บทที่ 156 จะเอาไงล่ะทีนี้

วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ในตอนค่ำ หลินจื้อหย่วนหิ้วไก่บ้านหนึ่งตัว ปลาหัวโตตัวใหญ่หนึ่งตัว ลูกแพร์แช่แข็งหนึ่งถุง และซาลาเปาถั่วเหลืองแช่แข็งอีกหนึ่งถุง ไปเคาะประตูบ้านตระกูลซู

ซูเชียนเฉิงเห็นหลินจื้อหย่วนมาเยี่ยมก็ดีใจมาก

หลินจื้อหย่วนเป็นฝ่ายชิงพูดก่อน "คุณปู่ซูครับ ผมขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่านี่ไม่ใช่ของขวัญอะไรหรอกครับ เป็นของที่ผมไปซื้อมาจากตลาดนัดในหมู่บ้านเมื่อวันก่อน เห็นคราวก่อนคุณปู่ชอบกินซาลาเปาถั่วเหลืองแช่แข็ง คราวนี้ผมก็เลยซื้อมาฝากถุงนึงครับ"

"แล้วนอกจากซาลาเปาถั่วเหลืองแล้วยังมีอะไรอีกเนี่ย" ซูเชียนเฉิงเห็นหลินจื้อหย่วนหิ้วของพะรุงพะรังไม่ได้มีแค่ถุงเดียว "เธอเพิ่งทำงานได้ไม่นาน จะมาซื้อของให้ฉันทำไม สิ้นเปลืองเงินทองเปล่าๆ"

หลินจื้อหย่วนเปิดถุงออกทีละใบ ให้ซูเชียนเฉิงดู "คุณปู่ซูดูสิครับ นี่ไก่ที่ชาวบ้านเขาเลี้ยงเอง ถุงนี้ลูกแพร์แช่แข็ง ส่วนนี่ปลาหัวโต เอาไปต้มใส่เต้าเจี้ยว เต้าหู้ วุ้นเส้น แล้วก็ผักกาดขาวนะ รับรองว่าหอมฉุยเลยครับ"