บทที่ 133 คนเลวก็ต้องเจอคนจริง

ในความมืดมิด ดวงตาของหลินจื้อหย่วนทอประกายเยือกเย็น “ผมอยากให้ไอ้สารเลวนั่นไสหัวไปจากเก๋ออันครับ”

“ได้สิ แค่นี้เอง ง่ายจะตายไป ต่อไปนี้ฉันเจอไอ้เวรนี่ที่ไหน ฉันจะกระทืบมันให้ยับทุกครั้งเลย ดูสิว่ามันจะยังทนอยู่เก๋ออันได้อีกไหม” ชิงจื่อตอบตกลงอย่างไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย

โจวไห่ฉีกยิ้มกว้าง ตบไหล่ชิงจื่อฉาดใหญ่ “ได้ใจมากเพื่อน ยังไงก็ปล่อยไอ้เวรนี่ไปไม่ได้เด็ดขาด”

ทั้งสามคนคุยกันไปเดินกันไป ไม่นานก็มาถึงใต้ตึกที่เริ่นข่ายพักอยู่

ชิงจื่อเดินนำหน้าขึ้นบันไดไปก่อน บ้านของเริ่นข่ายอยู่ชั้นห้า ประตูเหล็กสีแดงเข้มขึ้นสนิมเขรอะ แถมยังมีกระดาษอักษรมงคลของปีที่แล้วแปะหราอยู่