บทที่ 136 งานนัดบอดครั้งใหญ่

ระหว่างที่พูดคุยกัน หลินจื้อหย่วนก็สัมผัสได้ถึงความทะเยอทะยานอันแรงกล้าในการไขว่คว้าหาความมั่งคั่งของโจวเทียน

แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายมาก ในช่วงปลายยุคแปดศูนย์ ประเทศวอดก้าขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภค สิ่งทอ สุราขาว และอาหารอย่างหนัก สินค้าพวกนี้เป็นที่ต้องการอย่างมากที่นั่น ขอแค่มีของไปขายก็จะถูกกวาดซื้อไปจนเกลี้ยงในพริบตา

ตอนนี้การค้าระหว่างประชาชนของทั้งสองประเทศใช้วิธีการแลกเปลี่ยนสินค้ากัน โดยต่างฝ่ายต่างนำสินค้าที่อีกฝ่ายขาดแคลนมาแลกเปลี่ยนกัน จึงเกิดกรณีที่โจวเทียนเล่าให้ฟังว่า กางเกงยีนส์คุณภาพต่ำห้าตัวสามารถแลกผ้าพันคอขนจิ้งจอกคุณภาพดีได้หนึ่งผืน

ต้นทุนกางเกงยีนส์ห้าตัวคือยี่สิบห้าหยวน แต่พอเอาผ้าพันคอขนจิ้งจอกมาขายต่อก็ได้เงินตั้งร้อยหยวน กำไรเกือบสามร้อยเปอร์เซ็นต์เชียวนะ นี่มันคืออัตรากำไรขั้นสุดยอดที่ท่านผู้นำคนหนึ่งเคยนิยามไว้ว่า 'กำไรมหาศาลจนสามารถเพิกเฉยต่อกฎหมายทุกข้อบนโลกได้' เลยนะเนี่ย

ผลกำไรอันมหาศาลนี้ดึงดูดให้พ่อค้าคนกลางในยุคนั้นจำนวนมากแห่กันขึ้นเหนือไปกอบโกยเงินทอง เสื้อผ้า อาหารกระป๋อง และเหล้าขาวจำนวนมหาศาลจากในประเทศถูกขนส่งเข้าไปยังประเทศวอดก้าผ่านการค้าภาคประชาชน ตอนนั้นยังมีเรื่องเล่าขานกันถึงการเอาอาหารกระป๋องไปแลกเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ