บทที่ 233 ต้องหลงกลแน่

พานกั๋วหลงเองก็เริ่มสับสนงุนงงเช่นกัน

เขาไม่สามารถฟันธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนตรงหน้าพวกนี้เป็นสิบแปดมงกุฎหรือไม่ ทั้งหมดเป็นเพียงการวิเคราะห์จากสัญชาตญาณและประสบการณ์ของเขาเท่านั้น

แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ ผู้หญิงที่ชื่อลินดากับผู้ชายอ้วนที่เพิ่งเดินเข้ามานั้นต่างก็มีท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจสุดๆ ดูยังไงก็ไม่เหมือนพวกหลอกลวงต้มตุ๋นที่เขาจินตนาการไว้เลย แถมสองคนนี้ยังแต่งตัวหรูหราดูมีราศี พออ้าปากพูดก็มีสำเนียงแบบชาวเยว่ตงชัดเจน ทำเอาพานกั๋วหลงถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

เถ้าแก่เฉินโยนกระเป๋าถือในมือลงบนโต๊ะ ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียวแล้วก็เดินจากไป "คืนเงินให้พวกเขาไปซะ ต่อไปก็คอยระวังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก บริษัทหงต๋าของเราไม่ใช่คณะละครสัตว์เร่ร่อนนะเว้ย จะต้อนรับลูกค้าสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้"

"ค่ะเถ้าแก่ ฉันผิดไปแล้วค่ะ" ลินดาก้มหัวโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้กับแผ่นหลังของเถ้าแก่เฉินที่เดินจากไป