บทที่ 406 จุดเริ่มต้นของฝันร้าย

วันรุ่งขึ้น อู่เสี่ยวเถียนยังคงปั่นจักรยานไปทำงานที่โรงงานตะกรันแร่ตามปกติ เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าตลอดครึ่งวันมานี้ เขาดูซึมเศร้าไร้ชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก

อารมณ์ความรู้สึกของอู่เสี่ยวเถียนตกอยู่ในสายตาของพี่เถี่ยทั้งหมด ตอนพักกินข้าวเที่ยง พี่เถี่ยจึงแสร้งทำเป็นเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก "เสี่ยวเถียน เอ็งกับแม่สาวลี่ลี่คนนั้นคบหากันเป็นยังไงบ้างล่ะ"

ตอนนี้สิ่งที่อู่เสี่ยวเถียนต้องการมากที่สุดก็คือใครสักคนที่คอยรับฟังเขาระบายความในใจ เขาถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง "พี่เถี่ย อย่าพูดถึงเลยครับ เรื่องระหว่างผมกับลี่ลี่น่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ลี่ลี่ไม่ใช่คนเก๋ออัน ทุกเดือนเธอต้องจ่ายค่าเช่าบ้านตั้งห้าสิบหยวน บวกกับค่ากิน ค่าซื้อของจิปาถะ เงินเดือนของผมเดือนนึงมีแค่หนึ่งร้อยยี่สิบหกหยวน เงินแค่นี้ไม่พอให้คนสองคนใช้จ่ายเลยสักนิดครับ"

ตั้งแต่อู่เสี่ยวเถียนตกลงคบเป็นแฟนกับลี่ลี่ เขาก็ไม่อยากให้ลี่ลี่กลับไปทำงานที่ร้านร้องเพลงอีกต่อไปแล้ว ต่อให้เขาจะเป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนต่อโลกแค่ไหน เขาก็ไม่เต็มใจที่จะเห็นแฟนสาวของตัวเองสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นไปนั่งดื่มเหล้าพูดคุยเอาใจผู้ชายแปลกหน้า แล้วปล่อยให้คนพวกนั้นคอยลวนลามหาเศษหาเลยหรอก

แม้จะรู้ดีว่ารายได้ของลี่ลี่จะทิ้งห่างเขาแบบไม่เห็นฝุ่นเลยก็ตามที