บทที่ 194 แก้แค้น

อ๊าก...

ค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิเดือนมีนาคมอันแสนสดชื่น ถูกทำลายด้วยเสียงร้องโหยหวนที่ดังก้องไปทั่วผืนฟ้า ทำเอาอีกาที่เกาะอยู่ตามกิ่งไม้ตกใจกระพือปีกบินหนีไปไกล

ไอ้เด็กกางเกงขาม้าเอามือกุมใบหน้า ลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น การฟาดเมื่อครู่นี้ทำให้กระดูกสันจมูกของมันหักสะบั้น

เห็นได้ชัดว่าหลินจื้อหย่วนเป็นพวกคนจริงไม่พูดเยอะ หลังจากโจมตีได้ผลในครั้งแรก เขาก็ก้าวฉับๆ ไปข้างหน้า พร้อมกับตวัดแม่กุญแจคล้องโซ่ในมือออกไปอีกครั้ง

จางเผิงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบยกไม้กระบองในมือขึ้นมากันไว้ แต่เขากลับลืมไปว่าแม่กุญแจคล้องโซ่นั้นเป็นแบบสายอ่อน หลังจากสายเหล็กพันรอบไม้กระบองไปหนึ่งรอบ ตัวแม่กุญแจก็ยังคงฟาดเข้าที่หน้าผากของจางเผิงอย่างจัง