บทที่ 140 เป้าสายตา

วันที่สามสิบเอ็ดธันวาคม วันสุดท้ายของปีหนึ่งเก้าแปดแปด ณ สนามกีฬาเก๋อกัง คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมืดฟ้ามัวดิน ภาพตรงหน้าช่างยิ่งใหญ่อลังการเสียเหลือเกิน

กะคร่าวๆ น่าจะมีคนมาร่วมงานอย่างน้อยสี่ถึงห้าพันคน ซึ่งนี่ก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในสิบของพนักงานโสดทั้งหมดในเก๋อกังเท่านั้น

ในฐานะรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่พิเศษ เก๋อกังมีโรงงานและเหมืองแร่หลักหลายสิบแห่ง นอกจากนี้ยังมีโรงเรียน โรงพยาบาล ร้านค้า และบริษัทในเครืออีกหลายสิบแห่ง จำนวนพนักงานกว่าสี่แสนคนไม่ใช่แค่ตัวเลขลอยๆ แต่อย่างใด

การที่องค์กรจัดตั้งสังคมย่อยๆ ของตัวเองขึ้นมา ถือเป็นเรื่องปกติมากในยุคนั้น องค์กรขนาดใหญ่จะมีโรงเรียนอนุบาล โรงเรียน โรงพยาบาล ร้านค้าเป็นของตัวเอง เมื่อรวมกันแล้วก็เปรียบเสมือนสังคมจำลองที่พึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์

จำนวนพนักงานหนุ่มสาวที่ยังโสดในเก๋อกัง กะคร่าวๆ ก็น่าจะประมาณห้าถึงหกหมื่นคนเป็นอย่างน้อย น่าเสียดายที่สนามกีฬาเก๋อกังไม่สามารถรองรับคนได้เยอะขนาดนั้น ดังนั้นคนที่มาร่วมงานในวันนี้จึงล้วนแต่เป็นตัวแทนยอดเยี่ยมที่ถูกคัดเลือกมาจากแต่ละหน่วยงานทั้งสิ้น