บทที่ 303 ร่วมมือ

หลินจื้อหย่วนส่ายหน้าอีกครั้ง "พี่เซี่ย เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นครับ เมื่อเทียบกับวลาดิวอสต็อกแล้ว เขตอุตสาหกรรมใหญ่เหล่านี้สามารถแก้ปัญหาสินค้าขาดแคลนได้ก็จริง แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างปัญหาใหญ่เรื่องระยะทางขนส่งที่ไกลเกินไปขึ้นมาแทน ในทางภูมิศาสตร์ เขตอุตสาหกรรมใหญ่สามในห้าแห่งนี้อยู่ในยุโรป ถ้าอยากจะขนส่งเครื่องจักรมือสองที่รับซื้อมากลับประเทศ ก็ทำได้แค่ผ่านเส้นทางรถไฟสายระหว่างประเทศเยี่ยนจิงถึงมอสโกเท่านั้น..."

หลินจื้อหย่วนลากเส้นยาวหนึ่งเส้น

คราวนี้เซี่ยจื้อเหวินและโจวไห่ต่างก็เข้าใจแล้ว ลำพังแค่เส้นทางรถไฟจากเยี่ยนจิงถึงมอสโกก็ยาวถึงเจ็ดพันเจ็ดร้อยกิโลเมตรแล้ว ด้วยความเร็วของรถไฟในปัจจุบันต้องวิ่งถึงห้าวันห้าคืน แถมศักยภาพการขนส่งทางรถไฟในตอนนี้ก็ยังไม่เพียงพอ การขนส่งจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดจริงๆ

หลินจื้อหย่วนเงยหน้าขึ้นจ้องมองเซี่ยจื้อเหวิน "พี่เซี่ย ตอนนี้พี่เข้าใจหรือยังครับว่าการทำธุรกิจนี้มันยากลำบากขนาดไหน นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนคนเดียวจะทำได้เลย ถ้าอยากจะทำธุรกิจนี้จริงๆ ทุกคนต้องร่วมมือร่วมใจกัน ต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องการรับซื้ออุปกรณ์โดยเฉพาะ มีคนคอยแก้ปัญหาเรื่องการขนส่งทางรถไฟโดยเฉพาะ แล้วก็ต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องการขายในประเทศโดยเฉพาะ นี่มันคือโปรเจกต์ที่ใหญ่มาก ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล..."

หลินจื้อหย่วนลากเสียงยาว "แน่นอนครับ ถ้าทำสำเร็จ กำไรที่จะได้ก็มหาศาลมากเช่นกัน"