บทที่ 393 ฉลองปีใหม่

หลินจื้อหย่วนยุ่งวุ่นวายอยู่ทุกวัน ทางด้านซูเชียนเฉิงเองก็ไม่ได้อยู่ว่างเช่นกัน หลังจากข่าวการกลับมาเก๋ออันของเขาแพร่สะพัดออกไป บรรดาลูกน้องเก่าในอดีตต่างก็พากันแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนถึงที่บ้าน

บ้านตระกูลซูกลับมามีภาพบรรยากาศแขกเหรื่อเต็มบ้านอีกครั้ง เมื่อเทียบกับความเงียบเหงาตอนอยู่ที่โรงพยาบาลสามศูนย์หนึ่งแล้ว เห็นได้ชัดว่าซูเชียนเฉิงชอบวันเวลาที่มีแต่การต้อนรับขับสู้ วุ่นวายทว่าเติมเต็มจิตใจเช่นนี้มากกว่า

เนื่องจากแต่ละวันต้องพบปะผู้คนมากมาย ทักษะการพูดของซูเชียนเฉิงจึงฟื้นฟูได้เร็วมาก แม้ว่าจะยังเหมือนเด็กที่ทำได้เพียงเปล่งเสียงออกมาทีละคำ แต่เขาก็สามารถพูดคำต่างๆ ได้มากขึ้นแล้ว อย่างเช่นคำว่า กิน ดื่ม นั่ง ชา ซึ่งเป็นคำศัพท์ที่ใช้บ่อยที่สุด

ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านี้ ในที่สุดเทศกาลตรุษจีนปีหนึ่งเก้าเก้าเอ็ดก็มาถึง

วันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ วันส่งท้ายปีเก่า