บทที่ 312 กวาดหิมะ

หกโมงสี่สิบนาทีของเช้าวันรุ่งขึ้น หลินจื้อหย่วนก็พาซูจิ่นออกจากไถติงไปทำงาน สาเหตุที่ออกเช้าขนาดนี้ ก็เพราะกังวลว่าถนนหลังหิมะตกจะรถติด

ถนนสายใหญ่ที่ถูกรถบดทับมาทั้งคืน ตอนนี้ลื่นเป็นมันปลาบราวกับกระจก ขบวนจักรยานที่ต่อแถวยาวเหยียดมืดฟ้ามัวดินอยู่สองข้างทาง ปรากฏตัวเร็วกว่าปกติถึงครึ่งชั่วโมง

ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือล้วนมีประสบการณ์อันโชกโชนในการรับมือกับความหนาวเหน็บ พวกเขารู้ดีว่าถนนหลังหิมะตกนั้นเดินทางลำบาก จึงพากันออกจากบ้านก่อนเวลา

บนถนนมีรถยนต์ไม่มากนัก แต่หลินจื้อหย่วนก็ยังคงขับรถด้วยความระมัดระวังอย่างมาก ระยะทางที่ปกติใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที วันนี้เขากลับใช้เวลาขับถึงสี่สิบนาที

รถลาด้าไม่ได้ขับเข้าไปในโรงงานรีดร้อนโดยตรง แต่จอดอยู่ริมถนนห่างจากประตูโรงงานไปประมาณสองร้อยเมตร