บทที่ 212 อั่งเปาของเถ้าแก่หวง

ประตูรถด้านหลังฝั่งซ้ายเปิดออก หลินจื้อหย่วนขึ้นไปนั่งเคียงข้างโกวเต๋อส่วย ผู้ชายร่างเตี้ยอ้วนที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับหันหน้ากลับมา หัวเราะร่วนพร้อมกับพูดด้วยสำเนียงจีนกลางปนสำเนียงฮ่องกงว่า "ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับหัวหน้าหลิน ผมหวงเย่าฟา จากโรงงานฮาร์ดแวร์หงกวงแห่งเยว่ตง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" หวงเย่าฟาเอี้ยวตัวมาอย่างงุ่มง่าม ยื่นมือออกมาจับกับหลินจื้อหย่วนอย่างกระตือรือร้น

"สวัสดีครับเถ้าแก่หวง" หลินจื้อหย่วนรู้ทันทีว่า โกวเต๋อส่วยต้องเป็นคนบอกข้อมูลของเขาให้เถ้าแก่หวงฟังแน่ๆ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะเรียกชื่อเขาถูกตั้งแต่แรกพบได้อย่างไร

หวงเย่าฟาเป็นนักธุรกิจตัวยง ก่อนจะอ้าปากพูดต้องมีรอยยิ้มนำมาก่อน ตลอดทางมีแต่เสียงของเขาดังเจื้อยแจ้ว "หัวหน้าหลินยังหนุ่มยังแน่นแถมมีความสามารถ หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ถ้าไปอยู่ที่เยว่ตงบ้านผม สาวๆ คงรุมรักตายเลย รองผู้อำนวยการโกวครับ คุณมีลูกน้องเก่งๆ แบบหัวหน้าหลินนี่ ช่างโชคดีจริงๆ เลยนะครับ"

บนใบหน้าของโกวเต๋อส่วยปรากฏรอยยิ้มบางๆ "เถ้าแก่หวง คุณคงยังไม่รู้ล่ะสิ หัวหน้าหลินน่ะเป็นรองหัวหน้าโรงงานที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของเก๋อกังเลยนะ คำว่ายังหนุ่มยังแน่นแถมมีความสามารถ ใช้กับเขาน่ะเหมาะสมที่สุดแล้วล่ะ"

หวงเย่าฟาร้องอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุดปาก รถซานตาน่าแล่นออกจากเขตโรงงานเก๋อกังอย่างรวดเร็ว วิ่งไปตามถนนเจี้ยนกั๋ว ผ่านสะพานซานข่ง เข้าสู่เขตเถี่ยซี