บทที่ 230 คนตายเพราะเงิน

ตลอดการกินอาหาร พานกั๋วฟู่ไม่ได้ดื่มเหล้าเลยสักอึก แต่กลับเหมือนดื่มเหล้าขาวดีกรีแรงเข้าไปเป็นชั่ง หัวปวดวิงเวียน มึนงงไปหมด ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำอะไรหรือพูดอะไรออกไปบ้าง

จนกระทั่งตอนแยกย้ายกัน ลินดาทำท่าทางเหมือนกำลังโทรศัพท์ ยิ้มหวานแล้วพูดว่า "คุณพานคะ มีเวลาว่างก็โทรหาฉันบ้างนะคะ เราจะได้ติดต่อกันบ่อยๆ"

พานกั๋วฟู่ตั้งใจจะไปจ่ายเงิน แต่พนักงานกลับบอกว่าคุณลินดาจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้ทำให้พานกั๋วฟู่ถึงกับทอดถอนใจ ดูคนอื่นเขาสิ ทั้งสวย ทั้งรวย แถมยังให้เกียรติเขาอีก นี่เขาแต่งงานเร็วเกินไปหรือเปล่านะ

พานกั๋วฟู่ใช้ชีวิตราวกับคนครึ่งหลับครึ่งตื่นไปทั้งวัน จากนั้นก็เดินกลับไปที่บ้านพ่อแม่

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เลิกงานแล้วอู่เสี่ยวชิงถึงได้ยืนกรานไม่ยอมกลับมาที่บ้านพ่อแม่อีกเลย ตอนนี้พานกั๋วฟู่จึงต้องกลับมากินข้าวเย็นที่นี่คนเดียว จากนั้นค่อยปั่นจักรยานกลับไปที่เป่ยโกว