บทที่ 289 ผมยอดเยี่ยมกว่า

หยางจือหลานหว่านล้อมอยู่นาน ในที่สุดก็ทำให้โจวป๋อเฮ่อมีความมั่นใจที่จะตามจีบซูจิ่นต่อไปได้สำเร็จ เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าหลินจื้อหย่วนกินมื้อค่ำเสร็จแล้ว และตอนนี้กำลังเล่าประสบการณ์การไปเยือนแดนเหนือให้ซูเชียนเฉิงฟัง

"คุณปู่ซูครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยอ่านนิยายเกี่ยวกับการปฏิวัติเดือนตุลาคม อย่างเรื่องวีรบุรุษเหล็กกล้า ผมเลยมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับประเทศนั้นนิดหน่อยครับ พอดีกับที่เพื่อนผมจะไปทำธุรกิจที่แดนเหนือ ผมก็เลยตามไปเปิดหูเปิดตาด้วย ถือซะว่าเป็นการเติมเต็มความปรารถนาอย่างหนึ่งครับ" แน่นอนว่าหลินจื้อหย่วนบอกซูเชียนเฉิงไม่ได้ว่าเขาไปแดนเหนือเพื่อกอบโกยผลประโยชน์จากพวกหมีขาว เลยทำได้แค่หาเหตุผลที่ฟังดูดีแบบนี้มาอ้าง

ซูเชียนเฉิงพยักหน้า "ถึงแม้ประเทศเรากับหมีขาวจะเคยมีความขัดแย้งกันอย่างหนัก แต่ผลงานทางประวัติศาสตร์ของพวกเขาก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจลบล้างได้ คิดถึงสมัยก่อน ช่วงยุคห้าศูนย์ ฉันไปเรียนรู้เรื่องการบริหารจัดการองค์กรที่แดนเหนือ อาศัยอยู่ที่มอสโกตั้งหนึ่งปีเต็ม ฮ่าๆ กินขนมปังดาลีบา ดื่มซุปบอร์ช จนสุดท้ายพวกเราพากันคิดถึงบ้านไปหมด"

หลินจื้อหย่วนรู้ใจซูเชียนเฉิงดีเกินไป เพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถปลุกความทรงจำอันงดงามในอดีตของชายชราขึ้นมาได้

ซูเซิ่งนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ ด้วยความกระสับกระส่าย หลังจากผ่านเรื่องราวในวันนี้ เขาก็เริ่มสงสัยอย่างหนักว่า ตัวเขากับภรรยาจะสามารถจับลูกสาวแต่งงานกับโจวป๋อเฮ่อได้สำเร็จหรือไม่ ดูจากท่าทีของพ่อแล้ว ไอ้หนุ่มแซ่หลินนี่ถูกใจท่านมากเลยทีเดียว