บทที่ 389 พิพิธภัณฑ์เก๋อกัง

ฮือๆๆ...

ซูจิ่นถือผ้าขนหนูที่ยังคงขาวสะอาดสะอ้านไว้ในมือ ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดเสียใจ

หลินจื้อหย่วนทำได้เพียงปลอบโยนเธออย่างใจเย็น "เสี่ยวจิ่น ก่อนหน้านี้คุณเรียนเต้นมา ต้องออกกำลังกายหนัก เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกตินะ ผมเชื่อว่าคุณเป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน"

ด้วยประสบการณ์ของหลินจื้อหย่วน เขาสามารถตัดสินได้เลยว่าซูจิ่นยังไม่เคยผ่านเรื่องพรรค์นี้มาอย่างแน่นอน ทั้งความเงอะงะ ความหวาดกลัว และทุกปฏิกิริยาตอบสนองเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี

"จริงเหรอ คุณเชื่อฉันจริงๆ ใช่ไหม" ซูจิ่นเงยหน้าขึ้นพร้อมกับดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา