ตอนที่ 413 นี่ต่างหาก ถึงจะเป็นโลกเซียนเซี่ย (1)

ตอนนั้นเอง ศิษย์ร่วมสำนักคนหนึ่งร้องตะโกนห้าม "ศิษย์น้องชิงเฟิง... เอ่อ ศิษย์น้องหญิงชิงเฟิง อย่าเพิ่งวู่วาม! เผ่าปีศาจยังไม่ปรากฏตัว พวกนั้นล้วนเป็นเผ่ามนุษย์ ถึงจะสมรู้ร่วมคิดกับเผ่าปีศาจก็ตายด้วยน้ำมือเจ้าไม่ได้ ต้องจับเป็นกลับไปให้สำนักตัดสินโทษ! ขืนเจ้าฆ่าพวกเขา เจ้าจะถูกตราหน้าว่า 'มือเปื้อนเลือดพวกพ้องเดียวกัน' นะ!"

หลี่ชิงเฟิงกระชับกระบี่ชิงเฟิงยาวสามเชียะในมือ มุมปากยกยิ้ม "อะไรคือมนุษย์? อะไรคือปีศาจ? บนโลกนี้มีปีศาจในคราบมนุษย์ตั้งเท่าไหร่ เจอที่ไหนก็ต้องฆ่าให้หมดไม่ละเว้น! การจะแยกมนุษย์กับปีศาจมันอยู่ที่ใจไม่ใช่กาย ร่างเป็นมนุษย์แต่ทำตัวเยี่ยงปีศาจก็คือปีศาจ การฆ่า 'ปีศาจ' กำจัด 'มาร' ต่างหากคือการพิทักษ์ธรรม!"

หลี่ชิงเฟิงถือกระบี่ยาวมั่น ยืนตระหง่านขวางหน้าเมืองชิงหยางต่อหน้าฉินซูถงและศิษย์ร่วมสำนักทุกคน โดยไม่ยอมให้พวกเศษสวะเผ่ามนุษย์เหล่านั้นก้าวล้ำเข้าไปได้แม้แต่ก้าวเดียว