บทที่ 167 ขจัดความคลางแคลงใจ

และก็เป็นไปตามคาด หลี่เจิ้นซานรู้สึกพอใจเป็นอย่างมากที่หลินจื้อหย่วนเรียกเขาว่า 'พี่หลี่' เพราะถึงยังไงนี่ก็เป็นการพบกันครั้งแรก ถ้าไอ้หนุ่มนี่ตีสนิทจนเกินงามตั้งแต่แรก เขาคงต้องระแวงแน่ๆ

"ดีๆ นายคือจื้อหย่วนสินะ ทุกครั้งที่โทรศัพท์มา ฉันมักจะได้ยินแม่บ่นถึงนายอยู่เสมอ จนหูจะชาอยู่แล้ว ตอนนี้แม่ฉันรักนายเหมือนลูกแท้ๆ ไปแล้ว พูดตามตรงนะ ฉันแอบอิจฉานายอยู่เหมือนกัน"

นี่ถือเป็นการแสดงความต้อนรับอย่างอบอุ่นที่สุดเท่าที่หลี่เจิ้นซานจะแสดงออกได้แล้ว

หลินจื้อหย่วนยิ้มตอบ "แม่บุญธรรมดีกับผมมากจริงๆ ครับ พอผมมาถึง แกก็หาของอร่อยมาให้กินเพียบเลย"

ทุกคนพูดคุยหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ หลี่เจิ้นซานก็เชิญทั้งสามคนเข้าไปในบ้าน