซึ้งใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"ขอบคุณค่ะคุณอา!"

"ขอบคุณค่ะคุณอาเขย!"

"ขอบคุณค่ะพี่!"

"ทุกคนดีกับหนูจังเลยค่ะ"