ตอนที่ 100 ผลงานถึงเกณฑ์เหรียญเงิน คูลดาวน์ 13 วัน

เดิมทีแค่ผ่านเข้ารอบจัดอันดับได้ รองประธานก็มีลุ้นเลื่อนตำแหน่งเป็นประธานก่อนเกษียณแล้ว

แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ เด็กอย่างฉินฉางอานกลับทำผลงานได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถึงขั้นฝ่าฟันเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้สำเร็จ

ถ้าบริษัทช่วยผลักดันอยู่เบื้องหลัง ก็มีโอกาสลุ้นตำแหน่งแชมป์ประจำซีซันนี้เลยด้วยซ้ำ

ยิ่งคิดรองประธานก็ยิ่งตื่นเต้น มองฉางอานด้วยสายตาเอ็นดูราวกับมองดูลูกในไส้

"เหล่าหวง ฝ่ายแต่งเพลงของนายปั้นคนเก่งออกมาได้สุดยอดจริง ๆ" รองประธานตบไหล่หัวหน้าหวงพลางเอ่ย "ปีหน้า ฉันจะช่วยยื่นเรื่องดันนายขึ้นเป็นหัวหน้าใหญ่ฝ่ายบริหารให้"

หัวหน้าหวงยิ้มจนแก้มแทบปริ "ขอบคุณรองประธานที่ช่วยสนับสนุนครับ"

"นายควรขอบคุณฉางอานมากกว่า" รองประธานพาพวกเขาทั้งสองคนขึ้นรถตู้หรูสำหรับผู้บริหาร

ณ ร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่ง

จ้าวหลิงที่เพิ่งถูกจางต้าเหอสลัดรัก จมอยู่กับความเศร้าและสิ้นหวังมาตลอดสองวัน

พอจางต้าเหอไม่เอาเธอแล้ว แหล่งเงินที่เคยใช้ประคองชีวิตอันหรูหราฟุ่มเฟือยก็พลอยถูกตัดขาดลงทันที

ตอนนี้อาหารสามมื้อไม่อาจไปนั่งกินตามร้านหรู ๆ ได้อีก ทำได้เพียงสั่งเดลิเวอรีมากิน

จากที่เคยออกไปช็อปปิ้งเสื้อผ้าใหม่ กระเป๋า หรือเครื่องสำอางทุกสัปดาห์

แต่ตอนนี้ ชีวิตหรูหรามีระดับเหล่านั้นกลับไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป

แต่ถึงอย่างนั้น

จ้าวหลิงกลับมองเห็นประกายความหวังจากผู้ชายอย่างฉินฉางอาน "ฉินฉางอานต้องยังรู้สึกดี ๆ กับฉันอยู่แน่ ตอนนี้ผลงานของเขาขายดีตั้งหลายเพลง รายได้ต่อเดือนมากพอจะรองรับชีวิตหรูหราที่ฉันต้องการได้แล้ว เขาไม่ใช่ไอ้หนุ่มจนตรอกคนเดิมอีกต่อไป"

"ขอแค่เขาคว้าแชมป์ได้ ฉันก็จะอ้างเรื่องฉลองชวนเขาออกมากินข้าว"

"ถ้าเขาพลาดแชมป์ ฉันก็จะอ้างเรื่องปลอบใจ พาเขาไปนั่งพักใจเงียบ ๆ ที่ร้านอาหารดนตรีร้านเดิม"

คิดมาถึงตรงนี้ จ้าวหลิงก็รู้สึกว่าแผนของตัวเองยอดเยี่ยมมาก ทั้งสองคนจะต้องกลับมาคืนดีกันได้อย่างแน่นอน

นอกจากฉินฉางอานจะมอบชีวิตอันเลิศหรูให้เธอได้แล้ว ที่สำคัญคือเขายังมีอีกสถานะหนึ่ง นั่นคือนักแต่งคำร้องและทำนอง

ถึงตอนนั้น จะให้ฉินฉางอานแต่งเพลงดี ๆ ให้เธอร้องก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น จ้าวหลิงรีบเช็กบิลแล้วกลับไปเตรียมตัว รอให้การแข่งขันสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ที่ฝ่ายแต่งเพลง

หวังจิ้งอานยืนรออยู่หน้าประตู เฝ้ารอฉินฉางอานมาทำงาน "ทำไมฉางอานยังไม่มาอีกนะ ผมมีเรื่องอยากคุยแลกเปลี่ยนกับเขาตั้งเยอะแยะ"

ฉู่จื่อเหยาดูจะตื่นเต้นที่สุด "นับถึงตอนนี้ เพลงฮิตของฉางอานบ้านเราปาเข้าไปหกเพลงแล้ว ขอแค่สถิติของเพลง "พ่อ" ถึงเกณฑ์ ก็ยื่นเรื่องขอเลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญเงินได้แล้วใช่ไหม"

"เชี่ย ไม่ถึงเดือน กระโดดจากเด็กฝึกขึ้นไประดับเหรียญเงิน เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!" เพื่อนร่วมงานในฝ่ายแต่งเพลงต่างก็เหมือนพวกหวังจิ้งอาน พากันมารวมตัวกันหน้าประตู ชะเง้อมองลิฟต์ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นเงานั้นปรากฏขึ้นมา

"สถิติของเพลง "พ่อ" ผ่านเกณฑ์อยู่แล้ว แค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ แต่ฉางอานเพิ่งได้ตำแหน่งนักแต่งคำร้องและทำนองระดับเหรียญทองแดงมายังไม่ถึงเดือน ต้องรอให้ครบ 30 วันก่อนถึงจะยื่นขอระดับเหรียญเงินได้ ตอนนี้ยังติดคูลดาวน์อีกตั้ง 13 วันแน่ะ"

"ถึงจะเป็นแบบนั้นก็น่ากลัวอยู่ดี เวลาแค่เดือนเดียว ปล่อยเพลงคุณภาพสูงติดกันตั้งหกเพลง ลองไปถามดูสิว่าใครจะทำได้บ้าง"

"ชิงอี นายเป็นนักแต่งคำร้องระดับเหรียญทอง นายทำได้ไหมล่ะ"

"ฉันทำไม่ได้"

"ยังไงฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน"

"ครึ่งปีมีเพลงฮิตสักเพลง ฉันก็นอนหลับฝันหวานยิ้มแก้มแทบปริแล้ว นี่เดือนเดียวปล่อยติดกันหกเพลง ฉันยังไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน กลัวจะโดนฉี่รดจนสะดุ้งตื่นเอา"

"ฉางอานมาแล้ว!"

พอฉินฉางอานมาถึงฝ่ายแต่งเพลงเพื่อตอกบัตรเข้างาน ก็พบว่าเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างมายืนออรออยู่หน้าประตู ทำเอาเขาตกใจหมด

"ฉางอาน นายยกระดับค่ายจืออินขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียวเลยนะเนี่ย พองานรอบรองชนะเลิศจบลงเมื่อคืน เช้านี้ก็มีนักร้องอยากเซ็นสัญญากับจืออินเราเพียบเลย" ฉู่จื่อเหยาเป็นคนแต่งเพลงแนวนอกกระแส จึงกระตือรือร้นเรื่องนักร้องเป็นพิเศษ

ยิ่งจืออินเซ็นสัญญากับนักร้องเข้ามามากเท่าไร เพลงแนวนอกกระแสของเขาก็ยิ่งมีโอกาสได้นักร้องมาร้องมากขึ้นเท่านั้น

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่นักร้องของจืออินมีน้อย แถมคนที่ร้องเพลงแนวนอกกระแสของฉู่จื่อเหยาได้ก็ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่

เวลานี้ จืออินกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ