บทที่ 184 งานประมูลราคา

ถึงแม้หลินจื้อหย่วนจะเมาจนมึนงง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับหมดสติไปเสียทีเดียว เขาเอามือยันกรอบประตูไว้ หันไปยิ้มให้พานตงเป่าจนเห็นฟันขาวสะอาด "ผู้อำนวยการพาน คุณก็มาเข้าห้องน้ำเหมือนกันเหรอครับ"

พานตงเป่าไม่พูดอะไร ยังคงจ้องมองหลินจื้อหย่วนด้วยสายตาเคียดแค้น

ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในโถงจัดเลี้ยง เขาก็เอาแต่จับตามองหลินจื้อหย่วนมาตลอด

แน่นอนว่าในฐานะผู้บริหารระดับเขา และในงานสำคัญแบบนี้ เขาจะไม่ทำอะไรผลีผลาม และไม่กล้าทำอะไรด้วย

แต่คนเรายังไงก็ต้องมีอารมณ์โกรธกันบ้าง การไม่ลงมือทำอะไรเลย ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทนเฉยๆ ได้ พอเขาเห็นหลินจื้อหย่วนเดินโซเซพุ่งตัวไปที่ห้องน้ำ เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นเดินตามไปที่หน้าห้องน้ำ และดักรอหลินจื้อหย่วนไว้พอดี