บทที่ 273 ลมพัดหวนคืนเหนือ (4)

เอ้อร์หลวี่สังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของหลินจื้อหย่วน จึงพูดขึ้นมาก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากถาม "เมื่อสองปีก่อน ผมไปเป็นบอดี้การ์ดให้เถ้าแก่คนหนึ่งจากในประเทศ ไปที่มอสโก บังเอิญจริงๆ ที่ลูกพี่คนนี้กำลังถูกพวกคนเมาขี้เมาหาเรื่อง พวกคนเมามีคนพกมีดมาด้วย เลยแทงเข้าที่ท้องของลูกพี่คนนี้ไปหนึ่งแผล เป็นผมเองที่ลงมือซัดพวกคนเมาจนหมอบ แล้วพาลูกพี่ไปส่งโรงพยาบาล ก็ถือว่าได้ช่วยชีวิตเขาไว้ล่ะมั้ง"

เอ้อร์หลวี่สูบบุหรี่ไปอึกหนึ่ง แล้วพูดต่อ "ใครจะไปคิดล่ะว่าลูกพี่คนนี้จะชื่นชอบกังฟูของพวกเราเป็นพิเศษ แถมยังเป็นคนมีคุณธรรมน้ำมิตร ผมช่วยชีวิตเขาไว้ เขาเลยซาบซึ้งใจมาก ตอนอยู่โรงพยาบาลก็ดึงมือผมไว้ ดึงดันจะเลียนแบบการสาบานในสวนท้อ ดึงดันจะร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับผมให้ได้"

เอ้อร์หลวี่ยิ้มอย่างขวยเขินเล็กน้อย "ก็เลยกลายเป็นว่าผมมีพี่ชายเป็นชาวหมีขาวเพิ่มมาอีกคนอย่างงงๆ จะว่าไป ลูกพี่คนนี้ก็ดีกับผมมากจริงๆ นะ ทุกครั้งที่ผมไปมอสโก เขาจะต้องเลี้ยงข้าวผมตลอด"

หลินจื้อหย่วนพอมองออกแล้วว่า เอ้อร์หลวี่เป็นพวกหน้าเย็นชาแต่ใจดีอย่างเห็นได้ชัด ตอนอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ เขาแทบจะไม่พูดอะไรเลย แต่ตอนนี้ในห้องมีแค่พวกเขาสองคน คำพูดของเขาก็เยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"พี่รอง ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าลูกพี่ของพี่ทำงานอยู่ธนาคารอะไร ดำรงตำแหน่งอะไรครับ"