บทที่ 254 กระโดดตึก

เจิ้งเย่าจงกลับจากคณะกรรมการพรรคประจำเมืองมายังสถานีตำรวจ ก็เป็นระยะทางห้าสิบเมตรเช่นเดิม แต่ครั้งนี้เจิ้งเย่าจงเดินกลับมาอย่างสบายใจ ถึงขั้นมีความรู้สึกอยากจะร้องเพลงสักเพลงเสียด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าแค่คิดเฉยๆ

ขืนผู้กำกับการสถานีตำรวจเก๋ออันมาร้องเพลงอยู่ข้างถนนตอนดึกดื่นค่อนคืน มีหวังคนรู้เข้าคงหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่

พอเจิ้งเย่าจงกลับถึงสถานีตำรวจ เขาก็รีบสั่งการอย่างเด็ดขาดและรวดเร็วเพื่อให้ดำเนินงานในขั้นต่อไปทันที แน่นอนว่าต้องตามจับคนร้ายที่ยังหลบหนีอยู่ต่อไป แต่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็รู้ดีแก่ใจว่าการจะจับคนพวกนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะไม่ว่าจะเป็นเถ้าแก่เฉินหรือลินดา ข้อมูลระบุตัวตนของพวกเขามีแนวโน้มว่าจะเป็นของปลอมทั้งหมด มีเพียงเว่ยเหลาหู่คนเดียวที่สามารถยืนยันตัวตนได้แน่ชัด ทว่าด้วยเทคโนโลยีของทางตำรวจในตอนนี้ โอกาสที่จะตามหาเขาเจอท่ามกลางผู้คนมากมายมหาศาลนั้นมีน้อยมาก

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญอีกต่อไป การตามจับคนร้ายที่หลบหนีเป็นเพียงท่าทีที่ทางสถานีตำรวจพึงมีเท่านั้น งานหลักในตอนนี้คือการรีบเข้าไปปลอบขวัญและจัดการกับความรู้สึกของชาวบ้านที่ถูกหลอก เมื่อมีเงินอยู่ในมือแล้ว งานนี้ก็ไม่น่ายากเกินไปนัก