บทที่ 186 งานเลี้ยงรุ่น (1)

"หลินจื้อหย่วน เจิ้งน่ากลับมาแล้วนะ พวกเราเพื่อนร่วมชั้นเลยกะจะนัดเจอกันหน่อย วันศุกร์นี้ตอนหกโมงเย็น ที่โรงแรมการรถไฟข้างสถานีรถไฟ ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ห้ามมาสายเด็ดขาด!" เสียงของเหลียงจิ้งดังทะลุหูฟังออกมาจนแก้วหูแทบแตก สำหรับเธอแล้ว การคลอดลูกดูเหมือนจะช่วยทะลวงจุดชีพจรทั้งหมดให้โล่ง โปร่ง สบาย ตอนนี้เหลียงจิ้งกลายเป็นมนุษย์ป้าตงเป่ยเต็มตัว พูดจาเสียงดังฟังชัดโผงผางสุดๆ

เจิ้งน่าคือหัวหน้าห้องสมัยมัธยมต้นของพวกเขา สอบติดมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เสินโจวที่เมืองเอกเซิ่งเทียน

การเรียนแพทย์ใช้เวลาเรียนนานกว่ามหาวิทยาลัยทั่วไป นับๆ ดูแล้ว เจิ้งน่าน่าจะเพิ่งเรียนจบ

"วันศุกร์เหรอ ฉันมีธุระน่ะสิ!" หลินจื้อหย่วนนึกถึงเรื่องที่ต้องไปส่งซูจิ่นเรียนภาคค่ำขึ้นมาเป็นอันดับแรก

"มีธุระอะไรก็ต้องเลื่อนไปก่อน ฉันจะบอกให้นะ เจิ้งน่าเรียนจบแล้ว ได้ไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาลเถี่ยตง เป็นคุณหมอเต็มตัวแล้วนะ วันหน้าถ้าคนในครอบครัวเจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ก็ต้องพึ่งพาเธอนี่แหละ!" เหลียงจิ้งพูดอย่างมีเหตุมีผล ไม่เปิดโอกาสให้หลินจื้อหย่วนอธิบายเลยสักนิด "อีกอย่าง คราวก่อนที่ฉันจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้ลูกสาว นายก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะเลี้ยงเหล้าเพื่อนๆ ทุกคน นี่ก็เลยปีใหม่มาแล้ว นายยังเงียบกริบอยู่เลย ไม่อายบ้างหรือไง"