บทที่ 225 รอดตัวหวุดหวิด

ตอนนี้เป็นช่วงเดือนพฤษภาคมแล้ว อากาศเริ่มอบอุ่น อู่เสี่ยวชิงสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางๆ และทับด้วยผ้ากันเปื้อนด้านนอก มือของพานกั๋วหลงเลื้อยเข้าไปใต้ชายเสื้อราวกับงูพิษที่ลื่นไหล

อู่เสี่ยวชิงสะดุ้งสุดตัว ผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณเอวพลันขนลุกซู่ คำเตือนของหลินจื้อหย่วนดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง ไม่รู้ว่าอู่เสี่ยวชิงไปเอาเรี่ยวแรงและความกล้ามาจากไหน เธอกระแทกตัวไปด้านหลังอย่างแรง พานกั๋วหลงที่กำลังชะล่าใจ ไม่คิดว่าน้องสะใภ้ที่มักจะอ่อนแอและหัวอ่อนมาตลอดจะกล้าต่อต้าน เขาจึงถูกกระแทกจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หลังจากอู่เสี่ยวชิงดิ้นหลุดจากพานกั๋วหลง เธอก็พุ่งตัวไปข้างหน้า คว้ามีดอีโต้บนเขียงมากำไว้แน่นด้วยสองมือ หันขวับกลับมาและชี้มีดไปทางพานกั๋วหลง "ยะ... อย่าเข้ามานะ!"

พานกั๋วหลงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะอย่างชั่วร้าย "กล้าฟันเหรอ มาสิๆ หัวกูอยู่นี่ ฟันเลย"

พานกั๋วหลงยื่นหัวเข้าไปใกล้ราวกับอันธพาล อู่เสี่ยวชิงจะไปกล้าฟันคนจริงๆ ได้อย่างไร เธอตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง สองมือแทบจะจับมีดไว้ไม่อยู่แล้ว