บทที่ 410 ลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ในเมื่อบริษัทจวี้สือไม่ใช่ของส่วนรวม ถ้าอย่างนั้นต่อให้แต่ละวันเขาจะเขียนตั๋วเปล่าเพิ่มขึ้นมาอีกสักไม่กี่ใบ ก็ไม่เป็นการทำลายผลประโยชน์ของส่วนรวมแต่อย่างใด

แต่อู่เสี่ยวเถียนแม้จะคิดตกแล้ว ทว่าก็ยังรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี "แต่ถ้าผมทำแบบนี้ มันไม่เป็นการทำลายผลประโยชน์ของบริษัทจวี้สือหรอกเหรอครับ"

เหลาโหย่วเถียวชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ข้อแรก เอ็งไม่ใช่พนักงานของบริษัทจวี้สือ ข้อสอง ผู้จัดการของบริษัทจวี้สือก็คือพี่เถี่ย ขนาดพี่เถี่ยเองยังเต็มใจ แล้วเอ็งจะมาทำตัวเป็นเปาบุ้นจิ้นผู้เที่ยงธรรมอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ"

ในจังหวะที่อู่เสี่ยวเถียนกำลังก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นั้น เอ้อร์ไหลจื่อก็เริ่มหมดความอดทน จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปบีบคอของอู่เสี่ยวเถียนทันที "แม่งเอ๊ย ทำไมคุยกับเอ็งมันถึงได้เข้าใจยากเย็นนักวะ ถ้าไม่ยอมทำตามที่พวกเราสองคนพี่น้องบอกก็ได้นะ งั้นก็เอาเงินมาคืนเดี๋ยวนี้เลย"

บนใบหน้าของอู่เสี่ยวเถียนฉายแววหวาดกลัวออกมา เหลาโหย่วเถียวจึงรีบพูดสำทับขึ้นมาอีกประโยคทันที "น้องเสี่ยวเถียน ถ้าเอ็งไม่คืนเงิน ข้าจะเอาเรื่องที่แฟนเอ็งเป็นสาวนั่งดริ้งก์ในร้านร้องเพลงไปบอกที่บ้านเอ็งซะเลย"