บทที่ 420 ปล่อยพวกมันไป

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ดูแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย ผู้ชายคนหนึ่งหรี่ตามอง ปากส่งเสียงกรนออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ทว่าในร่องตากลับทอประกายเย็นเยียบวูบวาบ

สายตาที่แหลมคมราวกับเหล็กหมาดของหวังฮุย กวาดมองผ่านร่างของสงหน้าดำ ฉางเหมา และเสี่ยวเฮยไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ก่อนจะหยุดชะงักลงที่เอวด้านหลังของฉางเหมา

แม้ว่าท่อนบนของฉางเหมาจะสวมเสื้อยืดตัวโคร่ง แต่จากการประเมินด้วยประสบการณ์ของหวังฮุย เพียงมองปราดเดียวเขาก็ดูออกทันทีว่าที่เอวด้านหลังของมันเหน็บอาวุธเอาไว้ และเมื่อดูจากรูปทรงแล้วมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นปืนพก

ในจังหวะที่ทั้งสามคนกำลังช่วยกันออกแรงยกร่างของหลินจื้อหย่วนขึ้น หวังฮุยก็ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเงียบเชียบ พุ่งตัวปราดเปรียวราวกับแมวป่าเข้าไปประชิดด้านหลังของฉางเหมา เพียงยื่นมือออกไปคว้า เขาก็ดึงปืนพกกระบอกนั้นมาอยู่ในมือได้สำเร็จ

พอหวังฮุยได้ปืนมา เขาก็รีบก้าวถอยหลังไปหลายก้าวทันที ยืนคุมเชิงอยู่ที่มุมห้องวีไอพีพร้อมกับยกปืนขึ้นเล็ง แววตาเย็นชา น้ำเสียงเรียบนิ่ง และมือที่ถือปืนนั้นมั่นคงดั่งขุนเขา "อย่าขยับ ค่อยๆ วางคนลงช้าๆ แล้วเอามือกุมหัว นั่งยองๆ ลงกับพื้นซะ"