บทที่ 356 ตลาดใหญ่เสินโจวเฉิง

เซี่ยจื้อเหวินเดินทางจากเหมาสยงกลับมายังเยียนจิง ทันทีที่ลงจากเครื่องบินเขาก็โทรศัพท์หาหลินจื้อหย่วน หลินจื้อหย่วนเพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล จึงได้มาพบหน้าเขาสักหน่อย

การกลับมาเยียนจิงของเซี่ยจื้อเหวินในครั้งนี้ จุดประสงค์หลักคือการดึงดูดการลงทุน ตลาดใหญ่เสินโจวเฉิงในมั่วเฉิงตกแต่งภายในใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว และใกล้จะเปิดกิจการ กลุ่มพ่อค้าคนกลางชาวเยียนจิงรอบตัวเซี่ยจื้อเหวินต่างก็พากันเข้าไปจับจองพื้นที่ในตลาดใหญ่เสินโจวเฉิงกันเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังมีแผงลอยว่างอยู่อีกไม่น้อย จึงมีความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องหาพ่อค้าแม่ค้ารายอื่นเข้ามาจับจองพื้นที่เพิ่ม

เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนชื่อเจิ้งคังซิ่วอาศัยเส้นสายอื่นติดต่อมาหาเซี่ยจื้อเหวิน เพื่อแสดงความจำนงอย่างอ้อมๆ ว่าอยากจะเข้าไปเปิดร้านในตลาดใหญ่เสินโจวเฉิง

เจิ้งคังซิ่วคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งรองเท้าเหวินโจว

ตั้งแต่ช่วงยุคแปดศูนย์เป็นต้นมา กลุ่มคนเหวินโจวที่อดทนและสู้งานหนักได้เริ่มออกเดินทางบนเส้นทางแห่งการสร้างธุรกิจ พวกเขาจับจ้องเป้าหมายไปที่ธุรกิจรองเท้า หลังจากต่อสู้ดิ้นรนอยู่หลายปี รองเท้าเหวินโจวก็อาศัยข้อได้เปรียบด้านราคาที่ถูกแสนถูกกระจายความนิยมไปทั่วประเทศ แต่ในขณะเดียวกัน รองเท้าเหวินโจวก็มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วประเทศในเรื่องคุณภาพที่ย่ำแย่เช่นกัน วันที่แปดเดือนสิงหาคมปี 1987 ณ จัตุรัสอู่หลินใจกลางเมืองเฉียนถัง รองเท้าหนังด้อยคุณภาพที่ผลิตจากเหวินโจวกว่าห้าพันคู่ถูกเผาทำลาย รองเท้าเหวินโจวตกอยู่ในสภาวะถูกต้อนให้จนมุม ถูกผู้บริโภคทั่วประเทศคว่ำบาตร ราวกับว่ารองเท้าเหวินโจวถูกตีจนตกลงไปในจุดต่ำสุดแล้ว