บทที่ 92 เปิดประมูลสาธารณะ

สำหรับคำถามของจางหนานฟาง ป๋ายซู่กวงได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว "ท่านประธานจางครับ พวกเราไม่มีประสบการณ์ในการเจรจากับนักธุรกิจต่างชาติจริงๆ ครับ แต่สายการผลิตทั้งหมดของโรงงานเหล็กฮู่กังล้วนนำเข้ามาจากประเทศตงซาง ผมเลยตั้งใจว่าจะไปขอคำปรึกษาจากบริษัทพี่บริษัทน้องครับ ช่วงที่ผ่านมาผมได้ติดต่อกับบุคลากรหลักของฮู่กังที่เคยเจรจากับประเทศตงซางในตอนนั้นแล้ว หากจำเป็น ผมอยากจะเชิญพวกเขาสักสองสามท่านมาที่เก๋ออัน เพื่อขอให้พวกเขาช่วยชี้แนะพวกเราครับ"

จางหนานฟางพยักหน้ารับ "ดูเหมือนซู่กวงจะเตรียมตัวล่วงหน้ามาเป็นอย่างดีแล้วนะ ฉันคิดว่าการดึงกำลังสนับสนุนจากภายนอกเข้ามาเป็นสิ่งจำเป็นมาก ถ้าต้องการให้ฉันออกหน้า ก็ไม่ต้องเกรงใจนะ ฉันจะไปพูดคุยกับท่านประธานหลัวของฮู่กังให้เอง"

"ขอบคุณครับท่านประธานจาง ผมเชื่อมั่นว่าภายใต้การนำของท่าน พวกเราจะต้องนำเข้าอุปกรณ์ที่ทันสมัยได้สำเร็จอย่างแน่นอนครับ" ป๋ายซู่กวงกล่าวประจบสอพลอได้อย่างพอดิบพอดี

"คราวก่อนเสี่ยวหลินพูดถึงเรื่องค่าเงินเยนแข็งค่า ฉันเลยไปค้นคว้าข้อมูลมาโดยเฉพาะ พอเอามาประกอบกับใบเสนอราคาของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น ก็พบว่าตอนนี้อุปกรณ์ของประเทศตงซางราคาพุ่งสูงขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อนมากจริงๆ ซู่กวง ภารกิจของนายหนักหนาเอาการเลยนะ ฉันไม่อยากให้เก๋อกังต้องกลายเป็นไอ้โง่ให้เขาหลอกฟันกำไร นายต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้จงได้"

จางหนานฟางทิ้งโจทย์ยากข้อนี้ไว้แล้วก็พาเลี่ยวจื้อจากไป

หลินจื้อหย่วนเก็บของเตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่กลับถูกป๋ายซู่กวงเรียกเอาไว้เสียก่อน "เหล่าซุน เสี่ยวหลิน ฟ้ามืดป่านนี้แล้ว เดี๋ยวฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกนายข้างนอกเอง ถือโอกาสให้เสี่ยวหลินช่วยอธิบายเรื่องค่าเงินเยนแข็งค่าให้ฉันฟังด้วยเลย"

ในเมื่อจางหนานฟางพูดถึงเรื่องค่าเงินเยนแข็งค่าขึ้นมา ป๋ายซู่กวงก็ต้องทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้ถ่องแท้

ทั้งสามคนไม่ได้ไปไหนไกล เพียงแค่หาร้านหม้อดินแถวถนนเจี้ยนเซินใกล้ๆ กับบริษัทการค้าระหว่างประเทศ แล้วก็นั่งกินหม้อดินร้อนๆ กันไปหนึ่งมื้อ

ระหว่างที่รับประทานอาหาร หลินจื้อหย่วนได้อธิบายรายละเอียดและผลกระทบของค่าเงินเยนที่แข็งค่าขึ้นให้ป๋ายซู่กวงฟังอย่างละเอียด

"ผู้จัดการป๋ายครับ ผลกระทบที่ใหญ่ที่สุดจากการที่ค่าเงินเยนแข็งค่าขึ้นก็คือ ทำให้ราคาสินค้าของประเทศตงซางพุ่งสูงขึ้นครับ ในเดือนกันยายนปีหนึ่งเก้าแปดห้า หนึ่งดอลลาร์สหรัฐสามารถแลกได้สองร้อยห้าสิบเยน แต่มาปีนี้ หนึ่งดอลลาร์สหรัฐแลกได้แค่ร้อยยี่สิบเยนเท่านั้น เวลาเพียงสามปี ค่าเงินเยนแข็งค่าขึ้นกว่าเท่าตัวเลยล่ะครับ"

ซุนเก๋อซินไม่เข้าใจ "เสี่ยวหลิน แล้วไอ้เรื่องค่าเงินเยนแข็งค่าเนี่ย มันมีผลกระทบอะไรกับการนำเข้าอุปกรณ์ของพวกเรางั้นเหรอ"

"หัวหน้าซุนครับ ปกติเวลาพวกเราจัดซื้ออุปกรณ์จากประเทศตงซาง มักจะชำระเงินด้วยสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ การที่เงินดอลลาร์อ่อนค่าลงและเงินเยนแข็งค่าขึ้น นั่นหมายความว่าหากเราจะซื้ออุปกรณ์ชิ้นเดียวกัน เราต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยนะครับ ยกตัวอย่างเช่น ช่วงต้นยุคแปดศูนย์ โรงงานเหล็กฮู่กังนำเข้าอุปกรณ์การผลิตจากประเทศตงซาง ต้องใช้เงินหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่เป็นเพราะเงินดอลลาร์อ่อนค่าและเงินเยนแข็งค่าขึ้น หากตอนนี้พวกเราต้องการจะซื้ออุปกรณ์แบบเดียวกัน ก็ต้องใช้เงินถึงสองล้านดอลลาร์สหรัฐ นี่แหละครับคือผลร้ายที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน"

ซุนเก๋อซินตบโต๊ะดังปัง "ถ้าอย่างนั้นสำหรับพวกเราแล้ว มันก็ขาดทุนย่อยยับเลยน่ะสิ พวกคนตงซางนี่มันเจ้าเล่ห์นักนะ เรื่องดีๆ ก็ตกเป็นของพวกมันไปซะหมดเลย"

หลินจื้อหย่วนยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

ความจริงแล้ว ค่าเงินเยนที่แข็งค่าขึ้นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เศรษฐกิจฟองสบู่ของประเทศตงซางแตกสลาย ถึงแม้การแข็งค่าของเงินเยนจะทำให้กำลังซื้อของสกุลเงินประเทศตงซางแข็งแกร่งขึ้น จนทำให้พวกเขาสามารถไปกว้านซื้อสินทรัพย์ในต่างประเทศได้อย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นก็ส่งผลให้ราคาสินค้าของพวกเขาพุ่งทะยานจนการส่งออกต้องหยุดชะงัก ประกอบกับมูลค่าอสังหาริมทรัพย์ที่สูงขึ้น ท้ายที่สุดเศรษฐกิจของประเทศตงซางก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักหน่วง จนกระทั่งถึงช่วงปลายของชาติก่อนก็ยังไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้อย่างสมบูรณ์

แต่ถ้ามองในสถานการณ์ปัจจุบัน การแข็งค่าของเงินเยนถือเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในการจัดซื้ออุปกรณ์ของเก๋อกังอย่างแท้จริง

ป๋ายซู่กวงลุกขึ้นรินเหล้าให้หลินจื้อหย่วนหนึ่งแก้ว "เสี่ยวหลิน ดูออกเลยนะว่าความรู้ของเธอกว้างขวางมาก วิสัยทัศน์ก็กว้างไกล เธอพอจะบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าทำยังไงเราถึงจะใช้เงินน้อยแต่ได้ผลงานมากน่ะ"

ภารกิจที่จางหนานฟางเพิ่งมอบหมายให้เขาเมื่อครู่ทำให้ป๋ายซู่กวงคิดไม่ตกจริงๆ ค่าเงินเยนแข็งค่าขึ้นหนึ่งเท่า เก๋อกังก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเท่าเพื่อซื้ออุปกรณ์แบบเดียวกัน ต่อให้ในการเจรจาครั้งหน้า คนของบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นจะยอมถอยให้บ้าง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะยอมหั่นราคาลงครึ่งหนึ่งใช่ไหมล่ะ

หลินจื้อหย่วนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผู้จัดการป๋ายครับ ผมคิดว่าการที่พวกเราจะนำเข้าอุปกรณ์ ไม่ควรจะจับจ้องไปที่ซัพพลายเออร์เพียงรายเดียวเด็ดขาดครับ ทางที่ดีที่สุดคือการนำระบบการแข่งขันเข้ามาใช้ โดยใช้วิธีการเปิดประมูลสาธารณะ เพื่อหาบริษัทต่างชาติมาเข้าร่วมให้มากขึ้น แบบนี้พวกเขาก็จะทำการตัดราคากันเอง ส่วนพวกเราก็นั่งบนภูดูเสือกัดกัน ได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าโดยใช้แรงน้อยลงครับ"

"เปิดประมูลสาธารณะเหรอ" ดวงตาของป๋ายซู่กวงเป็นประกายสว่างวาบ

ในยุคแปดศูนย์ การเปิดประมูลสาธารณะยังไม่เป็นที่รู้จักของคนส่วนใหญ่นัก ป๋ายซู่กวงเพิ่งเคยได้ยินคำศัพท์นี้เป็นครั้งแรก แม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดอย่างถ่องแท้ แต่เขาก็เริ่มตระหนักถึงสิ่งที่หลินจื้อหย่วนต้องการจะสื่อขึ้นมาลางๆ แล้ว

"เสี่ยวหลิน เธอช่วยอธิบายข้อดีของการเปิดประมูลสาธารณะให้ฉันฟังอย่างละเอียดหน่อยได้ไหม"

"ง่ายมากเลยครับผู้จัดการป๋าย เก๋อกังของพวกเราสามารถโทรศัพท์ไปหาบริษัทเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ เพื่อแจ้งให้ทราบว่าเก๋อกังของเราต้องการจัดซื้อสายการผลิตเหล็กเส้นลวดที่ทันสมัยหนึ่งสาย แล้วเชิญพวกเขาให้มาร่วมประมูลครับ อย่างเช่น บริษัทนิปปอนสตีลของประเทศตงซาง บริษัทยูเอสสตีลของประเทศฮวาฉี บริษัทพอสโกของประเทศเกาหลี บริษัทซีเมนส์ของประเทศเยอรมัน สายการผลิตของบริษัทเหล็กกล้าขนาดใหญ่เหล่านี้ล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้นเลยครับ..."

ยังไม่ทันที่หลินจื้อหย่วนจะพูดจบ ป๋ายซู่กวงก็เข้าใจความหมายของเขาแล้ว

เขาตบต้นขาฉาดใหญ่ "เสี่ยวหลิน สมกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงๆ ไอเดียนี้ยอดเยี่ยมมาก นี่มันก็เหมือนกับเราโยนลูกบอลผ้าไหมออกไป แล้วปล่อยให้ซัพพลายเออร์พวกนี้แย่งกัน ยิ่งพวกมันแย่งกันดุเดือดมากเท่าไหร่ ราคาก็จะยิ่งถูกกดให้ต่ำลงได้มากเท่านั้น"

"ความหมายนั้นเลยครับ"

"มา เสี่ยวหลิน ฉันขอคารวะเธอหนึ่งแก้ว วันนี้ฉันยอมรับนับถือเธอจริงๆ บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำนี่มันต่างกันจริงๆ นะ เธอเพิ่งจะมาอยู่บริษัทการค้าระหว่างประเทศได้แค่สามวัน ก็ช่วยแก้ปัญหาให้ฉันไปตั้งมากมายแล้ว เสี่ยวหลิน ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนเธอช่วยเขียนไอเดียเรื่องการเปิดประมูลสาธารณะที่เธอพูดมาลงในเอกสาร แล้วทำรายงานมาให้ฉันสักฉบับได้ไหม"

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวคืนนี้ผมทำงานล่วงเวลาให้ พยายามจะเอามาให้ผู้จัดการป๋ายดูให้ได้ในพรุ่งนี้เช้าเลยครับ"

หลินจื้อหย่วนปั่นจักรยานจากไป

ซุนเก๋อซินมองตามแผ่นหลังของเขาไป พลางหัวเราะร่วน "เป็นไงล่ะเหล่าป๋าย เสี่ยวหลินเป็นคนเก่งใช่ไหมล่ะ"

"คนเก่งอย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ เหล่าซุน นายว่าถ้าฉันย้ายเขามาอยู่บริษัทการค้าระหว่างประเทศจะเป็นยังไง นี่มันขุนพลฝีมือดีชัดๆ ถ้ามีเขาอยู่ด้วยล่ะก็ การทำงานของบริษัทการค้าระหว่างประเทศจะต้องก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน"

ซุนเก๋อซินหัวเราะ "ก็กลัวแต่ว่าสวีต้าโหย่วจะไม่ยอมน่ะสิ คนเก่งแบบนี้ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้นแหละ"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้รอรายงานของเขาออกมาก่อน ฉันจะลองถามความสมัครใจของเขาก่อน ถ้าเขาอยากจะมาบริษัทการค้าระหว่างประเทศ ฉันจะไปขออนุมัติจากท่านประธานจางด้วยตัวเองเลย" สำหรับเรื่องนี้ ป๋ายซู่กวงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ถึงยังไงบริษัทการค้าระหว่างประเทศก็เป็นหน่วยงานที่คนทั้งเก๋อกังต่างก็หมายปอง มีคนตั้งเท่าไหร่ที่อยากจะเข้ามาแต่ก็ยังหาช่องทางไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเข้างาน หลินจื้อหย่วนก็นำรายงานที่เขาอดหลับอดนอนเขียนมาทั้งคืนไปส่งถึงมือป๋ายซู่กวง

ป๋ายซู่กวงอ่านทบทวนอย่างตั้งใจไปหนึ่งรอบ "ดีมากเสี่ยวหลิน คราวนี้ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าการเปิดประมูลสาธารณะมันคืออะไร ไป ฉันจะพาเธอไปพบท่านประธานจาง พวกเราไปอธิบายให้ท่านฟังต่อหน้าเลย"

ป๋ายซู่กวงไม่อยากจะรออีกต่อไปแล้วแม้แต่นาทีเดียว เขาดึงตัวหลินจื้อหย่วนขึ้นรถเก๋งเซี่ยงไฮ้ของตัวเอง แล้วมุ่งตรงไปยังตึกสีขาวขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของเก๋อกังทันที

ระหว่างทางป๋ายซู่กวงก็ได้ถามคำถามนี้กับหลินจื้อหย่วนจริงๆ "เสี่ยวหลิน เธอคิดว่าบริษัทการค้าระหว่างประเทศเป็นยังไงบ้าง ส่วนตัวฉันเห็นแววในตัวเธอมากเลยนะ ถ้าเธอมีความคิดอยากจะย้ายมา ฉันก็อยากจะทำเรื่องย้ายเธอมาอยู่ที่นี่"

หลังจากป๋ายซู่กวงพูดจบ เขาก็ยิ้มมองหลินจื้อหย่วน เขากำลังรอให้คนหนุ่มคนนี้แสดงความขอบคุณต่อเขาอยู่

แต่ใครจะไปรู้ว่าหลินจื้อหย่วนกลับยิ้มให้เขา "ขอบคุณผู้จัดการป๋ายมากครับที่ให้ความสำคัญกับผม แต่ก่อนที่ผมจะมาที่นี่ ท่านผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกของโรงงานผมได้เรียกผมไปคุยแล้วครับ พวกเขาหวังว่าผมจะยังคงอยู่ที่โรงงานรีดร้อนต่อไป ผมเรียนจบมาทางด้านระบบอัตโนมัติ การอยู่ที่โรงงานรีดร้อนจะทำให้ผมได้ใช้ความรู้ความสามารถได้อย่างเต็มที่มากกว่าครับ ดังนั้นผมต้องขอขอบคุณในความหวังดีของผู้จัดการป๋ายด้วยนะครับ"

ปากของป๋ายซู่กวงอ้าค้างอยู่อย่างนั้นครึ่งค่อนวันก็ยังหุบไม่ลง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากเชิญชวนให้คนเข้ามาทำงานที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ และในขณะเดียวกันก็เป็นครั้งแรกที่ถูกปฏิเสธด้วยเช่นกัน

หลินจื้อหย่วนคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ด้วย