ตอนที่ 87 ฤดูกาลดนตรี กับสิบสองซีซัน

"ซ่งอานหลานให้คุณมาถามใช่ไหมครับ"

อันที่จริงฉินฉางอานก็ค่อนข้างแปลกใจ เขาไม่คิดว่าคอมเมนต์ของตัวเองจะกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตได้ขนาดนี้

แม้กระทั่งจางต้าเหอแห่งค่ายเล่อซานก็ยังฉวยโอกาสนี้มาปั่นกระแสอย่างบ้าคลั่ง หวังจะบีบให้ฉินฉางอานตกที่นั่งลำบากจนขี่หลังเสือลงไม่ได้ เพื่อไม่ให้เขาเลือกเพลงแนวอื่นในการแข่งขัน และจำต้องร้องเพลงที่เกี่ยวกับ "พ่อ" เท่านั้น

เพลงในธีม "พ่อ" มีน้อยมาก พูดให้ถูกก็คือจัดอยู่ในกลุ่มเพลงแนวสายสัมพันธ์ครอบครัว

ดนตรีประเภทนี้ไม่ถึงกับฮิตถล่มทลาย แต่ก็ไม่ถึงกับเงียบเหงา และมีกลุ่มคนฟังรองรับอยู่เสมอ

แต่

การนำเพลงแนวสายสัมพันธ์ครอบครัวมาใช้เป็นผลงานเข้าแข่งขัน นับว่าเสียเปรียบอย่างยิ่ง

และนี่คือสิ่งที่ทำให้หัวหน้าหวงเป็นกังวล

"ไม่ว่าอานหลานจะบอกให้ฉันมาหรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คือรอบนี้คุณเดินหมากพลาดแล้วค่ะ" หลี่เซียงเซียงคลุกคลีในวงการเพลงมาหลายปี เธอจึงรู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของวงการนี้เป็นอย่างดี

แค่เผลอเปิดช่องโหว่หรือเผยจุดอ่อนออกมานิดเดียว ก็จะถูกคู่แข่งรุมเล่นงานจนแทบเอาตัวไม่รอด

ต่อให้ไม่ถึงตาย ก็ต้องเจ็บเจียนตาย โดนถลกหนังเฉือนเนื้อไปสักชั้น และถูกเหยียบย่ำชื่อเสียงจนป่นปี้

"ถ้าไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าผมเดินหมากผิด" ฉินฉางอานยังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ จนแม้แต่หลี่เซียงเซียงยังเกือบจะเผลอคล้อยตาม ทว่าพอฉุกคิดได้ว่าหมอนี่มีเรื่องบาดหมางกับเพื่อนสนิทของเธอ ความรู้สึกชื่นชมนั้นก็พลันมลายหายไป

"เพลงแนวสายสัมพันธ์ครอบครัวไม่ใช่เพลงป๊อปกระแสหลัก ถึงจะมีตลาดรองรับ แต่ไม่เหมาะกับเวทีใหญ่ โดยเฉพาะรายการสดแบบนี้ ทางที่ดีควรใช้เพลงป๊อป ฮีลใจ เศร้าซึ้ง กั๋วเฟิง จังหวะเร็ว หรือร็อกจะดีกว่า แล้วแนวป๊อป ฮีลใจ กับเศร้าซึ้งพวกนี้ คุณก็ถนัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

พอพูดถึงตรงนี้หลี่เซียงเซียงก็ถอนหายใจยาว "แต่ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว หัวหน้าฝ่ายแต่งเพลงของค่ายเล่อซานคนนั้นเกาะกระแสคอมเมนต์ของคุณไม่ปล่อยเหมือนหมาบ้า ตอนนี้ปั่นจนเป็นเรื่องใหญ่โตไปแล้วค่ะ"

"ก็อาจจะมั้งครับ" ฉินฉางอานขี้เกียจจะอธิบายต่อ สู้ปล่อยให้ผลงานเป็นตัวพิสูจน์ทุกอย่างเองจะดีกว่า

หลี่เซียงเซียงมองท่าทียียวนสบายอารมณ์ของฉินฉางอาน หากไม่ติดว่าเขาเป็นคนร้องเพลงพวกนั้นด้วยตัวเองจริง ๆ เธอคงไม่อยากเชื่อว่านี่คือนักแต่งคำร้องทำนองผู้เปี่ยมด้วยกลิ่นอายศิลปิน และคงคิดว่าเป็นแค่อันธพาลข้างถนนไปแล้ว

หลังจากหลี่เซียงเซียงกลับไปแล้ว หัวหน้าหวงถึงได้เดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของฉินฉางอาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้ง "ฉางอาน จบรายการ "ศึกชิงเทพเพลง 6" แล้ว นายวางแผนจะทำอะไรต่อ"

"หัวหน้าเองก็คิดว่าผมคงตกรอบรองชนะเลิศ เลยมาช่วยวางแผนอนาคตล่วงหน้าเหรอครับ" ฉินฉางอานถาม

หัวหน้าหวงส่ายหน้า "ฉันไม่ได้หน้าเงินหรือมองแต่ผลประโยชน์ขนาดนั้นหรอกน่า นายช่วยกอบกู้ผลงานของแผนกเราไว้ได้ขนาดนี้ ฉันก็พอใจและซาบซึ้งใจมากแล้ว ในเมื่อการแข่งขันใกล้จะจบลง ก็ควรวางแผนเส้นทางข้างหน้าล่วงหน้าไว้ได้แล้วล่ะ"

ในฐานะหัวหน้า หัวหน้าหวงย่อมต้องคอยดูแลเส้นทางในอนาคตของฉินฉางอาน และไม่ใช่แค่เขาคนเดียว แต่กับทุกคนในฝ่ายแต่งเพลง หัวหน้าหวงก็ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีเสมอมา

หัวหน้าหวงอธิบายต่อ "เมื่อก่อนหลี่ชิงอีเคยมีนักร้องคู่ใจอยู่คนหนึ่ง เพลงของเขาแทบจะแต่งให้นักร้องคนนั้นร้องเป็นประจำ แต่พอนักร้องคนนั้นได้แชมป์จากรายการประกวดมาก็ลืมบุญคุณ พอหมดสัญญาก็ย้ายค่ายหนีไปทันที ของนายยังถือว่าดีกว่า อย่างน้อยก็แต่งเองร้องเอง"

หัวหน้าหวงมีความรับผิดชอบจริง ๆ และคอยช่วยฉางอานวางแผนเส้นทางพัฒนาในอนาคตมาตลอด เขาเอ่ยต่อว่า "หลังจากจบการแข่งขัน นายจะรักษาเส้นทางแต่งเองร้องเองต่อไปก็ได้ หรือจะปั้นนักร้องขึ้นมาสักสองสามคนก็ได้ นักแต่งคำร้องทำนองที่ยอดเยี่ยม มักจะมีนักร้องที่ไว้ใจได้อยู่ข้างกายเสมอ"

"ฉันคิดแบบนี้นะ พอจบการแข่งขัน นายกลับบ้านไปฉลองปีใหม่เสร็จแล้วพอกลับมา ค่อยอาศัยจังหวะที่กระแสยังอยู่ ไปลุยชาร์ตซีซันดนตรีสักตั้ง"

ฉินฉางอานสงสัย "ชาร์ตซีซันดนตรีเหรอครับ"

เรื่องนี้เขาไม่รู้จริง ๆ

หัวหน้าหวงอธิบายอย่างใจเย็น "วงการเพลงของเรามีชาร์ตอันดับทรงคุณค่าอยู่ไม่กี่ชาร์ต หนึ่งในนั้นคือชาร์ตวงการเพลงจีน ส่วนอีกชาร์ตก็คือ 'สิบสองฤดูกาลดนตรี' นายจะมองว่าเป็นสิบสองซีซันดนตรีก็ได้ คล้าย ๆ กับซีซันในเกมนั่นแหละ เพียงแต่วงการเพลงจะนับหนึ่งเดือนเป็นหนึ่งซีซัน ส่วนเกมจะเป็นสามเดือนต่อหนึ่งซีซัน"