บทที่ 217 ตัดสินแพ้ชนะในศึกเดียว

รถกระบะดัมพ์ขนาดหนึ่งตันที่เก่าและทรุดโทรมคันนี้มีอายุการใช้งานมานานแล้ว เมื่อขับเคลื่อนไปบนพื้นดินในคืนฤดูใบไม้ผลิ ตัวรถก็ส่งเสียงดังกุกกัก ราวกับจะหลุดเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ

พี่เถี่ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายวันเกือบจะทำให้เขาเป็นบ้า "ตามไป ตามพวกมันไป!"

ถึงอย่างไร สี่ล้อก็ย่อมเร็วกว่าสองล้อ แม้จะเป็นสี่ล้อที่เก่าและพังแค่ไหนก็ตาม

ไม่นาน พี่เถี่ยก็ไล่ตามสองคนที่รั้งท้ายทัน

"จอดรถ!" เขาผลักประตูรถอย่างแรง ประตูที่ทนรับแรงกระแทกไม่ไหวหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังโครม พี่เถี่ยไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น เขาถือมีดสปาร์ตาแกว่งไปมา ร้องคำรามแล้วกระโดดลงจากรถ พุ่งตรงไปยังสองคนที่กำลังหวาดกลัวจนสติแตก