บทที่ 264 ชีวิตล่องลอยดั่งความฝัน

"จื้อหย่วน อย่าเลย คุณปู่ต้องด่าฉันตายแน่ๆ..." ท่ามกลางความเคลิบเคลิ้มหลงใหล ซูจิ่นยังคงรักษาสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายเอาไว้ได้ เธอจับมือของหลินจื้อหย่วนไว้อย่างอ่อนแรง น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าทะนุถนอมและน่าสงสาร

หลินจื้อหย่วนใช้ความตั้งใจทั้งหมดที่มีข่มกลั้นความปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน "ตกลง!"

ท้ายที่สุดแล้วยุคสมัยนี้ก็ยังถือว่าหัวโบราณอยู่มาก โดยเฉพาะตระกูลซูที่มีการอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด ถ้าซูจิ่นมีอะไรกับหลินจื้อหย่วนก่อนแต่งงาน คาดว่าตาเฒ่าซูคงไม่มีทางละเว้นหลินจื้อหย่วนแน่

ซูจิ่นซาบซึ้งใจมาก เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น จุมพิตหลินจื้อหย่วนเบาๆ "ขอบคุณนะจื้อหย่วน รอให้เราแต่งงานกันก่อน ฉันจะมอบทุกอย่างให้คุณเลย"

หลินจื้อหย่วนไม่ได้พูดอะไร เขายื่นมือไปลูบไล้เส้นผมยาวสลวยดุจแพรไหมของซูจิ่น ทั้งสองคนอิงแอบกันอยู่อย่างเงียบๆ แบบนั้น