ตอนที่ 84 รู้สึกผิดสิบปี สะเทือนใจคนทั้งเน็ต

"เมื่อคืนผมไปคอมเมนต์ไว้ด้วยเหรอ"

ฉินฉางอานเริ่มทบทวนความทรงจำ เขาจำได้ว่าพอโพสต์คลิปสั้นพร้อมแคปชันนั้นเสร็จก็เข้านอนทันที ไม่ได้ไปคอมเมนต์อะไรไว้เลยนี่นา

ด้วยความสงสัย หลังจากวางสาย ฉินฉางอานจึงเปิดแอปพลิเคชันโต่วอินขึ้นมาดูคลิปวิดีโอที่ตัวเองโพสต์

และเป็นไปตามคาด ในช่องแสดงความคิดเห็น ข้อความแรกสุดคือคอมเมนต์ยอดนิยม

ยิ่งไปกว่านั้น คอมเมนต์นี้มียอดกดไลก์สูงถึงหนึ่งล้านสองหมื่นครั้ง

ตัวคลิปเองมียอดกดไลก์อยู่ที่หนึ่งล้านหนึ่งแสนสามหมื่นครั้ง ยอดไลก์ของคอมเมนต์ยอดนิยมจึงแทบจะไล่กวดตามยอดไลก์ของคลิปมาติด ๆ

สาเหตุหลักเป็นเพราะเมื่อคืนทางค่ายจืออินได้บีบให้ค่ายเล่อซานรีบช่วยโปรโมตฉินฉางอานยกใหญ่

เนื่องจากเหตุการณ์บริษัทมีเดียเล่อยวนคราวก่อน เล่อซานจำต้องยอมกลืนเลือดรับเงื่อนไขช่วยโปรโมตให้ฟรีสามเดือน

เมื่อกระแสอันร้อนแรงของรายการ "เทพเพลง" ผนวกกับแรงผลักดันอย่างเต็มกำลังจากเล่อซานและจืออิน ความนิยมของฉินฉางอานจึงพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

พอกระแสแรงถึงขีดสุด คลิปสั้นนั้นเมื่อบวกเข้ากับคอมเมนต์ยอดนิยม จึงดึงดูดความสนใจจากชาวเน็ตไปได้อย่างล้นหลาม

ฉินฉางอานกดเปิดอ่านคอมเมนต์ยอดนิยมฉบับเต็ม และพบว่ามีความยาวถึงหลายร้อยตัวอักษร

เนื้อความระบุไว้ว่า

[ยังจำได้ดีว่าปีนั้น พ่อของผมอายุหกสิบสองปี เริ่มมีอาการอัลไซเมอร์เล็กน้อยแต่ยังไม่รุนแรงมาก ในมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า พ่อถามผมว่า ปีนี้อยู่ให้พ้นวันที่สิบห้าก่อนค่อยไปได้ไหม วันเทศกาลโคมไฟมีโคมไฟสวย ๆ ให้ดู ตอนนั้นผมปฏิเสธไป เพราะวันที่เจ็ดเดือนหนึ่งต้องรีบกลับไปทำงานในเมืองใหญ่ ยังไงผมก็เป็นเสาหลักของครอบครัวนี้

แต่ผ่านไปครู่เดียว พ่อก็ถามคำถามเดิมซ้ำอีก ผมก็ยังปฏิเสธ จนกระทั่งพ่อถามขึ้นเป็นครั้งที่สาม ผมจึงเริ่มหงุดหงิดแล้วพูดออกไปว่า ไม่ได้ ยังต้องไปทำงานหาเงิน!

นับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านช่วงปีใหม่ พ่อไม่เคยเอ่ยถามคำถามเดิมนั้นอีกเลย พ่อจากไปตอนอายุหกสิบหกปี ตอนนั้นผมรีบลางานกับเจ้านายเจ็ดวันเพื่อกลับมาบ้านเกิด

ตอนที่กลับไปเก็บข้าวของของพ่อ ผมได้พบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่กระดาษเริ่มเหลืองตามกาลเวลา ซ่อนอยู่ในช่องลับของลิ้นชักเก่า ๆ

เมื่อเปิดสมุดบันทึกออก ข้อความแรกที่สะดุดตาคือ 'เดิมทีตั้งใจจะรีบกลับไปทำงานในเมืองตอนคืนวันที่เจ็ด เพราะสี่ชีวิตในครอบครัวต่างพึ่งพาเราหาเลี้ยง ยังจำได้ว่าตอนนั้นลูกชายวัยห้าขวบส่งสายตาน่าสงสารอ้อนวอนขอให้พาไปดูโคมไฟในวันเทศกาลโคมไฟวันที่สิบห้า ฉันคิดดูแล้ว เวลาแค่สิบวันก็ไม่ได้ทำให้ร่ำรวยอะไรขึ้นมา ฉันก็เลยอยู่ต่อ——' ]

[หลังจากอ่านหน้าแรกในบันทึกของพ่อจบ ผมสูบบุหรี่หมดไปทั้งซอง คืนนั้น ผมแทบจะร้องไห้ไปพลางเปิดอ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าสุดท้าย และเนื้อความในหน้านั้นก็ทำให้ผมสติแตกจนพังทลายลงมา

เนื้อความในหน้านั้นเขียนค้างไว้ว่า 'วันที่ 26 ธันวาคม อากาศแจ่มใส ปีนี้ฉันอยากทำโคมไฟเองที่บ้าน แบบนี้พอลูกชายกลับมาฉลองปีใหม่ ครอบครัวเราจะได้ไม่ต้องรอจนถึงวันเทศกาลโคมไฟแล้วค่อยไปเดินตลาดกลางคืน ลูกชายจะได้กลับไปทำงานทันวันที่เจ็ด——' ]

[ข้อความนี้หยุดลงเพียงเท่านี้ไปตลอดกาล เพราะผมรู้ดีว่า วันที่ 26 ธันวาคมของปีนั้นคือวันที่พ่อเริ่มล้มป่วยหนัก และหลังจากนั้น พ่อก็ป่วยเป็นอัลไซเมอร์...

เรื่องนี้ฝังใจผมมาเกือบสิบปี จนกระทั่งได้ฟังเพลง "สิบปี" เพลงนี้ สิ่งที่เพลงมอบให้ผมไม่ใช่การปล่อยวาง แต่เป็นการเยียวยาความรู้สึกที่มีต่อ "แผ่นหลังอันชราแต่ยิ่งใหญ่" แผ่นหลังนั้น การเยียวยาที่แม้เวลาจะผ่านไปถึงสิบปี ก็ยังไม่อาจสงบลงได้อย่างสมบูรณ์

ขอยืมเนื้อเพลงท่อนนั้นของอาจารย์ฉินที่ว่า "หากสองคำนั้นไม่ได้สั่นเครือ" ผมอยากจะบอกกับเขาว่า 'พ่อครับ วันที่เจ็ดปีนี้ผมยังไม่ไปทำงานนะ รอให้พ้นเทศกาลโคมไฟก่อนค่อยไป...' แต่ผมไม่มีโอกาสได้พูดกับเขาอีกแล้ว]

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ ฉินฉางอานก็รู้สึกสะเทือนใจจนยากจะบรรยาย คอมเมนต์นี้กระทบใจเขาอย่างจัง บางครั้งความรู้สึกผิดเพียงครั้งเดียว กลับตามติดชีวิตไปตลอดกาลโดยไม่อาจสลัดหลุด

พี่ชายคนนั้น คงต้องแบกรับแรงกดดันในการใช้ชีวิตมหาศาลเลยสินะ?