บทที่ 182 รับรางวัล

เกิงเจิ้นเปียวฟังเฟิงหมิงต๋าพูดจบ สีหน้าก็เบิกบานขึ้นมาทันที "ไม่เห็นจะแปลกเลย ก็หลานเขยของซูเชียนเฉิงนี่นา อย่าว่าแต่แรงงานดีเด่นของเก๋อกังเลย ต่อให้เป็นระดับมณฑลตงไห่ หรือระดับระบบโลหะวิทยา ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา เส้นทางของเขาปูด้วยกลีบกุหลาบ ไร้อุปสรรคใดๆ อยู่แล้ว หมิงต๋า นี่เป็นโอกาสทองที่นายต้องคว้าไว้ให้ได้นะ นายทำงานอยู่เขตจิ้วผู่มาหกปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้ย้ายกลับเข้าไปทำงานในตัวเมืองสักที นั่นก็เป็นเพราะไม่มีใครคอยหนุนหลังนายไม่ใช่เหรอ"

เฟิงหมิงต๋ามีสีหน้าลำบากใจ "อาจารย์ครับ แต่หลินจื้อหย่วนคนนี้ดูเหมือนตั้งใจจะรักษาระยะห่างกับผมนะครับ คราวก่อนที่ไปกินข้าวด้วยกัน เขายังแอบไปจ่ายเงินก่อนเลย ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เลี้ยงเลยสักนิด"

"ก็เป็นเรื่องปกติแหละ ระดับตำแหน่งของนายมันต่ำเกินไปสำหรับเขาน่ะสิ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เขาไม่ได้ปฏิเสธนายอย่างชัดเจนก็ถือว่ายังมีหวัง นายก็พยายามตีสนิทเขาต่อไป แสดงความจริงใจให้เขาเห็นบ่อยๆ พอเขาเริ่มไว้ใจนาย โอกาสของนายก็จะมาถึงเองนั่นแหละ"

"อาจารย์ครับ อาจารย์นี่เฉียบขาดจริงๆ!" เฟิงหมิงต๋ายกนิ้วโป้งให้

เกิงเจิ้นเปียวถอนหายใจยาว "เฉียบขาดอะไรกัน กว่าฉันจะเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ก็สายไปเสียแล้ว สมัยหนุ่มๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่รู้จักเงยหน้ามองหาลู่ทางบ้างเลย ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าไปตั้งมากมาย"