บทที่ 385 มองออกแต่ไม่พูด

ในเวลานี้ทางด่วนภายในประเทศยังไม่ได้เข้าสู่ยุคการก่อสร้างอย่างเต็มรูปแบบ หลินจื้อหย่วนจึงต้องขับรถไปตามทางหลวงแผ่นดิน สภาพถนนอยู่ในระดับปานกลาง ความเร็วก็เลยเพิ่มขึ้นไม่ได้มากนัก

โชคดีที่วันที่เขาออกเดินทางจากเกาะฉยงคือช่วงกลางเดือนมกราคม ห่างจากวันส่งท้ายปีเก่าในวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ถึงหนึ่งเดือนเต็ม เขาจึงไม่ได้รีบร้อนอะไร ขับรถไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ ทุกครั้งที่ขับผ่านสถานที่ใด หากพบว่ามีทิวทัศน์สวยงามหรืออาหารอร่อย ก็จะแวะพักสักหนึ่งถึงสองวัน เพื่อท่องเที่ยวชมเมืองนั้นๆ

ในชาติก่อน หลังจากที่หลินจื้อหย่วนมีอิสรภาพทางการเงิน เขาก็เคยมีประสบการณ์ขับรถเที่ยวเองคล้ายๆ แบบนี้เหมือนกัน แต่ทว่านั่นมันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากเข้าสู่ศตวรรษใหม่ไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ หลินจื้อหย่วนจึงมีประสบการณ์ท่องเที่ยวอย่างเต็มเปี่ยม และตลอดการเดินทางนี้ ก็มีหลายสถานที่ที่เขาเคยไปเยือนมาแล้วในชาติก่อน เมื่อเทียบกับการขับรถเที่ยวในชาตินั้น ประสบการณ์การท่องเที่ยวในครั้งนี้ ถือว่าครอบคลุมและเข้าถึงแก่นแท้ได้มากกว่า

เพราะอย่างไรเสีย ดินแดนเสินโจวในปีหนึ่งเก้าเก้าเอ็ดนั้น ตลาดการท่องเที่ยวยังไม่ได้ถูกพัฒนาจนเกินพอดี ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็สามารถสัมผัสได้ถึงเอกลักษณ์ท้องถิ่นแบบดั้งเดิมได้อย่างแท้จริง