บทที่ 109 มอบซองแดง

หลังจากประตูเหล็กปิดลงอีกครั้ง ทั้งสองคนก็สวมกอดกันแน่น

หลินจื้อหย่วนสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของเหยาเย่ว่าช่างอบอุ่นและนุ่มนวลเหลือเกิน...

เนิ่นนานผ่านไป เหยาเย่ก็ผลักหลินจื้อหย่วนออกไปพร้อมกับหอบหายใจแฮกๆ เธอทำหน้ามุ่ยพลางถลึงตาใส่หลินจื้อหย่วน แต่ในดวงตากลับแฝงไปด้วยความเปรมปรีดิ์ “คุณกะจะให้ฉันขาดใจตายเลยใช่ไหมคะ”

หลินจื้อหย่วนไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงเธอเข้ามากอดไว้อีกครั้ง “รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอคุณมาตั้งนานเลย”

เหยาเย่ใจเต้นระรัวด้วยความดีใจ “คิดถึงฉันไหมคะ”