บทที่ 111 คำเชิญร่วมหุ้นจากจูเลียน

"ได้รับแล้วครับ ขอบคุณสำหรับนาฬิกากับกระดุมข้อมือ... หรือเรียกว่าเข็มขัดข้อมือดี? ขอโทษทีครับ ผมไม่เคยใช้ของพวกนี้เลย ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่าอะไรดี"

"ฮ่าๆๆ เรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ ไม่สำคัญหรอก อีกอย่าง นั่นไม่ใช่ของขวัญจากฉันนะ โรเจอร์สเป็นคนให้ ตอนที่ฉันไปเดินห้างหาของขวัญให้นาย ก็บังเอิญเจอเขาพอดี..."

น้ำเสียงของจูเลียนยังคงสดใสเช่นเคย แต่คราวนี้ฟังดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายกว่าทุกครั้ง คาร์เตอร์ได้ยินเสียงเด็กๆ วิ่งเล่นเจื้อยแจ้ว และเสียงคนดีดเปียโนดังแว่วมาตามสาย

แน่นอนว่าทางฝั่งเขาก็ไม่ต่างกัน...

ในอเมริกาที่ไม่มีรายการวาไรตี้คืนข้ามปี ผู้คนมักจะรวมตัวกับครอบครัวเพื่อทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสในคืนก่อนวันคริสต์มาส ซึ่งเมื่อดูจากไก่งวง ไส้กรอก และกะหล่ำปลีบนโต๊ะอาหารแล้ว คาร์เตอร์ที่ต่อมาได้ใช้ชีวิตในอเมริกามาอย่างยาวนาน ก็พอจะเดาได้ว่าบรรพบุรุษของตระกูลแบล็กน่าจะอพยพมาจากยุโรปตะวันออก เพราะถ้าเป็นครอบครัวเชื้อสายยุโรปตะวันตก มื้อค่ำวันคริสต์มาสก็มักจะเป็นไก่งวงกับแยมแครนเบอร์รี่ หรือถ้าเป็นครอบครัวจากยุโรปใต้ อย่างเช่นอิตาลี ก็จะมีพาสต้าหรือมักกะโรนีเพิ่มเข้ามา