ตอนที่ 443 เรื่องราวเบื้องหลัง ธีมกั๋วเฟิง

[เรื่องราวเป็นแบบนี้เรื่อยมาจนถึงช่วงที่ผมอยู่ ม.3 ผมจำได้ลาง ๆ ว่าอาการป่วยของปู่ทรุดลงเรื่อย ๆ ถึงขั้นแค่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเพียงหนึ่งเมตรก็ต้องใช้เวลานานเป็นสิบวินาที

ตั้งแต่ตอนนั้น พ่อก็เริ่มดุด่าสั่งสอนผมเป็นครั้งแรก พ่อพูดกับผมเพียงประโยคเดียวว่า "เสี่ยวเสี่ยน พ่อรู้ว่าตอนนี้พ่อพิการแล้ว สองปีมานี้เลยไม่ได้คอยดูแลสั่งสอนแก แต่คราวนี้ พ่ออยากให้แกรู้ความขึ้นมาบ้าง พ่ออยากให้แกพาปู่ไปโรงพยาบาลเพื่อให้น้ำเกลือทุกวัน ขอแค่แกคอยอยู่ข้าง ๆ ปู่ก็พอ"

เหอะ เด็กวัยต่อต้านอย่างผม... ฟังคำพูดพ่อเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แล้วก็แอบหนีไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตตามใจชอบ